Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Ήταν κάποτε η παραλία....


Γεννημένη και μεγαλωμένη σ' αυτή τη πόλη που έγινε τραγούδι στα χείλη πολλών , που αγαπήθηκε όσο λίγες, που "γέννησε" έρωτες, καημούς και όνειρα κάθε φορά που αντικρίζω αυτή την εικόνα γυρνάω πίσω στις παιδικές μου αναμνήσεις.
Το σπίτι μου λίγο πιο πίσω, Τσιμισκή 82, έπαιρνα το δρομάκι και έβγαινα στη Μητρόπολη στη θάλασσα για να κάνω βόλτα το Ποσειδώνα , το σκύλο μου. Εκεί δίπλα το σχολείο μου 43ο δημοτικό, τώρα πια Μακεδονικό Μουσείο.
Σ' αυτό ακριβώς το χώρο που βλέπετε υπήρχαν καραβάκια μικρά κάτι σαν μαούνες θα έλεγα και σειρές από σχοινιά που έβαζαν το κόσμο που περίμενε σε τάξη για να μπορέσει να επιβιβαστεί σ' αυτά. Εικόνες που στα παιδικά μου ματια έμεναν μέσα μου για να γυρίσω το βραδάκι και αν τα μάτια μου ήταν ακόμη ανοιχτά να τις διηγηθώ στη μητέρα μου. 
Με έφερναν εδώ η γιαγιά μου και η θεία μου η αδελφή της, η μία με κρατούσε γερά από το χέρι να μη τυχών και με χάσει και η άλλη υπεύθυνη για το καλάθι που είχε μέσα ψωμί, σαλάτες, κάποιο γλυκό γιατί το κυρίως φαγητό μας έβρισκε συνήθως εκεί...στη Περαία..σε μεγάλα καζάνια που υπήρχαν κατά μήκος της ξύλινης τότε προκυμαίας που ακουμπούσαν τα καραβάκια και άφηναν το κόσμο. Βρήκα στο διαδίκτυο μια παλιά φωτογραφία μα όχι και τόσο που να δείχνει τη ξύλινη κατασκευή.


