Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Γιορτάζω εγώ και..άλλοι χίλιοι!


Χριστός Ανέστη φίλοι μου..Καλό Μήνα!Χρόνια Πολλά σε όσους σήμερα γιορτάζουν από εσάς και όλους τους δικούς σας!
Το έχω πει πολλές φορές..ο Μάης είναι ο μήνας μου, Μαγιάτικη ..συμφορά με φώναζε η μητέρα μου όταν έκανα ζημιές. Μάη γεννήθηκα, Μάη έφερα τις κόρες μας στη ζωή μας και όπως βλέπετε..Μάη γιορτάζω σήμερα! 
Να σας...ζήσω καλέ..να με χαίρεστε!  Τώρα βέβαια τι θα μου φέρει ο μήνας ;..αυτό μόνον ο Θεός το ξέρει όμως εγώ τον γιορτάζω !
Χθες πρώτη μέρα του με επίσκεψη στο κτήμα γευτήκαμε τα πρώτα μας κεράσια και ο άνδρας μου πανηγύριζε και επέμενε να τα δοκιμάσω πρώτη εγώ! 



Οι φραουλιές μας  δίνουν εδώ και καιρό φράουλες ,μικρές μα πεντανόστιμες και όχι..λαστιχένιες σαν του εμπορίου.



Μετά πήγαμε βόλτα στους γείτονες που μας είχαν καλέσει για ψητό κατσικάκι ο ένας, αρνάκι στη σούβλα ο άλλος  μας έβαλαν στη μέση και μας τραβούσαν . Καλοί μου γείτονες σας ευχαριστούμε, περάσαμε υπέροχα!
Θαυμάστε τα θαυμάσια  αυγά που έκανε μία  από αυτές με ρίζες για βαφή και φυλλαράκια ..καλλιτεχνήματα δεν θέλω να τα σπάσω θα τα κρατήσω στη συλλογή μου!



Σήμερα γιορτάζω λοιπόν ...και σας κερνώ...πρώτα Αχτιδένια φιλάκια, δεύτερον μαμαδίστικη αγκαλίτσα και ...ε! ένα γλυκάκι Μαγιάτικο σε εμφάνιση θα το πάρετε!



Πάντως επειδή ο καιρός θα χαλάσει και μας απογοήτευσε δεν χαλιόμαστε..λέει ο άνδρας μου , εμείς το αρνάκι μας θα το ψήσουμε σπίτι με αγαπημένους φίλους και θα το γιορτάσουμε σαν..πακέτο: Πασχαλινό, Πρωτομαγιάτικο και Αγ. Γεωργίου ..τρία σε ένα δηλαδή η..παλιοτσιγκούνα!
Χριστός Ανέστη φίλοι μου, να είστε καλά με υγεία και αγάπη πάντα στη ζωή σας και..χαμόγελο...μη ξεχνάτε..χαμόγελο ακόμα και στα δύσκολα. Πιστέψτε με είναι μία περίοδος δύσκολη για μένα , όμως..χαμόγελο πάντα !
Αχτιδένια  φιλάκια!

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Καλή Ανάσταση!


Λίγες ώρες πριν από την Ανάσταση φίλοι μου και η έννοια της όπως και η ζωή του Κυρίου μας είναι σημαδιακή γιατί πάντα πίστευα ότι κάθε κομμάτι της ζωής Του στη γη είναι  μία εικόνα των όσων θα μας συμβούν στη δική μας.
Όλοι μας έχουμε και είχαμε το θαυμασμό, τη προδοσία, το διωγμό, την άρνηση, την ύψωση, τη σταύρωση και την ελπίδα της Ανάστασης φίλοι μου και αυτό ας είναι η μόνη μας σκέψη σε κάθε μας δυσκολία.
Χθες γυρίζοντας από το κτηνίατρο στο σπίτι πέρασα έξω από την πίσω είσοδο της εκκλησίας μας και είδα το κόσμο που περίμενε για ένα πιάτο φαγητό από το σισίτιο..η θλίψη με πλημμύρισε..ο φόβος του Αύριο για το κόσμο όλο με κυρίευσε..Μετά είπα Ευχαριστώ για όσα έχω και για όσα θα δεχθώ και γύρισα σπίτι μου ελπίζοντας στην Ανάσταση..


