Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Είμαι εδώ...!



Μία κουραστική μέρα με άπειρες εξετάσεις  μα πιο αισιόδοξη και...Αχτιδένια! Βέβαια θέλω λίγες μέρες ακόμα μέχρι τη μέση της άλλης εβδομάδος για να ξαναγυρίσω όπως ήμουν , χωρίς να φοβάμαι για ότι αγαπώ τόσο πολύ που να το κάνω ένα και το αυτό με την ίδια μου την ανάσα..
Ξέρω τι θα σκεφτείτε..στα 62 της..μεγάλη γυναίκα μπορεί να αγαπά τόσο πολύ; Κι εγώ θα απαντήσω ότι υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους κυλάει σε χίλιες μεριές, που τους χωρίζουν χιλιόμετρα και χώρες και όμως είναι  η μοίρα είναι να συναντηθούν και να γίνουν ένα . Άνθρωποι που στο γέρμα του ήλου τους σκέπτονται τρόπους να είναι πάντα μαζί γιατί τους είναι αδιανόητο να πάρουν ξεχωριστά  μονοπάτια.
Η όλη αυτή κατάσταση με έκανε να σκεφτώ όλους αυτούς του γνωστούς και άγνωστους που αντιμετώπισαν τη..φοβέρα..της λέξης καρκίνος και να συνειδητοποιήσω με ενοχή τη μέχρι τώρα συγκαταβατική στάση  μου όταν την άκουγα . Ακόμα να σταθώ στη λαϊκή σοφία που δηλώνει με σιγουριά : Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες!
Θέλω να ευχαριστήσω για τα τηλεφωνήματα και τα προσωπικά μηνύματα και να ζητήσω συγνώμη για την ..άλλη πλευρά του χαρακτήρα μου που με κάνει εσωστρεφή και σαν στρείδι κλεισμένη στις σκέψεις μου όταν πονάω για κάτι άλλο ενώ γεμίζω με αστείρευτο χιούμορ όταν αφορά τον εαυτό μου!
 Για να σας αποδείξω του λόγου το..αληθές , έκανα συγχρόνως κι εγώ εξετάσεις ...για ηθική συμπαράσταση φίλοι μου και ο γιατρός έπαθε κάτι σαν...σοκ...σαν αποπληξία να πούμε!!!! Του έσπασα χαμόγελο και του δήλωσα ότι είμαι τόσο σκληρό καρύδι που δεν υπάρχει καρυδοσπάστης να με σπάσει!
Να σας ευχηθώ ένα καλό ΣΚ με υγεία πρώτα από όλα και να χαίρεστε κάθε στιγμή τα όσα σας δίνει ο Θεός ..τα απλά...τα καθημερινά...τα τόσο στερεότυπα βαρετά ίσως..μα.αν το σκεφτείτε και το συνειδητοποιήσετε..είναι όλα αυτά..η ΖΩΗ σας.
Αχτιδένια φιλάκια.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Αλμπατρός..το στιβαρό πουλί της θάλασσας!


