Εχω γίνει ...βαπόρι απο τη τσατίλα μου!

Είμαι στα νεύρα μου ..είμαι χωμένη απο χθες σε ένα μάτσο χαρτιά , αποδείξεις και τα βάζω σε σειρά , προσθέτω, καταχωρώ και πάει λέγοντας! Και ρωτώ ...αν εγώ με μια σχετική μόρφωση πονοκεφαλιάζομαι και μεταχειρίζομαι κομπιουτεράκι για τις προσθέσεις τι θα κάνει η φτωχή απλή χωρική που πρέπει να κάνει το ίδιο;
Δοκίμασα πολλούς τρόπους και κατέληξα οτι το καλύτερο ήταν να τα μαζεύω ανα ημέρα με ένα συνδετήρα και να γράφω σε ένα τετράδιο και μετά στον υπολογιστή ( μη μας τα καταστρέψει και κανένας ιός) την αναλυτική κίνηση της ημέρας και το σύνολο. Τέλος έκανα την μηνιαία πρόσθεση και καταχώρηση και μετά ένα ειδικό κουτί που αγόρασα γι' αυτό το λόγο για φύλαξη!
Και ξαναρωτάω...εγώ δίνω κάθε μήνα 60 ευρώ σε φοροτεχνικό για να μου κρατά τα βιβλία και για να μην ασχολούμαστε με τέτοια και τώρα θα πρέπει να το κάνω για να σώσω το αφορολόγητο μου; Βρε δεν πάνε να πιάσουνε αυτούς που τόσα χρόνια μας οδήγησαν εδώ και τώρα ψυχοπλακωνόμαστε για το αύριο. Μ ε συγχίσανε οι χαμένοι ,οι αφιλότιμοι ( βρίζω απο μέσα μου τώρα!) μα δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά απο ότι βλέπω και μη νομίζετε οτι είμαι απο αυτές που δεν νοιάζομαι για τη χώρα μου .Τώρα θα τις περνώ κάθε μέρα για να μη περάσω αυτό που πέρασα χθες με ένα βουνό αποδείξεις.
Αυριο ο παππούς μας θα κάνει εγχείρηση και θα είμαι για τριήμερο σε επιφυλακή εδώ και στη κλινική και μετά σπίτι μου..περαστικά μου δηλαδή!
Μα σας έχω καλά νέα για την καλή μας Αρετή, χθες ψυθήρισε τη πρώτη της λέξη..είπε: καλησπέρα! Μου το είπε ο άνδρας της και έβαλε το κινητό στο αυτί της για να της πω πόσο την αγαπούμε και πόσο προσευχόμαστε γι' αυτήν.Ελπίζω σύντομα να κινήσει και τα άκρα της και ακόμα περισσότερο να γίνει σαν και πρώτα...μητέρα και σύζυγος στο σπίτι της.

Το καρναβάλι μιας άλλης εποχής!

Η γιαγιά μου κα ιη θεία μου( αδελφή της) Σμαρώ ντυμένες καρναβάλια!

Η μητέρα μου καρναβαλάκι!