Φίλοι μου εύχομαι από καρδιάς Καλή Ανάσταση σε κάθε σημείο σκοτεινό στη ζωή σας. Εύχομαι το φως της Ελπίδας να κάνει εκείνο που πρέπει μέσα μας και να είναι το σταθερό φως του λυχναριού στη ψυχή μας. Ανάσταση σημαίνει εξύψωση, ελπίδα και φως ..φως στο σκοτάδι..
Φίλοι μου εύχομαι αυτό το φως από τη λαμπάδα σας να ανάψει ΑΥΤΟ το λυχνάρι!
Αχτιδένια φιλάκια! 

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016


Φίλοι μου σας εύχομαι από καρδιάς να περάσετε τις γιορτές του Πάσχα με Υγεία, Αγάπη και Δύναμη όπου χρειάζεται και επειδή η αγάπη μου για τη Κρήτη δηλωμένη δεν θα μπορούσα να μη σας ευχηθώ και με μία μαντινάδα:

Εύχομαι η Ανάσταση καρδιές να μαλακώσει,
το αύριο καλύτερο μπορεί να ξημερώσει..
Τη μέρα της Ανάστασης δε θα βρεθώ μαζί σας,
ας γίνει η σκέψη μου φωτιά ν´ ανάψει το κερί σας!

Τις λατρεύω τις μαντινάδες να ξέρετε....
Με τις άπειρες ασχολίες μου αυτές τις μέρες, δύσκολα μπαίνω στον υπολογιστή και αν τον βλέπετε ανοιχτό είναι τα εγγόνια μου που έχουν κάνει κατάληψη και τους δύο. 
Με τη φροντίδα της Κλώντης μέχρι να προσαρμοστώ στις ινσουλίνες της, τα αυγά που μου παραγγέλνουν ( ο καθένας ότι θέλει μου ζητάει!!!) και τη δική μου "φροντίδα" που όποτε θυμάμαι κάνω γεμίζω το χρόνο μου .Θα ήμαστε μόνοι στην Ανάσταση και γι' αυτό μία μαγειρίτσα μας  αρκεί και απλά ελπίζουμε σε ένα καλό καιρό τη Τρίτη μετά το Πάσχα που ο άνδρας μου σχεδιάζει και ονειρεύεται αρνί στη σούβλα στο κτήμα . Σήμερα ακούγοντας τις προβλέψεις καιρού απογοητεύτηκα για εκείνη τη μέρα και μας βλέπω στο υπόστεγο να ψήνουμε..παιδάκια!
Να φανταστείτε ότι ένας κύριος λόγος που έφυγα από το Βέλγιο αναγκάζοντας τον άνδρα μου να έρθει στην Ελλάδα ήταν ο ..καιρός! Τώρα λοιπόν ήρθε κι εδώ ο ίδιος..απρόβλεπτος, βροχερός και συννεφώδης..θα σκάσω!!!!
Να σας στολίσω και με φωτογραφίες από μερικά αυγά μου έτσι για να μη...βαριόμαστε! 
         Λίγα ζωγραφιστά....( καμιά 30 )


 Λίγα με πηλό ανάγλυφα ( έχασα τον αριθμό των πόσων έφτιαξα!) 


  Μου έφεραν 7 χηνίσια  αυγά για ειδική   παραγγελία.



Τώρα φτιάχνω και για τις...συμπεθέρες περιποιημένα καλαθάκια!!!!!!
Έτσι περνώ την ημέρα μου και με βοηθάει να ξεχνώ όσα με πιέζουν και με απασχολούν αυτό το καιρό. Φίλοι μου δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω αυτές τις μέρες μα να ξέρετε σουλατσάρω ( όποτε μπορώ) στα μπλοκόσπιτα σας και είναι σαν να επισκέπτομαι φίλες για να δω τι κάνουν! Σας ευχαριστώ για τα σχόλια, τα τηλέφωνα και τα μηνύματα σας.
Καλή Ανάσταση να έχετε σε κάθε στιγμή στη ζωή σας.
Αχτιδένια φιλάκια!