Θυμάμαι τις μανάδες και γιαγιές συνήθως  που με σειρά περίμεναν μπροστά από τα καζανιά (μεγάλα μεταλλικά βαρέλια) και ο άνθρωπος με τη μεγάλη μασιά σου έβαζε τεράστια καβούρια βραστά και καραβίδες σε χωνιά που έφτιαχνε από εφημερίδα. Τους ονόμαζαν Ιταλούς γιατί όπως μου είχε πει η γιαγιά μου τα έριξαν σπορά στη θάλασσα οι Ιταλοί στο πόλεμο γιατί τα λάτρευαν σαν μεζέ.
Άπλωναν στη θάλασσα μπροστά ( πόλεμος γινόταν για τη θέση) μία κουβέρτα και πάνω της ένα τεράστιο τραπεζομάντιλο που την σκέπαζε, εκεί οι δύο μου γιαγιάδες άπλωναν τα όσα κουβαλούσαν μαζί τους λες και στη θάλασσα πηγαίναμε για το φαγητό και όχι για τη θάλασσα. Τώρα που το σκέπτομαι ποτέ δεν τις είχα δει να κάνουν μπάνιο μαζί μου.
Εγώ βέβαια έτρεχα στο νερό σαν σφεντόνα, πάντα λάτρευα τη θάλασσα και κολυμπούσα από μωρό θαρρείς όταν ο θείος μου κολυμβητής κι αυτός σε σύλλογο με "πέταξε" στο νερό στα δύο μου χρόνια χωρίς σωσίβιο γιατί όπως απολογήθηκε στη μαμά μου στα μωρά υπάρχει το ένστικτο της επικράτησης στο νερό και οι αναμνήσεις του υγρού στοιχείου της μήτρα. Και είχε δίκιο, ποτέ δεν έβαλα στη ζωή μου σωσίβιο, κολυμπούσα πάντα σαν ..δελφίνι , μπήκα σε σύλλογο στα 6 μου και σε ομάδα στα 8 μου και στα 13 είχα κι όλας στη βιβλιοθήκη μου ένα χρυσό μετάλλιο και αμέτρητα μετά. 
Οι γιαγιάδες όμως με παρακολουθούσαν με άγρυπνο μάτι και κάθε τόσο άκουγα τις φωνές τους να με κάνουν ρεζίλι γι εγώ να κάνω πως δεν απευθύνονται σε μένα:
- Γιωργίτσα, γύρνα πίσω γιαβρί μου θα πνιγείς, τι θα πω στη μάνα σου....αχα! κύριε φτάστε την και τράβα την τη πλεξούδα να έρθει πίσω!
Πάντα πήγαινα βαθιά, μέχρι τώρα δεν μπορώ να κολυμπώ σε ρηχά νερά..Όταν αργότερα με τον Δημήτρη κάναμε υποβρύχιες καταδύσεις κάθε φορά την σκεπτόμουν και γελούσα, θα είχε πάθει συγκοπή, φανταστείτε να έβλεπε αργότερα τα δικά μου κορίτσια που έκανα σε αυτά το ίδιο από μωρά.
Εκεί λοιπόν στην άκρη της θάλασσα που τότε ήταν πεντακάθαρη , σιγά σιγά το κάθε..στρώσιμο..γινόταν μία παρέα με το διπλανό.
-Θέλετε κανένα ντολμαδάκι για το παιδί; έλεγε η γιαγιά μου στη..γειτόνισσα!
-Ευχαριστώ κυρία μου να σας δώσω κι εγώ ένα κεφτεδάκι από τα δικά μου..βάζω ρίγανη και ούζο μέσα και μοσχοβολούν.
-Αχ! κι εγώ βάζω ούζο, ψωμί πόσο βάζετε;
-Να σας δώσω κι εγώ..έλεγε η άλλη πιο πέρα, έχω πισία με πατάτα , πρωί πρωί τα τηγάνισα ,μοσχοβολάει ο δυόσμος και το κρεμμύδι που το τσιγαρίζω..
Κι εκεί στην άκρη της αμμουδιάς δινόντουσαν συνταγές, ανταλλάσσουν καημούς και ανησυχίες..
-Γκαζόζες, κρύες γκαζόζες στο πάγο!
Ήταν ο άνθρωπος με το θεόβαρο καλάθι γεμάτο πάγο όπου μέσα του υπήρχαν γυάλινα μπουκάλια γκαζόζας με πόμα που έκλεινε με απλό μηχανισμό και φελό.
-Γιωργίτσα..δεν θα σε ξαναφέρω γιαβρί μου βγες έξω να φας μια σταλιά!
Τώρα σε αυτό το σημείο στη παραλία της Θεσσαλονίκης γίνεται η έκθεση βιβλίου, υπάρχουν μεγάλα καράβια μπαρ που προσφέρουν την απόλαυση ενός ποτού στη θάλασσα..Κάθε φορά που τα βλέπω διηγούμαι στον άνδρα μου όλα αυτά, ακούω τη φωνή της γιαγιάς μου, αντί για το Ποσειδώνα στην άκρη ενός σκοινιού υπάρχει το λουρί της Κλώντης με μηχανισμό, εγώ γιαγιά ακολουθώ άγρυπνα με τα μάτια μου το..εκάστοτε εγγόνι που φέρνω εδώ..
-Βάσια πρόσεχε, έλα να φας..Πασχάλη μη τρέχεις..Δημητράκη δεν θα σε βάλω στο τρενάκι αν δεν μ' ακούς....
Οι ρόλοι άλλαξαν , τα χρόνια προσπέρασαν μα η ομορφιά αυτής της πόλης μένει το ίδιο παλιό πανάκριβο κρασί.