Μια τέτοια βροχερή μέρα που σε κρατά μέσα στο σπίτι σου γεννά διάφορες ιδέες να ψάξεις παλιά μπαούλα, κουτιά, συρτάρια, ν' ανοίξεις ξεχασμένα άλμπουμ, να χαζέψεις φωτογραφίες και μετά να θυμηθείς ..
Απόκρια πριν πολλά πολλά χρόνια ...τότε που τα παιδικά μου μάτια έβλεπαν το κόσμο σαν γιορτή και τα καρναβάλια ευκαιρία να γίνω μια λαμπερή φιγούρα που θα ήθελα.
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς αδέλφια και ξαδέλφια μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο ζωή φοιτητική λόγω γονιών, μα ένα σπίτι μεγάλων γιαγιάδων που σε έχουν σαν τζοβαΐρι τους ... τότε οι αναμνήσεις σου έχουν άλλη μορφή.
Τις Απόκριες υπήρχε πάντα μια όμορφη στολή για μένα , κολομπίνα , νύχτα, γκέισσα, χανούμισα.. με ντύνανε , με στολίζανε μα ..έμενα σπίτι γιατί δεν είχα άλλα παιδάκια να παίξω μαζί τους. Ετσι λοιπόν κυκλοφορούσα με τη στολή στο δωμάτιο μου και κοιταζόμουνα στο καθρέπτη και μετά ..έπιανα τα πινέλα και ζωγράφιζα τον εαυτό μου όπως τον έβλεπα.
Μή νομίζετε οτι ήμουν δυστυχισμένη, έμαθα να ζω με τον εαυτό μου και με τις ιστορίες των γιαγιάδων μου που με έκαναν παρέα.
Ήταν η γιαγιά μου και οι δύο αδελφές της που η κάθε μια έπαιζε ένα ρόλο στο μεγάλωμα μου. Η μια μάλιστα η θεία μου η Όλγα ήταν η υπεύθηνη για τις βόλτες μου και έτσι στις Απόκριες με έντυνε και με πήγαινε μέχρι την Αριστοτέλους για να " δείξω " τη στολή μου και να παίξω μα δεν έπρεπε να λερωθώ και να παίζω με παιδάκια " άταχτα" δηλαδή..δώρον άδωρον!
Όμως υπήρχε και διασκέδαση , θυμάμαι με πολύ αγάπη το πάρτυ που έκαναν οι γονείς μου ( βεγγέρα το έλεγαν τότε) την Τσικνοπέμπτη ή την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς στο μεγάλο μας σπίτι στη Τσιμισκή. Ο πατέρας μου έπαιζε τη κιθάρα του ( στα αυτιά μου ηχει ακόμα η Κομπαρσίτα που αγαπούσε..) , οι συμφοιτητές τους σιγοτραγουδούσαν και διασκέδαζαν με την άλλη θεία μου τη Σμαρώ που τους έλεγε σόκιν αποκριάτικα και τραγουδάκια πονηρά απο τη Σμύρνη όσο η γιαγιά μου έφερνε τα πολίτικα μεζεδάκια στους δίσκους.
Απο τη προηγούμενη μέρα τα ετοίμαζαν οι τρεις αδελφάδες! Η μια τύλιγε τα γιαλαντζί ντολμαδάκια της, η άλλη έκαμνε τη παστουρμαδόπιτα, η τρίτη ήταν ειδική στα γλυκά και έφτιαχνε μπακλαβά με φρέσκο βούτυρο και φυστίκια Αιγήνης ενω συγχρόνως πρόσεχε το χαλβά που μοσχοβολούσε το σπίτι όλο απο τη κανέλα και το πορτοκάλι. Έβγαζαν τα τουρσιά που έφτιαχναν την ανάλογη εποχή απο τα βάζα τους, τη παστή λακέρδα και τα μπουρεκάκια διαφόρων λογιών, τις πατατοκεφτέδες απο το τηγάνι και τα σουτζουκάκια που μοσχοβολούσαν κύμινο.
Κι εγώ.. εκεί..ανεβασμένη στη ράχη της δερμάτινης πολυθρόνας του παππού μου ( αν και τεράστια , αρνιώταν η γιαγιά μου να τη βγάλει ) κουνούσα τις κοτσίδες μου στο ρυθμό του εκάστοτε τραγουδιού και έβλεπα τη μητέρα μου να χαμογελά στο πατέρα μου και να τραγουδά μαζί του το τραγούδι που της είχε πρωτοπεί σε καντάδα κάποτε: '' Δυό πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες....."
Μ ε το ζόρι και πεισματικά κρατούσα τα ματια μου ανοιχτά για να μη με πιάσει ο ύπνος και χάσω κάτι απο την νύχτα εκείνη, τώρα το κάνει η εγγονή μου κι εγώ τη μαλλώνω... Το ένοιωθες το καρναβάλι τότε στις ψυχές και στις εκδηλώσεις όλων, σου χτυπούσαν τη πόρτα γείτονες ντυμένοι με ότι φανταζόντουσαν , σου έριχναν στο πρόσωπο μια χούφτα κομφετί και σου ζητούσαν να μαντέψεις ποιός ήταν!
Έξω στο δρόμο γινότανε χαμός απο κόσμο κάθε ηλικίας ντυμένο με στολές φτιαγμένες απο καιρό γι' αυτή την εποχή. Ξέγνοιαστοι άνθρωποι, απλοί , καθημερινοί να πετούν κομφετί και σερπαντίνες και ο ήχος απο τις καραμούζες που κρατούσαν ήταν κάτι το φυσιολογικό.
Τώρα οι άνθρωποι φοβούνται τις μάσκες, οι πόρτες δεν ανοίγουν σε απρόσκλητους επισκέπτες όπως τότε απλά για να δείξουν τη μάσκα τους και να κεραστούν το σεκερ παρέ της γιαγιάς μου με το σπιτικό λικεράκι μαζί στο δίσκο. Τώρα τα πάρτυ έχουν άλλη μορφή, η κιθάρα έγινε cd και τα τραγουδάκια καψουροτράγουδα της κάθε άσχετης. Τώρα οι στολές δεν ράβονται στα σπίτια μα πουλιούνται στα σούπερ μάρκετ και τα κομφετί απαγορεύονται μη λερώσουν το σαλόνι, η σερπαντίνα πήρε πλαστική μορφή σε σπρέυ και οι μάσκες μορφές πολιτικών.
Η Κολομπίνα πέθανε φίλοι μου μαζί με τον Ιππότη και την Μαρκισία και η διάθεση των ανθρώπων φυλακίστηκε μέσα στην αγωνία του για το αύριο και για τη καθημερινότητα του. Ίσως γι' αυτό έπαψα να διασκεδάζω το Καρναβάλι και δεν σημαίνει κάτι για μένα παρά μόνο στολές για τα εγγόνια μου.
Η δική μου Αποκριά σταμάτησε τότε ..στην εποχή εκείνη , μέχρι που οι γονείς μου ...μεγάλωσαν και μπήκαν στο κυνηγητό της καριέρας τους , η γιαγιά μου , οι θείες μου πέθαναν και μαζί η εποχή τους μπήκε στο ίδιο ντουλάπι με τον ασημένιο δίσκο.

