Καλημέρα ..με το πρωινό μου στο κτήμα!

 Καλημέρα φίλοι μου από...το κτήμα! Με ξύπνησε ο ήλιος από το παράθυρο που βλέπω μπροστά μου στο τροχόσπιτο μας όταν ξυπνώ! Τότε .. τεντώθηκα και ένοιωσα τόσο όμορφα που σκέφτηκα να σας μεταφέρω όλα αυτά που ένα πρωινό στην εξοχή σε κάνει να λες:

 - Δόξα το Θεό, η ζωή είναι ωραία μέσα στα πιο απλά της.

     

 Είναι ακόμη 7... όμως τα πουλάκια έχουν κι όλας αράξει στην πλατανομουριά μας. Ο Δημήτρης έχει  σηκωθεί, έχει κάνει τον καφέ φίλτρου που αγαπάει κι εγώ ( όχι που θα νόμιζε πως μου ξέφυγε ) του φωνάζω για τα πρωινά χάπια του. Βέβαια μαζί η κρεμούλα και τα κεκάκια με καρότα, καρύδια και σταφίδες που αγαπάει και τα έφτιαξα χθες φεύγοντας από το σπίτι. Έτσι ξεκινώ με το πρωινό ντουζ μου, ένα ευχαριστώ στη Παναγιά μου και από έξω ακούγεται από το διπλανό χωριό η λειτουργία ( απίστευτο όμως.. ακούγεται καθαρά .. παρά τα λίγα χιλιόμετρα ). Α! τα χάπια μου... για να μη σπάσω και τα πιάτα στο τροχόσπιτο, χα χα, σιάξιμο τα κρεβάτια, πλύσιμο τα... αποτελέσματα του πρωινού καφέ που έφτιαξε ο ανδρούλης μου και την ... προσεκτική βραδινή του επιδρομή στο τάπερ με την πίτα!  

Τα λουλουδάκια που ανοίγουν ξημερώματα είναι τα χωνάκια που παίρνουν την σκυτάλη από τα μοσχοβολητά νυχτολούλουδα που αγαπώ γιατί γεμίζουν τα βράδια μου με χρώμα και άρωμα. Το ηλιακό τραντζιστοράκι μας και ο νέος ηλιακός φακός μας στον ήλιο, υπέροχες εφευρέσεις φίλοι μου.

Η Κάντυ έχει "εξαφανιστεί" από τις 5 ξημερώματα. Ε! Έχει το κορίτσι να κάνει τη ζωή του Κανέλου μαύρη που ο καημένος άγρυπνος φύλακας όλη νύχτα (τον ακούμε) και προσπαθεί το πρωί να βρει τρύπα να.. χωθεί μακριά της!

Αδίκως.. από την Κάντυ δεν γλυτώνεις και μια και ο λόγος την συνέλαβα σε μαύρο χάλι από τα βρεγμένα χόρτα και... τιμωρία στη πολυθρόνα.  Ώρα για την πρωινή μου απόλαυση. Η γωνιά μου με περιμένει, το κέντημα στο βαλιτσάκι στο καναπέ.

Καιρός για το δικό μου καφεδάκι, ελληνικός σκέτος , κουλουράκι και δίπλα τα σταφύλια που έκοψε πρωί ο άνδρας μου. Έκοψε και από το θερμοκήπιο λίγα από τα λαχανικά μας που φέτος είναι ελάχιστα και ... μαντέψτε τι θα μαγειρέψω να κάνει παρέα το.. ψητό κοτόπουλο που ψήσαμε στο σπίτι.

 Θα σας δείξω και τη χθεσινή μας δουλειά μόλις ήρθαμε στο κτήμα. Τα φρούτα φέτος εντελώς...βιολογικά αφού λόγω της καραντίνας δεν ραντίστηκαν, δεν ποτίστηκαν όπως έπρεπε με αποτέλεσμα οι καρακάξες να κάνουν χορό επάνω τους. Οι αφιλότιμες μας έφαγαν όλα τα φουντούκια αφήνοντας μόνο ..τσόφλια!

Άφθονα σύκα από τις δύο συκιές ( ΔΕΝ αγαπώ τα σύκα..) έγιναν μαρμελάδα από τα χεράκια του Δημήτρη μου. Εγώ μάζεψα τα βατόμουρα που δυστυχώς άπειρα σάπισαν τόσες μέρες που δεν ήρθαμε, όμως έφτιαξα δύο βαζάκια . 

Βέβαια όλα θα πάνε σε φίλους μας, αυτή είναι η χαρά μας , να προσφέρουμε ότι μπορούμε.

Χθες ήρθαν ένας ένας και οι γείτονες για καφεδάκι να μας πουν πως τους λείψαμε. Εδώ γίνεται ανταλλαγή..δώρων! 

Εμείς καρπούζια και σύκα εκείνοι αυγά και ντομάτες γιατί οι δικές μας σκέτη.. θλίψη!  Τώρα έφθασε η ώρα να ... κλείσω το τάμπλετ και να μαγειρέψω. Ο Δημήτρης με τον γείτονα Ιορδάνη κόβουν κάποιες κερασιές που ξεράθηκαν δυστυχώς. 

Φίλοι μου αυτό είναι ένα πρωινό μου, θα μαγειρέψω, θα μιλήσω στο κινητό, θα απαντήσω στα καθημερινά μηνύματα, κέντημα, γείτονες, βολτίτσα στο διπλανό χωριό ίσως για ψώνια και.. να ζυμώσω ψωμάκι για αύριο.  Σας στέλνω την αγάπη μου και.. όποιος θέλει σύκα.. ας μάθει το δρόμο για να έρθει.