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Το..μαύρο και άσπρο των ημερών μου...


Δεν μπορώ να πω ότι αυτές οι ημέρες ήταν οι καλύτερες μου φίλοι μου.Φαίνεται ότι αυτή η χρονιά δεν με ευνοεί καθόλου και με "ταΐζει" κυριολεκτικά πολλά πικρά κεράσματα όμως..όμως όπως λέω συχνά πρέπει να στεκόμαστε όρθιοι και να λέμε στον εαυτό μας : "κι αυτό θα περάσει.."
Εδώ και μέρες η Κλώντη μου πάλι στη κλινική λόγω Σακχαρώδη διαβήτη που προήλθε από τη Παγκρεατίτιδα που είχε πάθει.. Ξέρω πια ότι πρέπει να " χωνέψω" ότι θα την χάσω μα..ο χαμός ενός πλάσματος που αγαπάς, που το έχεις πάντα δίπλα σου..είναι πικρό ποτήρι και δύσκολα καταπίνεται. Βέβαια ..θα πολεμήσω, τίποτε στη ζωή μου δεν αφήνω χωρίς να το διεκδικήσω  μέχρι τελικής πτώσης. 
Μπαίνω στο δύσκολο δρόμο της Ινσουλίνης που πρέπει να την κάνω εγώ με ευτυχώς πάντα δίπλα μου τον καλό μας κτηνίατρο . Τόσες μέρες της κάνουν καμπύλη σακχάρου κι εγώ απλός θεατής  μάλιστα το ΣΚ με "έσυρε" ο άνδρας μου στο κτήμα με το ζόρι για να πάψω λέει να κλαίω και να κρύβομαι στο εργαστήρι μου. Βέβαια τηλεφωνώ 3 φορές την ημέρα και ευτυχώς οι γιατροί εκεί είναι ανεκτικοί και με κατανόηση μαζί μου.  Αύριο θα την πάρουμε σπίτι γιατί λόγω εορτών κλείνει η κλινική και ο Θεός βοηθός.
Έτσι στο κτήμα όλοι πέσανε επάνω μου για να μου αλλάξουν τη διάθεση και μαζί με αυτούς συνωμοτούσε και η φύση..
Είναι το διπλανό μας κτήμα που είναι άδειο από ιδιοκτήτη μα γεμάτο υπέροχες μαργαρίτες!


Το κτήμα μας με τα δενδράκια του γεμάτα καρπούς  λίγους ή πολλούς ή και...δείγματα!


Τα ροδάκινα μας τα αραιώνει ο άνδρας μου και τα λυπάμαι!


Οι τριανταφυλλιές μας και τα διάφορα βότανα και αρωματικά φυτά που μου έβαλε η καλή μου γειτόνισσα η Θωμαή έχουν μεγαλώσει και να πάρει η ευχή όλο τα μπερδεύω στα ονόματα τους  και τη χρησιμότητα τους.


Μοίρασα στους γείτονες τα δωράκια τους, λαμπάδες, αυγά και όμορφες μικρές κοτούλες κεραμικές και πήρα από αυτούς ..για να μη..κλαίω είπαν ένα αρνάκι μόλις 1 εβδομάδος!!! Οι καλοί μου γείτονες Κούλα και Σωκράτης μου έφεραν φρέσκα αυγά από τις κότες τους και το μικρό αρνάκι που την ονόμασαν Μέλπω (!!!) για να το ταΐσω! Βέβαια δεν το κρατώ εγώ, αυτό χρειάζεται ανθρώπους μόνιμους σε κατοικία εκεί..όμως το χάρηκα και τους το..επέστρεψα .





Απίστευτο φίλοι μου πόσο ήσυχο είναι και μου..έγλυφε το λοβό του αυτιού μου νομίζοντας ίσως ότι είναι η θηλή της μανούλας του.


Το βράδυ βέβαια έριξα μαύρο δάκρυ γιατί όλα μου θύμιζαν τη Κλώντη...μα στεναχωρώ και το Δημήτρη και έτσι ..έκρυψα τη πίκρα μου μέσα στη καρδιά μου.
Το πρωί στα Λαγκαδίκια για την εκκλησία και μου έκανε φοβερή εντύπωση ότι άγνωστες γυναίκες με χαιρετούσαν , ρωτούσαν από που είμαι και με..καλωσόρισαν στην εκκλησία τους.