Μία σύντομη βόλτα στη βροχή!

Βροχερή χειμωνιάτικη Κυριακή, τολμήσαμε μια βόλτα στη Μηχανιώνα για τη Κλώντη και για μας που το είχαμε τόση ανάγκη μα ..ατυχήσαμε! Όπου και να πηγαίναμε ..βροχή, λίγο που βγήκαμε να αγοράσει πατάτες ο άνδρας μου γίναμε μουσκίδι, με κουβέρτα στέγνωσα τη Κλώντη και άπλωμα στα πίσω καθίσματα το μπουφάν μου!

Το καραβάκι που υπάρχει στη προκυμαία, μελανχολικό και μόνο μα τόσο όμορφο! Σκέφτεστε κάποτε αυτό που αρμένιζε πριν παροπλιστεί και γίνει ένα απλό έκθεμα;

Οι καφετέριες άδειες..ποτέ δεν μου αρέσει να βλέπω παραθεριστικά μέρη το χειμώνα, με μελαγχολούν!

Λίγο πήγε να βγει ο ήλιος μα ..έμεινε ένα απλό χρώμα μέσα στα σύννεφα.


Εδώ κάποτε υπήρχε ένα ..ερωτικό μήνυμα γραμμένο με σπρέυ..το θυμάστε; ..Σβύστηκε κι αυτό μα εγώ ακόμα ελπίζω οτι θα δω ένα νέο να γράφεται την Άνοιξη1

Άδεια η προκυμαία , εδώ έρχονται οι ψαρόβαρκες και αγοράζεις φρέσκα ψάρια...πάλι ο Δημήτρης μου βρήκε λίγες γλώσσες και γαρίδες για το μεσημέρι της Κυριακής που συνήθως κάνουμε ψαρικό.