              Αχτιδένια φιλάκια

Μια επέτειος...

….Μπήκε στη καθολική εκκλησία της ξένης χώρας που την φιλοξενούσε από χθες το πρωί τρέμοντας σχεδόν από τα τόσα συναισθήματα που την πλημμύριζαν.

Το νυφικό της ήταν το μόνο πράγμα που της επέτρεψε να φέρει από τη πατρίδα για να είναι σίγουρα στα μέτρα της. Στα χέρια της ένα ματσάκι μοσχομπίζελα και μουγκέ, δεμένα με λευκή κορδέλα και ένα ασημένιο στόλισμα.

Δίπλα της η μητέρα της μόνο, ο πατέρας της αρνήθηκε να έρθει στο γάμο “τρέλα “όπως τον είπε ..η μοναχοκόρη του.. παντρευόταν κάποιο με ένα χρόνο αλληλογραφία.. έναν άγνωστο ..και το χειρότερο τον ακολούθησε στη δική του “πατρίδα”.. Οι καλεσμένοι όλοι άγνωστοι , φίλοι του και συνάδελφοι , κουμπάροι τους ο δικηγόρος του και η γυναίκα του…κι εκείνη ξένη …

Τον είδε να στέκεται στο βωμό της στολισμένης εκκλησίας να τη κοιτά με λατρεία και ένοιωσε πανικό και την ανάγκη να κάνει βήματα προς τα πίσω…

- Τι κάνω, σκέφτηκε, μου είναι άγνωστος.. δεν έχω φάει μαζί του , δεν έχω κοιμηθεί, δεν έχουμε βγει ούτε ένα ραντεβού.. το μόνο που έχουμε μαζί είναι ..μια βαλίτσα γράμματα και ένα Έρωτα που ζει στα σύννεφα του ονείρου και του ..Πλάτωνα ! Να φύγω.. να πω ότι μετάνιωσα.. ότι δεν το σκέφτηκα όπως έπρεπε..!

Έφθασε κοντά του με μικρά βήματα χωρίς να το καταλάβει κι εκείνος άπλωσε το χέρι και πήρε μέσα του τη μικρή παγωμένη παλάμη της ιδρωμένη από το φόβο. Ήταν ο μόνος που κατάλαβε τι ένοιωθε , ούτε η ίδια της η μητέρα δεν μπορούσε να ξεχωρίσει στα μάτια της το δισταγμό για την απόφαση της γιατί ίσως θυμότανε μόνο το πείσμα της στην Ελλάδα όταν τους έλεγε κλαίγοντας και χτυπώντας το πόδι:

- θα τον πάρω , θα τον πάρω, τον αγαπώ !…..

Της ήρθε να κλάψει, ίσως βούρκωσαν και λίγο τα μάτια της…

- Δεν σε ξέρω ..ήθελε να του πει.. Θεέ μου τι κάνω.. αν είναι λάθος απόφαση; αν δεν είσαι το όνειρο που έφτιαξα μέσα στα γράμματα μας;

Έσκυψε και την φίλησε όπως ήταν το έθιμο και της ψυθήρισε :

- Μη φύγεις.. ξέρω ότι δεν μ’ αγαπάς ακόμα όπως θέλω, μα εγώ.. εγώ σ’ αγαπώ διπλά και για σένα…

Έτσι στιγμιαία έφυγε ο πανικός.. η σιγουριά της απόφασης της την κάλυψε θαρρείς σαν μια ζεστή αγκαλιά … ένοιωσε τη βέρα να κυλά απαλά στο δάχτυλο της καθώς της την περνούσε .Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που τους ένωσε …μα μέσα στη καρδιά της ήξερε ότι ήταν κάτι πολύ δυνατό.. κάτι που θα κρατούσε για πολλά πολλά χρόνια όπως στα όνειρα τους.

Της ορκίστηκε πίστη, ασφάλεια , αγάπη και σεβασμό της προσωπικότητας της μέχρι να τους χωρίσει ο Θεός στα καλά και στα κακά …

Του ορκίστηκε να είναι δίπλα του όποτε την χρειαζότανε , να γίνει σύντροφος, μητέρα, ερωμένη , αγαπημένη , η μισή του λεμονόκουπα όπως έλεγε η γιαγιά της . Να του δώσει όσα εκείνος στερήθηκε από οικογένεια και να μη του αναιρέσει ποτέ το δικαίωμα να αισθάνεται ελεύθερος μέσα στη σχέση τους γιατί εκείνη πάντα το θεωρούσε απαραίτητο σε ένα γάμο.

Σήμερα πέρασαν 34 χρόνια από εκείνη τη μέρα 21 Απριλίου κι εκείνος ακόμα αστειεύεται μαζί της λέγοντας της:

-Πως να το ξεχάσω κορίτσι μου, από το πρωί η τηλεόραση κάνει εκπομπές για την …μαύρη επέτειο… το τέρας… αστειάκια κρυόπλαστα Βελγικά …το αγαπημένο μου τέρας…

-Να ζήσουμε καλέ μου και να γεράσουμε μαζί αν είναι το θέλημα του Θεού…μα δεν μπορεί.. με τόση τρέλα ταιριαστή που κουβαλάμε οι δυο μας ίσως δεν θελήσει να μας χωρίσει γιατί σίγουρα θα δίνουμε ..άσεμνα ραντεβού στο Παράδεισο.