Φίλοι μου ευχαριστώ τις φίλες που με πήραν τηλέφωνο χθες για να ρωτήσουν τι κάνω, φίλες βγαλμένες από ένα..μηχάνημα και ένα καλώδιο ιστού αράχνης ( έλεγε ο δάσκαλος μου στους υπολογιστές) , "διαόλου πράμα" θα έλεγε η γιαγιά μου με φρίκη! Με κάνουν να θυμηθώ τις γνωριμίες που κάναν τότε οι δικές μου γιαγιάδες εκεί..στην αμμουδιά με άγνωστες που αργότερα γινόντουσαν γνωστές  και φίλες.
-Να έρθετε στο σπίτι , έλεγε η γιαγιά μου στη "γειτόνισσα", έχω ένα βύσσινο ποτό υπέροχο και μελιτζανάκι γλυκό πολίτικο όπως το έκαμνα στη Πόλη, να σας δώσω το τηλέφωνο μας..75102..αυτό ήταν τότε το τηλέφωνο μας, ελάχιστα σπίτι είχαν !
-Κι εσείς στο δικό μας, να παίξουν τα εγγόνια μας, οι γονείς τους λείπουν Γερμανία και τα μεγαλώνω εγώ..
Δεν ξέρω τι άλλαξε φίλοι μου , τι επανέρχεται, τι εξ ανάγκης μας προσγειώνει σε τέτοιες φιλίες που είχαν ξεχαστεί..Χθες είδα στη τηλεόραση μία κυρία στη πλαζ που έδειχνε τη..πλαστική σακούλα με τις ντομάτες το αγγούρι και το ψωμί που πήρε μαζί της για να μη πληρώσει κάτι..
Εγώ πάντως κουβαλώ μαζί μου , στη καρδιά μου μέσα όλα αυτά με πολλή τρυφερότητα και όταν αντικρίζω στις βόλτες μας με το καλό μου τη παραλία της πόλης μου ακούω τη φωνή της γιαγιάς μου:
-Γιωργίτσα, πρόσεχε τα..ποδήλατα, πρόσεχε μη πέσεις..πρόσεχε μη πέσεις..
Ευχαριστώ γιαγιά...σ' αγαπώ ακόμα το ίδιο..ίσως περισσότερο..γιατί τώρα σε καταλαβαίνω..έγινα κι εγώ γιαγιά!
Αχτιδένια φιλάκια!

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Καλημέραααα!


Πρώτα μία όμορφη εικόνα για να έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι είμαστε σπίτι ότι βλέπουμε από το μπαλκόνι τη θάλασσα!


Μετά βέβαια..ανοίγουμε τον υπολογιστή και..νάτο το μπλοκοχωριό μας!
Καλημέρα..καλημέραα...καλημέραααααα!
Το καφεδάκι απαραίτητο...



Μετά ένα δροσερό πρωινό μαζί με τα..1..2...3...4...χάπια!!!!!!


Ο καλός μου είναι στο κτήμα κι εγώ τη "βρίσκω" στο μπαλκόνι , με όλα τα επάνω που σας έδειξα και το τάμπλετ μου κάτω από τη κληματαριά που άρχισε να κιτρινίζει σε μερικά σημεία!


Η φίλη μου η Ελένη που έχει το μικρό μαγαζάκι με τις επιδιορθώσεις κάτω από το σπίτι μας μου έστειλε μήνυμα sos.."πεινάω..τι θα μου φέρεις;;"
Σκάρωσα ένα σάντουιτς που περιελάμβανε μία ..ομελέτα με κασέρι και φετούλες ντομάτα!!! Τρελαίνομαι να φτιάχνω περίεργα σάντουιτς, ξεχωριστά!!!
Της το πήγα, πήρα ..φιλάκι..μετά επίσκεψη πρωινή στο μηχάνημα της τράπεζας, βολτίτσα τη Κλώντη και τάισμα των αδέσποτων γάτων του άνδρα μου που περιμένουν δίπλα από το παλιό μαγαζί μας στο..πιάτο τους!
Ζεστάθηκα..γύρισα γρήγορα γρήγορα σπίτι...Το ανεμιστηράκι που μου πήρε ο άνδρας μου σωτήριο και με το τάμπλετ μία φωτογραφία σελφ για σας!!!!