Βρίσκομαι σε μία φάση δύσκολη στη ζωή μου..κάπως σαν το τοπίο αυτό..χειμωνιάτικη , μοναχική και μουντή. 
Πάντα μου ήταν πανεύκολο να διαχειρίζομαι όποια δυσκολία αφορούσε εμένα μα μου ήταν βουνό όταν η αγωνιά και ο πόνος μου αφορούσε άλλους.
Όταν η μητέρα μου με πίεζε να γίνω γιατρός , να ακολουθήσω το δικό της ιατρείο εγώ της έλεγα ότι δεν κάνω για τέτοια..δεν αντέχω το πόνο των άλλων και είχα δίκιο...το παραδέχθηκε αργότερα και η ίδια..
Εγώ η ..φλύαρη και ευκολοπροσαρμοζόμενη με όλα και σε όλα γίνομαι αδύναμη και εσωστρεφής όταν κάτι περνάει τον έλεγχο μου και δεν εξαρτάται από μένα.
Στο σχολείο οι Γαλλίδες καλόγριες μας γέμιζαν με ποίηση , αγαπημένος μου ο Baudlaire και o Verlain...γεμάτοι μελαγχολία και σκέψη οι στίχοι τους όμως αυτό που τότε μου ήταν απλό κουραστικό μάθημα η ζωή μου το απέδειξε κομμάτι της. Όταν στις ..σπάνιες στιγμές της ζωής μου αισθάνομαι ..έτσι ...τότε ψάχνω στο ...σεντουκάκι των αναμνήσεων μου το παλιό βιβλίο με τους στίχους τους. 
Δεν θα σας κουράσω με το ποίημα το αυθεντικό στα Γαλλικά...ψάχνοντας για μετάφραση στο διαδίκτυο ..έφριξα..και προτίμησα να σας βάλω τη δική μου σαν απλή διήγηση σε ένα μόνο κομμάτι από τους στίχους.
 Μιλάει για το Αλμπατρός..το στιβαρό πουλί της θάλασσας , με τα τεράστια φτερά. Συνοδεύει τα πλοία στα ταξίδια τους γιατί θέλει να νοιώθει τη παρουσία των ανθρώπων. Το παρομοιάζει με τους ποιητές στο τέλος ο ίδιος ο ποιητής γιατί ..έτσι νοιώθει ο ίδιος. . Βασιλιάς στους ουρανούς πετάει ασταμάτητα και διαφεντεύει τις θάλασσες. Κάποια στιγμή κουράζεται και κάθεται στα διερχόμενα καράβια..η στις άκρες των γκρεμών. 
Τότε αυτός ο Βασιλιάς γίνεται παίγνιο στους ναύτες με πειράγματα γιατί στη στεριά είναι ένα απλό πουλί, αδύναμο.. Λόγω του μήκους των φτερών του αδυνατεί να πετάξει ξανά εύκολα και νοιώθει ανίκανο να κυβερνήσει σε τόπο που δεν έχει δυνάμεις. Όταν σταθεί σε ενός βουνού την άκρη τότε..κάνει πήδημα στο κενό , στο στοιχείο του..στον αέρα..και τότε πετάει ψηλά ανοίγοντας τις φτερούγες του τη τελευταία στιγμή, λίγο πριν αγγίξει τη γη.

L'Albatros

Souvent, pour s'amuser, les hommes d'équipage
Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,
Qui suivent, indolents compagnons de voyage,
Le navire glissant sur les gouffres amers.

À peine les ont-ils déposés sur les planches,
Que ces rois de l'azur, maladroits et honteux,
Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches
Comme des avirons traîner à côté d'eux.

Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule!
Lui, naguère si beau, qu'il est comique et laid!
L'un agace son bec avec un brûle-gueule,
L'autre mime, en boitant, l'infirme qui volait!

Le Poète est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l'archer;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l'empêchent de marcher.

Κάπως έτσι λοιπόν..σαν το Αλμπατρός..ανίκανη να διαχειριστώ την αγωνία μου έστω και αν έχει χρόνο λήξης. Ανίκανη να πολεμήσω την ικανότητα που είχα πάντα στις  δύσκολες στιγμές να αποστασιοποιούμαι  από το γεγονός και να δίνω δυνατές λύσεις και αντιμετώπιση του. 
Ειρωνεία φίλοι μου, σκέπτομαι τα αμέτρητα μέιλ που μου στέλνουν άγνωστες κατά καιρούς και μου ζητούν συμβουλή και λύση σε κάτι.. Γυμνός ο βασιλιά λοιπόν, ανίκανος να θωρακίσει τον εαυτό του και να διαχειριστεί το άγνωστο αν έχει άσχημη έκβαση..
Χθες βλέποντας του κυβερνώντες στις ειδήσεις να δηλώνονται ΑΘΕΟΙ πιστέψτε με ..δεν θύμωσα όπως ο άνδρας μου..απλά λύπη και οίκτο ένοιωσα για τους ίδιους χωρίς να τους κρίνω. Δέχομαι το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει σε ότι θέλει. 
Λυπάμαι όμως απέραντα  όποιους στερούνται το πλεονέκτημα της Ελπίδας που σε κάθε στιγμή της ζωής μας δίνει το φως που χρειαζόμαστε .Εγώ αυτό το φως το έχω..και θα το έχω πάντα μέσα μου. 
Θεωρείστε την ανάρτηση μου αυτή μία απλή κουβεντούλα σε φίλες, αν "πετάξω" ξανά ..θα με βρείτε ΕΔΩ..αν δεν τα καταφέρω..τότε η μόνιμη απουσία μου θέλω να μη λείψει σε κανένα..εσείς θα είστε πάντα στη καρδιά μου.
Αχτιδένια φιλάκια..















Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Σήμερα..παλιά...τότε..ψήφοι σήμερα και τότε!


Πάει και αυτό..ψήφισα με βαριά καρδιά είναι αλήθεια αφού κανείς..μα κανείς δεν με αντιπροσωπεύει και δεν έχει την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη μου.
Βασίζομαι μόνο στην ελπίδα για Θεία Φώτιση για την επίλυση όλων των προβλημάτων του λαού. Θα μου πείτε..μεγάλες ελπίδες έχεις..με το δίκιο σας.. Είναι φοβερό όμως αν το σκεφτείς..ακόμα και την αγωνία των αποτελεσμάτων που είχαμε όταν ήμουν μικρή  μας την στέρησαν αφού έγινε πλέον υποτακτική αδιαφορία. 
Στη Τσιμισκή στο πατρικό μου περιμέναμε με χαρά ( το σπίτι μας ήταν απέναντι από την εφημερίδα Μακεδονία) τις κραυγές του κόσμου και τους ανθρώπους που μαζευόντουσαν κάτω από το μπαλκόνι μας με σημαίες . Στη χειρότερη έκβαση λίγους τσακωμούς, αστυνομία ή γιουχαΐσματα . 
Βγαίναμε στο μπαλκόνι και χαζεύαμε.. ποτέ δεν ήμασταν παθιασμένοι με ένα κόμμα άσχετο αν προτιμούσαμε κάποιο το ψηφίζαμε.
Θυμάμαι μόνο  ότι μετά τους ψήφους στο σπίτι μας γινόταν ένας μικρός χαμός γιατί σχεδόν πάντα όλοι οι συμφοιτητές των γονιών μου ερχόντουσαν σε μας για το υπέροχο πολίτικο "ουζάκι "της γιαγιάς μου. 
Στη πραγματικότητα το ..πρόχειρο όπως έλεγε πάντα μετριόφρονα ουζάκι ήταν οργανωμένο από τη προηγούμενη μέρα..ντολαμαδάκια, πιτάκια με παστουρμά, κεφτεδάκια και ότι μπορούσε να φτιάξει με όσα είχε.
 Καταλήγαμε να ακούμε το μπαμπά μου να παίζει τη κιθάρα του την κομπαρσίτα (λατρεμένο του τραγούδι) και μερικούς πολιτικοποιημένους συναδέλφους τους φοιτητές τότε να μας φωνάζουν για ησυχία με το αυτί κολλημένο στο παλιό ραδιόφωνο!
Μικρή τότε..5χρονη...μεγάλη γιαγιά πλέον  62χρονη! 
Σήμερα περιμένουμε φίλους αγαπημένους στο μεσημεριανό τραπέζι, μπορεί να μην έχουμε αγωνία και πάθος για αποτελέσματα έχουμε όμως αγάπη και καλή ανοιχτή καρδιά για όσους μας αγαπούν και είναι δίπλα μας όταν τους χρειαζόμαστε .
Αχτιδένια φιλάκια

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Μία ακόμη καλημέρα !