Μια βόλτα στο εσωτερικό του χωριού ψάχνοντας το..μαντρί του φίλου μας του βοσκού Παναγιώτη από όπου αγοράσαμε γάλα πρόβειο για να κάνω στον καλό μου το ρυζόγαλο που αγαπάει.


Θαύμασα το άλογο του με τα περίεργα χρώματα και ένα πανέμορφο φοβισμένο σκυλάκι που προσπάθησα να το ταΐσω κροκέτες..μάταια.Είχε μάλιστα σκυλάκι ήθελε να μου δώσει ένα..αδύνατον τους είπα..έχω τη Κλώντη μου και το Κανέλλο..και έφυγα τρεχάτη για να μη με ρίξει!


Μετά πήραμε το δρόμο για το μέρος στο ποτάμι που έκαναν εγκαταστάσεις για τους πρόσφυγες για να ρωτήσω αν μπορώ να φέρω λίγα κέικ για τα παιδάκια μα ..μία  συκιά γεμάτη σύκα για το γλυκό του άνδρα μου μας..σταμάτησε! Τώρα που γράφω κάνει κι όλας το γλυκό!


Τελικά το παλιό ερειπωμένο στρατόπεδο έγινε αγνώριστο! Δεν μας άφησαν να πλησιάσουμε και το φωτογράφισα από μακριά .Πεντακάθαρο φίλοι μου με πολλές νέες εγκαταστάσεις.


Γυρίσαμε στο κτήμα , ψήσαμε τα ψάρια μας και έπαιξα με το Κανέλλο που θέλει κι εκείνος χάδια μα εγώ...δεν μπορώ..δεν θέλω πια να βάλω μέσα μου ένα νέο σκύλο στη ψυχή μου..δεν έχω το κουράγιο πια για να περάσω τυχόν κάτι άλλο..θα θωρακίσω τη καρδιά και τη ψυχή μου από άλλο τέτοιο δέσιμο. Άλλωστε αγαπάω όλα τα αδέσποτα και θα τα φροντίζω, αυτό μου φθάνει..
Σας εύχομαι..μου εύχομαι μία νέα καλή εβδομάδα φίλοι μου και Καλό Πάσχα αν δεν "επιστρέψω!"
Αχτιδένια φιλάκια!

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Ετοιμασίες για το Πάσχα..


Από χθες μπήκα στο "λούκι" να ετοιμάσω τα αυγά για το μαγαζί της κόρης μου και για όσα έχω εγώ παραγγελία όπως κάθε χρόνο. Είναι μία δουλειά που την άρχισα πριν χρόνια στο μαγαζί μου  σαν απλή ασχολία των ημερών αυτών γιατί δεν προλάβαινα στο σπίτι  στολίζοντας τα δικά μου αυγά για τις νονές και φίλες. 
Έμπαιναν οι πελάτισσες , τα έβλεπαν, μου ζητούσαν και αναγκαζόμουν να κάνω και γι αυτές στην αρχή λίγα, μετά περισσότερα και μετά..δεν τα προλάβαινα! 
Τώρα πια μετά τη συνταξιοδότηση μου χτυπούν το κουδούνι αφού το παλιό εργαστήρι μαγαζί ήταν κάτω από το σπίτι μου , δεν ξεχνούν και από το...θυροτηλέφωνο μου  ζητούν να τους στολίσω με αυτά καλαθάκια! Έτσι εξακολουθεί να είναι μία Πασχαλινή συνήθεια, μία απαραίτητη πλέον ασχολία μου αυτές τις μέρες και βέβαια προστέθηκε το μαγαζί της κόρης μου.




Ενδιάμεσα έκανα και τη ...νοικοκυρά φτιάχνοντας Πασχαλινά κουλουράκια που με έκαναν να...αμαρτήσω τρώγοντας ένα με τη δικαιολογία ότι "έπρεπε" να τα βάλω σε πανεράκια μαζί με λίγα αυγουλάκια σε δωράκι για φίλους  και γείτονες. Πρώτα και καλύτερα στον κτηνίατρο της Κλώντης που θα πάμε αύριο για εξέταση!