Τώρα λέω να ζωγραφίσω λιγάκι..μετά θα κεντήσω, θα μαγειρέψω κάτι πρόχειρο και..μετά..μετά..ότι μου φέρει ο Θεός και η μέρα μπροστά μου!
Καλημέρα φίλες μου και..Αχτιδένια φιλάκια!

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Παρεούλα όπως πάντα!


Καλημέρα, καλημέρα..σαν τις γιαγιάδες κι εγώ ανοίγω το άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες και τις βγάζω για να θυμάμαι τις παλιές καλές μέρες που πηγαίναμε παντού! 
Απογοητευμένη είναι η αλήθεια από πολλά, τα 50 και 60 ευρώ δεν με καλύπτουν για να πληρώνω τις υποχρεώσεις μου όταν πληρώνω φάρμακα, λογαριασμούς , συνδρομές και διαβίωση. 
Χθες ρώτησα το διευθυντή της Τράπεζας πως μπορώ να πληρώσω όλα αυτά χωρίς να παίρνω ένα μαζεμένο ποσό κάθε μήνα λίγο ή πολύ όπως έπαιρνα και έτσι να κάνω το "κουμάντο" μου.
 Μου κακοφαίνεται  μαθημένη να έχω πάντα χρήματα στο πορτοφόλι μου ενώ τώρα τα μαζεύουμε για να μας φθάσουν να πληρώσουμε ένα λογαριασμό. Ευτυχώς που σε ορισμένα έχω υπογράψει πάγια εντολή να μου τα παίρνουν από το λογαριασμό μου και μάλλον θα αναγκαστώ να το κάνω και σε όλα σχεδόν. 
Όσο για τη κάρτα που μπορούν  να σου παίρνουν το ποσό απευθείας...(όπως λέει και η τράπεζα και η διαφήμιση της) ...κουραφέξαλα..ρώτησα χθες φαρμακείο και ένα άλλο μαγαζί και μου απάντησαν ότι μόνο το σούπερ μάρκετ διαθέτει τέτοια σύνδεση.!!!!
Τα μπουρίνια μου έχω όπως καταλάβατε..με έχει πειράξει και η ζέστη αφού έπαθα θερμοπληξία όπως μου είπε ο γιατρός γιατί τα φάρμακα που παίρνω "ξοδεύονται" σε ενέργεια στον οργανισμό μου από τον ήλιο. Έτσι μένω σπίτι αυτές τις μέρες με αλλεπάλληλα ντους , μόνο φρούτα και υγρά και με ένα στόμα σχεδόν μία πληγή από τη σταδιακή κακή λειτουργία του νεύρου στη σιαγόνα λόγω της Πάρκινσον. Απογοητευμένη..ναι..ναι..θα μου περάσει βέβαια..μα τώρα είμαι στα..ντάουν που λένε και ...ποιος θα τη πληρώσει;..Εσείς πουλάκια μου..σε σας θα τα λέω!
Όλο το ΣΚ στο κτήμα έφτιαχνα κοσμήματα για το μπαζάρ της εγγονής μου για το Χαμόγελο του Παιδιού και της τα έδωσα μαζί με όλες τις κατασκευές μου γι' αυτό το σκοπό. Ένα κιβώτιο γεμάτο και χάρηκα που το...χαρήκανε!
Η Κλώντη μου κι αυτή αρρωστούλα σαν τη...μαμά της μάλλον την πείραξε και αυτή η ζέστη , έκανε εμετό και δεν τρώει παρά ελάχιστες κροκέτες και άφθονο νερό ευτυχώς .
Προχθές με τον άνδρα μου καθόμασταν βραδάκι στο κτήμα και χαζεύαμε τ' αστέρια..κάναμε έναν απολογισμό της ζωής μας και σκεφτήκαμε ότι είμασταν κερδισμένο αφού χαρήκαμε πράγματα που δεν χάρηκαν πολλοί άνθρωποι στη ζωή τους. 
Γελούσαμε με τις τρέλες μας που ..ορκίζομαι..ήταν ατελείωτες και αχαρακτήριστες. Θυμηθήκαμε τις υποβρύχιες νυχτερινές μας καταδύσεις, το σκαρφάλωμα σε απόκρυμνα μέρη , τις μικρές κρυφές παραλίες που κατεβαίναμε με..σχοινί έχοντας και τα δύο μωρά μας τότε μαζί τα ατελείωτα ξαφνικά ταξίδια μας χωρίς προγραμματισμό που κάνανε τους γονείς μου έξαλλους!!!.. 
Τα γέλια μας αντηχούσαν στην ησυχία της νύχτας και η..γειτόνισσα μας πήρε τηλέφωνο στο κινητό για να μας πει:
-Δεν μας λέτε τι βλέπετε και γελάτε έτσι να έρθουμε να το δούμε κι εμείς;
-Αποκλείεται γειτόνισσα..είναι "πριβέ" προβολή της ζωής μας!
Μας προσγείωσαν οι γείτονες , απολαύσαμε τη κρύα λεμονάδα που έφτιαξε ο Δημήτρης μου μετά δώσαμε  τα χέρια και ευχηθήκαμε να είναι καλός ο Θεός μαζί μας ώστε να φύγουμε όπως λέει εκείνος  μαζί..έτσι..κάπου σε μια γωνιά της γης αγναντεύοντας το άπειρο του ουρανού..
Σήμερα μία νέα μέρα, σπίτι, μου πήρε από τους Κινέζους μία..κούτα μικρούς φορητούς ανεμιστήρες και μου τους σκόρπισε παντού όπου...συχνάζω για να φυσιέμαι!!!!
Καλημέρα φίλοι μου, καλημέρα, αν και ήταν μία από τις μέρες που σκεπτόμουν να σας γράψω ότι ..δεν θα ξαναγράψω (!!!!!) πάλι γυρνώ..σαν το..δολοφόνο στο τόπο του εγκλήματος, εθισμένη στη παρέα σας..εγώ που έκλεισα πριν λίγες μέρες 8 ολόκληρα χρόνια ΕΔΩ..στη μπλοκογειτονιά μας.
Σας ευχαριστώ για όσα μου δώσατε, για όλη την απλόχερη αγάπη που πήρα, για όσα έμαθα από εσάς για όσα στηρίγματα μου δώσατε όταν τα χρειαζόμουν χωρίς καν να το ξέρετε.
Αχτιδένια φιλάκια!