Νάτο το ..καμάρι μου , ψωνίζει πάλι μετά τα ψάρια , πατάτες , χόρτα, σπανάκι για πίτα το βράδυ ( μόνοι μας είμαστε κι όμως μαγειρεύει) .
Στο γυρισμό αρχίσαμε να μιλάμε πάλι για το κτήμα που θέλουμε, διαλλέξαμε ακόμα και τα...δένδρα , το κτήμα μας λείπει βρε παιδιά!
Α! είδαμε και μια αμυγδαλιά ανθισμένη και άνοιξε η καρδιά μας.. άνοιξη θέλω καλέ..είμαι παιδί της άνοιξης εγώ, δεν την αντέχω τη συννεφιά.
Τα νέα απο την Αρετή τα ίδια , τηλεφωνώ 2 φορές την ημέρα, δεν επιτρέπεται ακόμα να την δει άλλος απο τον άνδρα της, όμως εγώ ελπίζω πάντα για το καλύτερο.

Μια μέρα σαν τις πολλές , μα κάθε μέρα είναι ξεχωριστή αν εμείς την κάνουμε έτσι για μας και τους γύρω μας!

Μια παλιά φωτογραφία των παιδιών μου αποκριάτικη, τη βρήκα και είπαν να σας τη δείξω. Η Ειρήνη και η Ιωάννα μου...

Καλημέρα , καλημέρα, καλό Σαββατοκύριακο σας εύχομαι και δέχομαι να γίνω θύμα απαγωγής όποιος θελήσει να έρθει να με πάρει στη βαλίτσα του και να με πάει σε κάποιο μέρος εξοχικό έστω και χειμωνιάτικο ...σας υπόσχομαι δεν θα βγάλω άχνα!
Συννεφιασμενη μέρα, κρύο, δεν είμαι και στα κέφια μου απο πολλά πράγματα που με απασχολούν και με στεναχωρούν. Τελικά ξέρετε θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν να αδιαφορούν για όσα εγώ τα κάνω μέρος της ψυχής μου σωστά ή άδικα και να βάζουν μια κουρτίνα ανάμεσα στα προβλήματα δίπλα τους και τη δική τους ζωή.
Όμως αλλάζει ο άνθρωπος ; Ξυπνώ κάθε πρωί και αρχίζω να σκέπτομαι όσους έχουν πρόβλημα γύρω μου και να πάρει η ευχή αυτό το καιρό τόσοι άνθρωποι που γνωρίζω έχουν κάτι κι εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω παρά μόνο λέγοντας το :" κάνε υπομονή , κι αυτό θα περάσει " που μερικές φορές το νοιώθω γίνεται και φαιδρό όταν ο άλλος έχει το πρόβλημα του.
Σήμερα είχα παει στον εαυτό μου να ξυπνήσω λίγο αργότερα και να χουζουρέψω μέχρι τις 9 μια φορά κι εγώ.. μα δεν με θέλει βρε παιδάκι μου εμένα το κρεβάτι για ξεκούραση. Στις 6.30 με ξύπνησε η μητέρα μου που δεν ήταν καλά και ...άρχισε η ημέρα μου όπως πάντα , να της κάνω μπάνιο, να την ταΐσω, να την αλλάξω και μετά ένα μπάνιο τον εαυτό μου και μετά ..τα πρωινά στο παππού, στον άνδρα μου και ένα καφέ για μένα που τον πίνω μαζί σας αυτή τη στιγμή!
Καλέ ..ελάτε να με κλέψετε, να με απαγάγετε, δεκτό ακόμα και ταξιδάκι σε μπλόκο των αγροτών!
Σας εύχομαι καλό ΣΚ με όλη μου τη ψυχή, εσείς που μπορείτενα κανετε κάθε μέρα γιορτή , δεν χρειάζετε να ξοδέψετε χρήματα για να περάσετε καλά, πάρτε τον σύντροφο σας και πάντε καπου ακόμα και για να θαυμάσετε τη θέα της συννεφιασμένης πόλης σας.
Σας υπενθυμίζω οτι είναιΨυχοσάββατο και αν δεν κάνατε κόλυβα , ανάψτε κεράκι, μοιράστε κάτι, δώστε κάτι σε φτωχό για τη ψυχή όσων χάσατε.
Εύχομαι σήμερα όσα άτομα αγαπώ να γίνει η μέρα τους ευκολώτερη και το χαμόγελο να επιστρέψει στη ζωή τους.
Να θυμάστε..σας σκέπτομαι ..σας νοιάζομαι ...σας αγαπώ και πικραίνομαι όταν είστε στεναχωμένοι!