Είπα να σας ξεκουράσω από μένα, κι εγώ συγχρόνως να συνηθίσω κάποιες αλλαγές σε μένα. Είναι δύσκολο λίγο να βρω τον έλεγχο στις μικρές ευτυχώς μικρές μέχρις στιγμής αμνησίες μου. Λες και ξαφνικά παθαίνω κενά..ξεχνώ βασικές αναμνήσεις λεπτών. Δυσκολεύομαι να βλέπω ή μάλλον να ακούω τον εαυτό μου να προσπαθεί να εξηγήσει σε κάποιον απέναντι μου κάτι και να μη ..βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις μερικές φορές. Μα επειδή το χιούμορ παραμένει πάντα μέσα μου ίσως ..λέω ίσως..κάποιος από εσάς με ...κατήγγειλε για φλυαρία και πήρα τιμωρία! 
Ένα δωράκι ακόμα από τον καλό μου για να μου καλύπτει κενά ακόμα και όταν είμαι στο κτήμα..


Στην αρχή πελάγωσα, ότι μου εξηγούσε ο πωλητής μου ήταν αδύνατον να το "χωνέψω" και ακόμα πιο δύσκολο να τα πω..να του εξηγήσω ότι δυσκολεύομαι πια να βρω τις λέξεις να εξηγήσω. Ότι δεν κατάφεραν οι μεγάλοι ειδικοί το κατάφερε μία 13χρονη μικρή ( ευχαριστώ Νικολέτα μου) που έπαιζε τα τάμπλετ στα...δάκτυλα!!!!!!!
Εκείνο που ..τσατίζει περισσότερο είναι όταν στο τηλέφωνο κάποιος της τηλεφωνικής σου σύνδεσης σου φέρεται λες και έχει απέναντι του ένα 3χρονο ή κάποιο καθυστερημένο άτομο, ή μήπως έγινα και δεν το κατάλαβα ακόμα;
Αυτές τις μέρες σπίτι , δεν ζωγράφισα, δεν έκανα μαθήματα στα παιδιά, έκαψα το γλυκό κίτρο που έφτιαξα...μα το "έσωσα" φίλοι μου φτιάχνοντας το μικρά σοκολατένια μπαστουνάκια!!!!


Τα τσάκισε ο άνδρας μου όμως και παρηγορήθηκα για την..συμφορά! Τα έχω βάλει και με όλο αυτό το σαματά με τις εκλογές και δεν θέλω ούτε να ανοίγω τηλεόραση και να τους ακούω να με κοροϊδεύουν πάλι οι..άχρηστοι!
Καλημέρα λοιπόν, όχι ότι σας είπα κάτι σπουδαίο απλά η ανάγκη να σας δω στο..μπλοκόσπιτο μου και να πιω την...βιταμίνη μου μαζί σας χα! χα!
Αχτιδένια φιλάκια!

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ένας ακόμη χαρταετός μου!


Ο άνθρωπος πρέπει να "παλεύει" με τους δαίμονες του, με τις κόντρα καταστάσεις, με τις πέτρες που κυλάνε στο δρόμο του. Αυτό μου δίδαξε η ζωή και έτσι σκέφτηκα να το γράψω στο χαρταετό αυτού του έργου μου..όλα όσα ο άνθρωπος αξίζει να παλεύει και να σηκώνει χαρταετούς.


 Είμαι σε μια κάπως..δύσκολη φάση αυτό το καιρό με την Πάρκινσον , το φάρμακο δεν μου αρκεί πλέον μα σήμερα πρωί σκέφτηκα ότι αλίμονο αν χαμηλώνουμε τους "χαρταετούς μας " επειδή κάποια στιγμή πέφτουν..όπως η μία μου φιγούρα στο πίνακα...
Έτσι μπήκα φουριόζα στο εργαστήρι μου και έστω με μισές δυνάμεις στα δάχτυλα δίνω ακόμα μια φορά ένα χαρταετό για τον αγώνα μας στη Βέροια.