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Ζωγραφίζοντας για το Χαμόγελο!


Φίλοι μου το Χαμόγελο του Παιδιού περνάει δύσκολες ώρες όπως βέβαια όλοι μας που έχουμε οικογένεια αυτό το καιρό. Αν πάτε να διαβάσετε τις εκκλήσεις που κάνει σε όλους εμάς που είμαστε μέλη θα δείτε ότι  το πρόβλημα είναι μεγάλο. Στεναχωριέμαι που το λέω όμως όπου και να κοιτάξεις γύρω μας όλα τα ιδρύματα έχουν φοβερό πρόβλημα.
Με πολλή υπερηφάνεια άκουσα τη παράκληση της εγγονής μου που είναι μέλος και βοηθάει με μικρά μπαζάρ που οργανώνει με τη σχετική βέβαια πάντα άδεια του ιδρύματος, να την βοηθήσω . Την επόμενη εβδομάδα θα το στήσει στο Πευκοχώρι Χαλκιδικής, και είμαι περήφανη γι' αυτήν.
Έτσι λίγο πριν φύγω στο κτήμα έπεσα σήμερα με τα μούτρα να ζωγραφίζω ότι μικρό μπορούσα γιατί ξέρω ότι τα μεγάλα πράγματα, λόγω των δυσκολιών δύσκολα θα φύγουν.
                     Άρχισα με πέτρες...







           Μετά έπαιξα με κοχύλια και πετρούλες!


Ξέρετε την αδυναμία που έχω σε..μινιατούρες και μη σας ξεγελάει η φωτογραφία είναι πολύ μικρά!



   Έπειτα μερικά τενεκεδάκια για μολυβοθήκες..


              Μπουκάλια από κρασί και λικέρ!