Η ζωή έχει χρώματα, όψεις και αντιθέσεις!

Ζήλεψε ο Δημήτρης μου τα γλυκά που κάνω και σήμερα έφτιαξε μόνος του με πολύ φαντασία μήλα ψητά με σιρόπι απο τριαντάφυλλο και στο κέντρο το γέμισε με κρέμα και το γαρνίρησε με κερασάκι! Πρέπει να παρεδεχθώ οτι το έφτιαξε πολύ όμορφο , απλά λίγο περισσότερο γλυκό για τα δικά μου γούστα.

Μια μέρα λίγο αντιφατική αυτή η Τσικνοπέμπτη, το πρωί δούλευα μια αγιογραφία που έχω παραγγελία... λίγο βιαστική η πελάτισα όπως πάντα. Ο Δημήτρης πάλι έτρεχε με το παππού μας σε κλινικές που φαγώθηκε να πείσει το γιατρό να του κάνει εγχείρηση προστάτη την άλλη εβδομάδα ( άλλα τρεχάματα θα έχω!) .
Ένα πρόχειρο μεσημεριάνο γεύμα απο μια κλασική μπριζόλα με πατάτες και άφησα τον άνδρα μου να ξεκουραστεί στην αγαπημένη του γωνιά του καναπέ κι εγώ στον υπολογιστή να λύνω παζλ!.
Μετά ένα τηλέφωνο και ...η ησυχία του σπιτιού έφυγε απο το παράθυρο και μπήκε η ευτυχία των παιδιών μας. Σηκώθηκε ο παππούς Δημήτρης απο το καναπέ και έφτιαξε πίτα και μπριζολίτσες για τα μικρά κι εγώ μαγιονέζα που ήθελαν.
Δεν άντεξα να μη φωτογραφίσω τη τρυφερή εικόνα της γλυκιάς μου Βάσιας που έχει στην αγκαλιά της τον αδελφούλη της και τον ταΐζει με τόση φροντίδα!

Το γλυκό μου κοριτσάκι, δεν χρειάζεται να σας ξαναπώ οτι λιώνω γι' αυτό το παιδί και χωρίς ντροπή παραδέχομαι οτι την ξεχωρίζω και ας προσπαθώ να το κρύψω απο τα άλλα!

Το μωράκι που σιγοτραγουδούσα στην αγκαλιά μου έχει στην δική της το αδελφάκι της, δεν είναι πολύ συγκινητικό ;

Ο ταραξίας Πασχάλης ..αφού διέλυσε πολλά στη διάβα του κατέληξε να παίζει το παιχνίδι μου στον υπολογιστή και να περνά τα επίπεδα πιο γρήγορα απο εμένα!