Η μοσχοβολιά από τα κουλουράκια ήταν φοβερή με πορτοκάλι, κακουλέ και μουχαλέπι μύριζαν σαν τσουρέκια. Μου χτύπησε η διπλανή γειτόνισσα τη πόρτα:
-Τι έκανες γειτόνισσα και μοσχοβολάει; ήρθα να πάρω δοκιμή!
Ένα πιατάκι μαζί με 2 αυγουλάκια που στόλιζα ήταν το κέρασμα της!
Αύριο θα πάω για λίγα τελευταία πράγματα που μου λείπουν, έκανα λαμπάδες για τους γείτονες μας στο κτήμα και χρειάζομαι σακουλάκια. Είναι απέραντη χαρά για μένα αυτές οι μικρές προετοιμασίες για φίλους, φέτος στερήθηκα τη χαρά να στείλω σε σας καρτούλες μα δύσκολα πλέον βγαίνω έξω χωρίς το Δημήτρη. 
Φίλες μου ευχαριστώ για χθες, για τις ευχές, τα τηλεφωνήματα και τα μέιλ, το γιορτάσαμε βραδάκι στο μικρό μα πανέμορφο ουζερί που άνοιξε στο παρκάκι δίπλα μας και ήταν ευκαιρία να το επισκεφτούμε! 
Ευχαριστώ και τη Ράνια για την όμορφη κεντημένη της καρτούλα που μπήκε βέβαια στη συλλογή μου!
Να ευχηθώ μία πανέμορφη δημιουργική μέρα φίλοι μου!
Αχτιδένια φιλάκια!

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Πριν 42 χρόνια!