Και μερικές σανιδούλες παίρνουν σειρά μα ..από Δευτέρα πια η συνέχεια σε ξύλο!


Το ΣΚ θα πάρω όλα μου τα σύνεργα στο κτήμα για να φτιάξω βραχιολάκια και μικρο κοσμήματα που μου ζήτησε..
Αχ! αυτή η εγγονή μου..της έχω τρομερή αδυναμία..και μάλλον θα είναι η μοναδική εγγονή μου αφού το 4ο εγγόνι που μας έρχεται είναι αγοράκι!
Φίλοι μου όσοι μπορείτε επικοινωνήστε με το Χαμόγελο του Παιδιού και βοηθήστε με όποιο τρόπο σας ζητηθεί και μπορείτε.
Αχτιδένια φιλάκια και ένα υπέροχο ΣΚ!

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Μόνο φωτογραφίες έχω να σας δώσω!


Ένα τριήμερο τόσο ζεστό που θα ομολογήσω ότι  εγώ και ο άνδρας μου γίναμε ένα με το νερό στο κτήμα. Ευτυχώς  έχει φτιάξει δύο ντουζιέρες, μια εσωτερική και μία έξω και έτσι δεν μαλώναμε ! Η Κλώντη βολεύτηκε στη βρύση που βάλαμε στο κιόσκι !



Οι ροδακινιές βγάζουν ακόμα ροδάκινα με ..σειρά, βλέπετε τις βάλαμε με ποικιλίες τέτοιες που να έχουμε καρπούς μέχρι το Σεπτέμβρη.


Ένα απογευματάκι ξεκινήσαμε για μία μικρή εκδρομούλα στο Σταυρό Θεσσαλονίκης που είναι λίγα χιλιόμετρα από το κτήμα μας λίγο πριν την Ασπροβάλτα. Εκεί κάποτε μας πήγαιναν εκδρομές τα σχολεία , όποιες είναι από τη Θεσσαλονίκη σίγουρα έχουν πάει, έχουν κατασκηνώσει κάτω από κάποιο δένδρο και έχουν τσαλαβουτήσει κρυφά από τους καθηγητές στα νερά.
Όμως το μέρος έχει αλλάξει ριζικά εκτός από τα δένδρα που μένουν ..εκεί..γέρικα βέβαια σαν .. κι εμένα μα πάντα περήφανα για όσα προσέφεραν κατά καιρούς στους επισκέπτες τους.


Η θάλασσα είναι δίπλα τους μόνο που τώρα έχει γεμίσει καφέ και μπαράκια!



Μια πανέμορφη βαρκούλα "παλιού τύπου και καιρού"σίγουρα τα παιδιά του ιδιοκτήτη άνοιξαν το μπαράκι και την έβαψαν , την καλλώπισαν και την έβαλαν εδώ για ..μόστρα!


-Να κεράσω κοπέλα μου ( μη γελάτε..εγώ είμαι η κοπέλα..η συνήθεια δεν κόβεται στο χρόνο!) ένα παγωτάκι;
Το καφέ αυτό ήταν όμορφο είναι αλήθεια μα ..άδειο δυστυχώς. Εγώ που ήξερα από άλλα καλοκαίρια το Σταυρό βρήκα τη διαφορά στους παραθεριστές μειωμένη κατά 60 % θα έλεγα!


Το όμορφο μπαράκι με ξύλινη χειροποίητη διακόσμηση εντελώς κενό. Βέβαια ίσως ήταν νωρίς ακόμη,


Μα και οι ξαπλώστρες τους όπως βλέπετε κενές!


Η θάλασσα όμως έχει πέτρες κι εγώ δεν τις μπορώ! Ο Δημήτρης με έφερε για να με δελεάσει για μπάνιο.. κάποτε δεν έβγαινα από το νερό.. όμως τώρα δύσκολα μπορώ να μπω στο νερό με την έλλειψη  ισορροπίας που έχω και δύσκολα βγαίνω χωρίς βοήθεια. Οπότε όπως καταλαβαίνετε..ντρέπομαι και οπότε.. ας το αφήσουμε στη τύχη !