Σας είπα στην αρχή οτι η μέρα μου ήταν αντιφατική και θα σας πω την αιτία. Εγώ χαίρομαι με τα εγγόνια μου και όση κούραση κι αν πέρασα αύριο θα είμαι πάλι ξεκούραστη όμως...κάπου δίπλα μου...στην ίδια πόλη...σε ένα νοσοκομείο....
Η σκέψη μου , η ψυχή μου είναι πικραμένη απο την Αρετή που τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα. Η αριστερή της μεριά δεν κινείται και η ομιλία προς το παρόν δεν λειτουργεί, πόνεσα με την εικόνα που μου περιέγραψε ο άνδρας της και πικράθηκα με το φανερό πόνο του.
Βέβαια ο γιατρός είπε οτι το περίμενε και οτι χρειάζεται αρκετός χρόνος ,πολύ υπομονή, φροντίδα και φυσιοθεραπείες για να συνέλθει κάπως. Τι απλά λένε τα φοβερά οι γιατροί πολλές φορές. Μπορούν άραγε να σκεφτούν πως νοιώθει αυτή η κοπέλα;
Πρέπει να σταθούμε δίπλα της όσο χρειαστεί, να της δώσουμε θάρρος για να μπορέσει να αντιμετωπίσει το χρόνο και να έχει δύναμη να παλέψει για να καταφέρει να γίνει οπως πριν, γερή κοντά στην οικογένεια της.
Είμαι πού στεναχωρημένη , δεν μπορώ να την βγάλω απο το μυαλό μου ούτε μια στιγμή, όμως προσεύχομαι και ελπίζω στο Θεό και στην ανθρώπινη θέληση μέσα της.

Όλα καλά!

Ο παππούς Δημήτρης κόβει βόλτες στο διάδρομο και θυμάται όταν ήταν μπαμπάς και έκαμνε ακριβώς το ίδιο βρε παιδιά με τις κόρες του!

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά για το Δημήτρη μου με την επέμβαση στο ένα μάτι του και είμαι σίγουρη γι' αυτό γιατί με το που γυρίσαμε στο σπίτι το έριξε στη...μαγειρική! Ήρεμα είναι και τα νέα απο την εγχείρηση της Αρετης μας που με ανησύχησε σήμερα γιατί μου φάνηκαν ατελείωτες οι ώρες μέσα στο χειρουργείο...8 ολόκληρες ώρες! Οι γιατροί είπαν οτι η επέμβαση πήγε καλα όμως θα είναι σε καταστολή μέχρι μάλλον αύριο που θα την ξυπνήσουν για να δουν αν λειτουργεί σωστά ο εγκάφαλος. Εύχομαι να περάσει εύκολη η νύχτα γι' αυτήν και τον άνδρα της που ο καημένος πέρασε ένα πολύ άσχημο πρωινό στους διαδρόμους του νοσοκομείου. Πολύ κρύο σήμερα στη πόλη μας, το απόγευμα έμεινα σπίτι και χάρηκα την επίσκεψη της Αναστασίας και της Νιόβης που ήρθαν για ένα καφεδάκι. Γλυκιές παρουσίες , ευχαριστες φίλες απο αυτές που χαίρεσαι να έχεις κάθε απόγευμα, αν και η επίσκεψη τους ήταν σύντομη, γευστήκανε την μανιταρόπιτα και την πορτοκαλόπιτα που έκανα. Στεναχωρέθηκα όμως μετά γιατί ξέχασα να τους δώσω μαζί τους τη Φανουρόπιτα που έκανα για το τάμα στον Άγιο... συγνώμη κορίτσια! Να πω οτι άρχισα να ..βαριέμαι το χειμώνα, τα έχω και με τις ειδήσεις που μας έχουν ψυχοπλακώσει και με κάνουν να σκέπτομαι όλο και περισσότερο ένα κτηματάκι κάπου σε χωριό μακριά απο τα ...του πολιτισμού. Θα ζούσα με το αρνάκι μου η μια κατσικούλα καλύτερα , λίγα κουνελάκια, ένα τσομπανόσκυλο, κοτούλες..ίσως και πάπιες.. πάντα αγαπούσα τις παπίτσες.. Θα έβαζα μια μασίνα με φούρνο για το χειμώνα και ηλιοσυλέκτες για τον ...υπολογιστή μου ( α! χωρίς αυτόν δεν πάω πουθενά).
Θα ζωγράφιζα στην αυλή ανάμεσα απο παρτέρια με λουλούδια της Άνοιξης και θα ζητούσα απο το Δημήτρη μου να μου φτιάξει και ένα σιντριβάνι να βλέπω το νερό να κυλά.
Κάπου θα υπήρχε και ένα δένδρο με σκιά ελαφριά για μια πολυθρονα ξαπλωτή να χωράει δύο αγκαλίτσα ! ( η πονηρούλα ...) και βέβαια η Κλώντη μας στο μαξιλαράκι της δίπλα μας να μην την κυνηγούν οι γατούλες που θα έχω! Εντάξει...ξέρω..και τώρα ξύπνησα! Δωρεάν είναι τα όνειρα βρε παιδιά και δεν τα πιάνει και η εφορία!