Δεν θα μπορούσε να λείψει η θάλασσα από κάποιο έργο μου..ελπίζω η προσπάθεια μου να έφερε ένα καλό αποτέλεσμα και μία ακόμη παρότρυνση σε όλους εσάς να σηκώνεστε πάντα όρθιοι στα δύσκολα και στα εμπόδια..Τότε αυτά γίνονται μικρότερα, σχεδόν αόρατα μερικές φορές.
Χαμόγελο λοιπόν στη νέα εβδομάδα και τι άλλο από εμένα...;
Αχτιδένια φιλάκια!

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Τρυφερές στιγμές...τρυφερά πλάσματα!


Θέλοντας να βγάλω από το "σπιτάκι μου" τη θλίψη που μου προκάλεσε η σκέψη του χαμού της καλής μου φίλης σκέφτηκα απλά να σας δείξω κάποιες φωτογραφίες γεμάτες στοργή και τρυφερότητα που μόνο δύο πλάσματα μπορούν να προβάλουν  με την αθωότητα που τα διακρίνει.
Ένα παιδί..το δικό μου εγγόνι ο βενιαμίν Δημητράκης και ένα αδέσποτο που δεν είναι πια αδέσποτο αλλά ..δικό μας η Μπόνη.









Όπως βλέπετε η Μπόνη είναι ευτυχισμένη μαζί μας και είναι ένα καλοκάγαθο και τρυφερό σκυλί. Ο εγγονός μας έπαιξε μαζί της την έκανε...αλογάκι, της τάισε όλο φαγητό που του έβαλα όσο και αν φώναζα εγώ..και μετά σειρά είχαν όσα κουλουράκια είχα  στο κουτί!
Η Κλώντη άρχισε να την συνηθίζει μα δεν την πλησιάζει ούτε για αστείο..αλλάζει πλευρό μόλις την βλέπει!!!!!!!!
Ακόμα δεν έχω συνέλθει από τη..πίεση μου στα 20 (!!!!!) και προσπαθώ να σκέπτομαι ότι κάθε άνθρωπος που χάνεται..δεν χάνεται..απλά ταξιδεύει κάπου.. 
Είναι ένας τρόπος να δέχομαι τον χαμό κάποιων δικών μου,να παρηγορώ τον εαυτό μου  με την "ροζ" σκέψη ότι έχουν πάει κάπου , ότι θα τους ξαναδώ κάποια στιγμή, απλά τώρα δεν έχουν.." σύνδεση ή κινητό " για να τους μιλήσω.Όχι... δεν χάνεται φίλοι μου  η ψυχή, δεν πεθαίνει , όταν έρθει η ώρα τους συναντάς στο "κόσμο" που για τον καθένα είναι ο Παράδεισος του..
Χθες ο Δημήτρης μου έφερε ευωδιαστά ζουμπούλια Νάρκισσους γυρίζοντας από τα καθημερινά ψώνια του. Τα έβαλα δίπλα μου στον υπολογιστή και μεθώ με το άρωμα τους. Λατρεύω τη δυνατή ιδιαίτερη μυρωδιά που έχουν  και την απλότητα του χρώματος τους και ο καλός μου το ξέρει.
 Χθες ήταν μία δύσκολη μέρα για μένα, έμαθα τρεις κακές ειδήσεις και εύκολα δεν μπορώ να συνέλθω αφού αυτή η..."σιχαμένη" ευαισθησία μου με κάνει να βάζω τα κλάματα όταν σκέπτομαι ότι κάποιοι φίλοι μου περνούν άσχημα. 
Αύριο μία νέα μέρα..αυτό το λέω στον εαυτό μου κάθε βράδυ..αύριο ένα ακόμη ξημέρωμα και μία νέα ελπίδα ότι όλα περνούν κάποια στιγμή και οι πληγές όλων βρίσκουν την ανάλογη γιατριά τους.
Φίλοι μου να είστε καλά..πάντα με χαμόγελο ακόμα και στα δύσκολα και πάντα με ελπίδα ακόμα και εκεί που δεν την βλέπετε ..
Αχτιδένια φιλάκια.