Ο Δημήτρης ανακάλυψε μία καρπουζιά εκεί μέσα στα αγριόχορτα δίπλα στη θάλασσα... που τις βρίσκει βρε παιδάκι μου, τα μάτια του πλέον μόνο φυτά βλέπουν!


Πάντως τα πεύκα παντού, μεγάλα, υγιή και  βέβαια δίνουν τη δροσιά τους που την ευχαριστηθήκαμε όσο τρώγαμε το παγωτάκι μας!...




Άρχισε να σκοτεινιάζει όμως επέμενε να με πάει στο δρόμο για Ολυμπιάδα να δούμε μία ακρογιαλιά που κάποτε(!!!!!) κάναμε ψαροντούφεκο οι δυο μας ! 


Ξέρετε τι βρήκαμε σ' εκείνο το μέρος; η απογοήτευση του ήταν απέραντη και η δική μου ντροπή μεγάλη γιατί μας ακολούθησαν δύο τουρίστες που νόμιζαν ότι ξέραμε μία κρυφή περιοχή για μπάνιο!
Σκουπίδια φίλοι μου...σκουπίδια σε όλο το δρομάκι που οδηγούσε στην θάλασσα!


Λίγο πριν φύγω από εκεί γύρισα και φωτογράφισα τον ήλιο που έπαιρνε τα χρώματα της Δύσης , είναι το μόνο που δεν θα μπορέσουν να βρωμίσουν οι ανεγκέφαλοι που πετούν ότι δεν θα πετούσαν μέσα στο σπίτι τους!


Επιστρέψαμε στο κτήμα μας..δροσισμένοι είναι αλήθεια και πηγαίνοντας να κάνω το τελευταίο μπάνιο πριν μπω στο τροχόσπιτο δεν άντεξα να μη βγάλω τις τελευταίες φωτογραφίες της ημέρας μας!
Όπως βλέπετε αν και έφυγε ο ήλιος τα χρώματα έμεινα πίσω του για να μας πουν ίσως ότι αύριο πάλι..θα είναι εδώ επάνω..στο θρόνο του να δώσει ζωή σε κάθε οργανική μορφή που υπάρχει. Το μεγαλείο του Θεού φίλοι μου!


Όμως συγχρόνως μόλις γύρισα το φακό της μηχανής μου ..δίπλα στον ίδιο ουρανό βγήκε το φως της νύχτας, το μαγευτικό μυστήριο του φεγγαριού που πάντα μας αιχμαλωτίζει στο πέρασμα του .


Το βλέμμα μου γυρνά στα..γήινα..ο καλός μου μαγειρεύει πάλι..η λέξη σαλάτα γι' αυτόν είναι απλά στοιχείο ..συνοδευτικό και μόνο. Σίγουρα μαγειρεύει τη μακαρονάδα που ονειρευόταν στο δρόμο!!!!


Δεν πάει να λέει το ραδιόφωνο για ένα σωρό στενάχωρα για το τώρα και το αύριο..ανοίξτε τη καρδιά σας στα  σημερινά απλά της ζωής σας. Μία απλή βολτούλα , μία συζήτηση με τους δικούς σας χωρίς όλα αυτά που θέλουν να μας εξουθενώσουν , μία απλή μακαρονάδα με..λαχανικά και τυράκι , μία ατελείωτη αγκαλιά δίπλα  σε όποιον του δώσατε αυτή τη θέση..όλα φίλοι μου θα είναι διαφορετικά. 
Την επομένη αφού πήραμε το καφεδάκι μας στις..6.30 το πρωί (!!!), φάγαμε ένα όμορφο πρωινό που έκανε ο καλός μου ( αυγόφετες) , ποτίσαμε , φροντίσαμε για το φαγητό στα γατάκια, αποχαιρετήσαμε τους γείτονες και πήραμε το δρόμο του γυρισμού  αφού πρώτα  περάσαμε από το ΑΤΜ για να ...ζητιανεύουμε το 50ευρώ που μας δίνουν από τα..δικά μας λεφτά ( να πάρει η ευχή)!
Η Κλώντη στο τιμόνι, κάποια ψώνια στιγμής  στο χωριό, χαμόγελο , καλή διάθεση..