Ήταν καθισμένη στην αναπαυτική της καρέκλα στο κιόσκι αγναντεύοντας και απολαμβάνοντας το Ανοιξιάτικο πρωινό..Προσπαθούσε να θυμηθεί αν εκείνο.. το παλιό πρωινό είχε ήλιο όπως εδώ..Τι είναι οι σκέψεις;..το ταξίδεμα της καρδιάς και του μυαλού αντάμα... Κυλούν σαν το νερό...σαν να πετάς ένα χάρτινο καραβάκι στη θάλασσα και το βλέπεις να παρασύρεται από τα μικρά κυματάκια , να πέφτει και να ξανασηκώνεται περήφανο που μπορεί ακόμη να υπάρχει..
Κάποια χελιδόνια κάνουν κύκλους ανιχνεύοντας τα ξύλινα δοκάρια για πιθανή φωλιά..
-Ελάτε χρυσά μου, ελάτε..φτιάξτε φωλιά..δεν θα σας πειράξουμε.θα πετάτε ελεύθερα, θα κάνετε παιδιά, θα τα ταΐσετε, θα τα μεγαλώσετε και θα τα μάθετε να πετάνε..
Οι σκέψεις που λέγαμε..το καραβάκι στο νερό...
Έμπαινε στη Καθολική εκκλησία στη ξένη χώρα με μόνη δική της οικογένεια τη μητέρα της που δέχθηκε την επιλογή της.. Εκείνος πανέμορφος ..άγνωστος - γνωστός με την ανθοδέσμη από μοσχομπίζελα στο χέρι..γύρω της λίγοι φίλοι..δικοί του φίλοι άγνωστοι..
-Ορκίζεσαι να είσαι μαζί του..μαζί της..στις χαρές και στις λύπες..στη ζωή και τα προβλήματα ..στην υγεία και στην ασθένεια.. μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος...
Εκείνη πάγωσε από ξαφνικό πανικό.. παντρευόταν έναν άγνωστο, το μόνο που τους ένωνε ήταν ένας νεανικός έρωτας μέσα σε πάκους γράμματα ενάμισι χρόνου.. Τι πήγαινε να κάνει της ούρλιαζε στο μυαλό η λογική..τον αγαπώ..στεκόταν κόντρα της η καρδιά.. Κοίταξε τριγύρω αποφεύγοντας τα μάτια των ανθρώπων μέχρι που στάθηκε στα δικά του. Μάτια γαλανά , μάτια γεμάτα ειλικρίνεια και υποσχόμενη ασφάλεια.. το σφίξιμο του χεριού του και η ανάσα του στο αυτί της μαζί με τη φράση της καρδιάς του:
-Ξέρω ότι ίσως ακόμη δεν με αγαπάς..μα σε αγαπώ και θα σε αγαπώ εγώ και για τους δύο..
Ξεχνάς τότε τους φόβους, κοιτάς τα μάτια του Θεού που αισθάνεσαι τη παρουσία Του μέσα σου και λες δυνατά και σταθερά το  ΝΑΙ..
Τα χελιδόνια πετούν ακόμη, κάνουν κύκλους ολόγυρα για μέρος ασφαλές μα οι γάτες παραμονεύουν και στήνουν από τώρα χορό.. εκείνα φεύγουν μακριά..δεν τολμούν..
-Χαζούλια μη φεύγετε..οι γάτες πάντα υπάρχουν και παραμονεύουν παντού.. κίνδυνοι υπάρχουν σε κάθε βήμα, σε κάθε χρόνο, σε κάθε μέρος.. Τα μονοπάτια δεν υπάρχουν  ανοιγμένα γλυκά μου.. ΕΜΕΙΣ τα ανοίγουμε μπροστά μας.
Ακόμη δεν θυμήθηκε τι καιρό έκανε εκείνο το πρωινό..τι πειράζει;.. Σήμερα υπάρχει ήλιος , πάντα υπάρχει ήλιος ακόμα και πίσω από τα σύννεφα.
Την πλησίασε με δύο φλιτζάνια καφέ στο χέρι..τα μαλλιά του άσπρα πια σαν τα δικά της , τα γαλανά του μάτια λίγο θολά μα... σαν και τα δικά της, η αγάπη μέσα τους φωτεινή ..ολόφωτη.. νεανική.. σαν τη δική της!
-Τι μέρα! Θυμάσαι; μπαίνουμε στα 42 χρόνια μαζί της είπε..δεν με βαρέθηκες; 
-Εσύ εμένα; δεν έχω μακρυά μαύρα μαλλιά.. δεν έχω τα φωτεινά πράσινα μάτια που αγάπησες, δεν έχω το νεανικό σβέλτο κορμί  που αγκάλιασες, τα χάπια βουνό μικρό δίπλα μου. Τα " μικρά " μας..πέταξαν..κάναν τη δική τους φωλιά..μείναμε δύο ..μου λείπουν οι φωνές τους στα δωμάτια..δεν μου αρκούν οι επισκέψεις και τα τηλεφωνήματα ..μου λείπει η "αντάρα" του μεγαλώματος τους..μου λείπει η δική μου δύναμη να δημιουργώ και να φροντίζω τους ανθρώπους γύρω μου..Τι αχάριστη που είμαι πολλές φορές! Το χέρι του χαιδεύει τα λίγα της πια μαλλιά.
-Εμένα μου αρκεί να σε βλέπω εδώ, δίπλα μου, αρκεί να σε βλέπω...εσένα δεν σου αρκώ εγώ; Θα φυτέψω μοσχομπίζελα στο κήπο .. εξαίρεση από το κανόνα μου "φυτεύω ότι τρώγεται".. Μη γελάς...θα τα φυτέψω για να σου θυμίζω εκείνη την μέρα..πριν 42 χρόνια.. Πιες το καφέ σου..είναι ζεστός..και..να ΖΗΣΟΥΜΕ..για άλλα τόσα..
-Πάντα ήσουν υπερβολικός καλέ μου..κάτσε δίπλα μου να δούμε αν τα χελιδόνια τελικά θα τολμήσουν να φτιάξουν φωλιά , προσπαθώ να τους στείλω τη θετική μου αύρα της σιγουριάς να προσπαθούν να ανοίγουν μονοπάτια στο άγνωστο.
Να ζήσουμε λοιπόν..άλλα τόσα...χα! χα! ..ήμουν κι εγώ πάντα υπερβολική!
Αχτιδένια φιλάκια!