Λίγο ζορισμένη αυτή την εβδομάδα!

Το μωράκι μας και ο Πόκο! Δεν είναι όμορφη εικόνα;


Τελικά καλά λένε οτι η καλή μέρα απο το πρωί φαίνεται! Δύσκολη η εβδομάδα μου απο την πρώτη μέρα φίλοι μου, είμαι κυριολεκτικά στους δρόμους κι εγώ και ο καλός μου ο Δημήτρης που έχει αναλάβει το παππού μας που τον τρέχει στους γιατρούς κάθε μέρα χωρίς να έχει τίποτε να πάρει η ευχή..ούτε καν ζάχαρο, ούτε ουρία, ούτε χολυστερίνη ούτε τίποτα!
Αντίθετα ο Δημήτρης μου ξαφνικά παρουσίασε ένα πρόβλημα στο μάτι του και πάμε αύριο εσπευμένα για λέιζερ.. Βέβαια μας καθησύχασαν οτι είναι μια επιπλοκή απλή μα ..τα φοβάμαι εγώ αυτά τα .. απλά!
Τα απογεύματα πηγαίνουμε στην Αρετή που αύριο χειρουργείται πρώτα ο Θεός και έχει την ψυχική αγάπη μας και συμπαράσταση όσο ποτέ και σήμερα την μετέφεραν σε δωμάτιο δίπλα στην εντατική.
Μα είπαμε.. όλα θα πάνε καλά.. δεν χάνω το κουράγιο μου έστω κι αν είμαι πνιγμένη απο παντού.
Σήμερα το πρωί κατάβηκα στο εργαστήρι μου μόνο για να ξεφύγω απο το σπίτι και άρχισα να κάμνω μια Αγιογραφία ..έτσι για να ηρεμήσω...πάντα η αγιογράφιση με ηρεμεί...ζωγραφίζω και βάζω σε σειρά τις σκέψεις μου. Ξέχασα να πάρω και το φάρμακο μου το πρωί και δεν είμαι και στα πολύ καλά μου όμως τώρα πια το βράδυ μπορώ να πάρω τη μισή δόση.Έπαψε πια να με απασχολεί το πρόβλημα μου αυτό, έχω τόσα άλλα να φροντίσω που απλά ...το ξέχασα!
Ξέρετε τι θα ήθελα φίλοι μου; ένα απόγευμα ήσυχο χωρίς να κοιτώ την ώρα και να μη σκέπτομαι υποχρεώσεις , κάπου εκεί στο χωριό της φίλης μου Μαρίας ( Δρομάκι), μέσα στα χιόνια να πιούμε το καφεδάκι μας και να μιλάμε για ένα σωρό άλλα πράγματα εκτός απο αυτά που μας δυσκολεύουν τη ζωή.Όμως δεν ξεχνώ και τη φίλη μου τη Λία ( στη Κρήτη)μα μου πέφτει λίγο πιο μακριά.. Τώρα πάω να φτιάξω μια πίτα για τον Αγ. Φανούριο που την είχα τάξει για το μωράκι μας και που ( ας με συγχωρέσει) θα την στείλω ...δια αντιπροσώπου! Η φίλη μου η Μαίρη θα μου κάνει τη χάρη να την πάει εκείνη και να κάνει και μια παράκληση για τη καλή μας Αρετή να τη βοηθήσει οΘεός να πάνε όλα καλά χωρίς επιπλοκές απο την επέμβαση.
Φιλάκια φίλοι μου, το βράδυ θα σας δω να τα ξαναπούμε!