                   Θεσσαλονίκη σου έρχομαι!



Αχτιδένια φιλάκια σε όσες ακόμη είστε εδώ !

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Κουράγιο φίλοι μου..έρχεται το ΦΠΑ!



            Καλημέρα...καλημέραααα!
Μη γκρινιάξω πάλι για τη μέρα που ξεκινάει με αυξήσεις τι μας φταίει η Δευτέρα, μας φταίει όλο το κακό συναπάντημα που μέχρι τώρα πέρασε από τη Βουλή φροντίζοντας για το.. καλό μας βρε παιδιά...για το καλό μας!( αυτό είναι που μου σπάει τα νεύρα).
Ξέρετε ότι όλοι οι υπάλληλοι σε μαγαζιά και σούπερ μάρκετ κατόπιν "παράκλησης" των αφεντικών έπρεπε να είναι στη δουλειά τους στις 5 (!!!) για να αλλάξουν το ΦΠΑ; 
Η καλή μου γειτόνισσα Σοφία από τον επάνω όροφο που την φώναξα χθες βράδυ να της δώσω ροδάκινα που έφερα από Έδεσσα μου είπε ότι δούλευε μέχρι εκείνη την ώρα στο σούπερ μάρκετ που ήταν ανοιχτό ( Κυριακή) και αύριο στις 5 έπρεπε να πάει για να συνεχίσουν τις αλλαγές. 
Είπε κανείς τη λέξη "υπερωρίες";..θα σας βάλω πιπέρι στο στόμα, απαγορευμένη λέξη!
Ηρεμία...ηρεμία Αχτίδα μου..σπάσε χαμόγελο και πες στο καθρέπτη τη μαγική φράση:"όλα θα πάνε καλά", χαμόγελο  και ψάξε στο κουτί της Πανδόρας εκεί στο πάτο , ψάξε βρε παιδάκι μου καλά..κάπου υπάρχει η ελπίδα!


Χθες πήγαμε βολτίτσα στην Έδεσσα όμως δεν το χαρήκαμε πολύ γιατί η ζέστη ήταν τόσο μεγάλη που αν το πιστεύετε γυρίσαμε άρον άρον το μεσημέρι  σε κατάσταση σοκ από τον ήλιο. Θα γελάσετε αν σας πω ότι σταματήσαμε σε μία βρύση να βάλουμε κάτω από το νερό τη Κλώντη και τα κεφάλια μας για να συνέλθουμε. Γυρίσαμε σπίτι, φίλησα το ..πάτωμα, μπήκα στο ντουζ , βγήκα δροσισμένη και άραξα στο καναπέ απέναντι από τον ανεμιστήρα όσο ο Δημήτρης άρχισε πάλι να φτιάχνει.. μαρμελάδες!
 Τι να κάνω με αυτό το παιδί, αν δεν σκάβει, σκαλίζει, φυτεύει θα ..μαγειρεύει, θα φτιάχνει σάλτσες, μαρμελάδες και ότι βρεθεί μπροστά του στη κουζίνα! 
Καλή εβδομάδα να έχουμε με  καύσωνα όμως, σήμερα τσεκ απ σε γιατρούς πάλι και αύριο στο κτήμα. 
Θα μου πείτε εκεί δεν έχει ζέστη;..Έχει..όμως φίλοι μου υπάρχει ένα αεράκι που περνάει μέσα θαρρείς από το κτήμα μας σαν ρεύμα και μας δροσίζει.Υπάρχει ο καθαρός αέρας, η..βρύση με το λάστιχο δίπλα μου,το μάτι που πλανιέται στο πράσινο και τα βράδια χρειάζεσαι μία ελαφριά βέβαια κουβερτούλα!!!!! 
Αχτιδένια φιλάκια χωρίς..ΦΠΑ αυξημένο παρά μόνο στην αγάπη μου για σας τις φίλες μου!