Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Όταν τα ..κλαδιά γυρίζουν στις ρίζες!

Οικογένεια !!                                          

Εξαφανισμένη πάλι..βλέπετε το να λείπω εγώ από το μπλοκόσπιτο μου μέρες είναι...γεγονός!! Πάντα φλύαρη και επικοινωνιακή, πάντα με τη τάση να σας λέω ότι νοιώθω και κάνω ίσως μερικές να λέτε ότι είμαι ..γραφική μα...αυτή είμαι . 
Πολλές φορές σκέπτομαι , αισθάνομαι, ανακαλύπτω καλύτερα...ότι "βάραινα"  και απλά επισκέπτομαι τα "σπίτια" σας , διαβάζω όσα γράφετε, χαίρομαι με τις χαρές σας, ανησυχώ για τα τυχόν προβλήματα σας. Η Αχτίδα πριν από 10 χρόνια που "άνοιξε" αυτό το μπλοκόσπιτο είναι..παρελθόν φίλοι μου μα εκεί...με πείσμα η  αφιλότιμη επιμένω να το ανοίγω και να σας φωνάζω για καφέ!Εγώ και ..η Κλώντη...δεινόσαυροι!!!
Αυτές τις μέρες δεν είμαι και τόσο καλά,  δεν είναι τόσο το σώμα όσο αυτά που αισθάνομαι και δεν μπορώ να περιγράψω. 
Έτσι είναι , μου λέει η Νευρολόγος, η νόσος Πάρκινσον έχει τέτοιες μεταπτώσεις, ξεχνάω, κάνω πράγματα που μετά γελάω ή..κλαίω με τον εαυτό μου. Έρχονται στιγμές που χάνω θαρρείς το..μυαλό μου , σαν να ξυπνώ από..όνειρο και αναρωτιέμαι που βρίσκομαι.. Χθες πήγα να κάνω καφέ τον άνδρα μου και έβαλα  τη ζάχαρη μέσα στο βάζο με το ..καφέ αντί για το μπρίκι..δεν μπορώ μερικές φορές  να υπολογίσω αποστάσεις.
 Φοβάμαι τα..πεζοδρόμια μη πέσω γιατί δεν τα ..βλέπω με διαφορά ύψους...για γέλια σας λέω..!!
Πέρασα ένα όμορφο διήμερο στο κτήμα, ήρθαν η κόρη μας η Ιωάννα, ο Αλέξης ο γαμπρός μου και τα 4 εγγόνια μας. Γέμισε το κτήμα με φωνές, το τραπέζι με ψησίματα, σαλάτα από τον..γείτονα να είναι καλά ο άνθρωπος .
 Τα εγγόνια μας τρελάθηκαν με το τροχόσπιτο, ο Δημητράκης ο..3ο με αγκάλιαζε και με παρακαλούσε να μείνει εδώ..μαζί μας!!!
 Τα εργαλεία του άνδρα μου έγινα διάσπαρτα στα..4 στρέμματα από τα αγόρια, έκοψαν κάποια καλάμια και άρχισαν τις ..ξιφομαχίες, ο Κανέλλος βρήκε τη χαρά του όσο για τη Κλώντη τρύπωσε στο κρεβάτι της να γλυτώσει από τον..Κωνσταντίνο που την κυνηγάει!
Όταν έφυγαν..ντράπηκα με τον εαυτό μου γιατί ...αναστέναξα, ήθελα να καθίσω στο καναπέ μου και να ξεκουραστώ..αυτή είναι η αλήθεια φίλοι μου όσο ο άνδρας μου μάζευε τα πράγματα του.. 
Αύριο όμως θα έχουμε άλλη χαρά πιο ήρεμη, έρχεται η άλλη κορούλα μας η Ειρήνη με τον άνδρα της για να μας δουν και σκέπτομαι από τώρα τι να τους ετοιμάσουμε για φαγητό και τι γλυκό να τους κάνω!!
Ψάρια σίγουρα, τα λατρεύει, χόρτα για σαλάτα και τζατζίκι, μύδια ίσως σαγανάκι, κυδώνια στο φούρνο με κρασί και σαντιγί και ..μιλφέιγ για το γαμπρό μου να τον ευχαριστήσω γιατί η κόρη μου όλο τον έχει σε δίαιτα από γλυκά .
Όπως διαβάσατε στην εικόνα που σας έβαλα : Η οικογενεια είναι σαν τα κλαδιά ενός δένδρου, παίρνουν διαφορετικούς δρόμους στη ζωή όμως οι ρίζες είναι πάντα ίδιες!
Αχτιδένια φιλάκια!

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Μια βόλτα στη πόλη μου.


Σήμερα Παρασκευή είναι η ημέρα που εγώ κι ο Δημήτρης μου κάνουμε τη...βολτίτσα στο κέντρο , πότε σε μαγαζιά για κάποιες αγορές, πότε με τη Κλώντη σε κάποιο μέρος για περίπατο ή ένα πέρασμα απλό στη παραλία για να χαρούμε έστω και από το αυτοκίνητο τη παραλία και τη θάλασσα .
Πριν 2 χρόνια κατεβαίναμε  με το αυτοκίνητο μεχρι το τέλος της Μαρτίου και μετά με τα πόδια κάναμε το περίπατο μας μέχρι την άκρη του λιμανιού!!!
Τώρα δεν μπορώ να περπατήσω τόσο ,το ίδιο και το σκυλάκι μου ,οπότε ανακαλύψαμε ότι και από μέσα από το αυτοκίνητο μπορείς να θαυμάσεις , να χαρείς το κόσμο που περπατάει που κάνει περίπατο, που...φιλιέται, που ψαρεύει!


Υπέροχο πρωινό, υπέροχη Θεσσαλονίκη μου, η πόλις που γεννήθηκα και μεγάλωσα.


Εδώ κάποτε σπάνια έβλεπες αυτοκίνητα, με έφερνε η γιαγιά μου να παίξω στη πλατεία Αριστοτέλους με την χοντρή τεράστια αλυσσίδα που υπήρχε στην άκρη της από τα μαρμάρινα κολονάκια της.  Μετά το κέρασμα μου με λουκουμάδες στο μαγαζί της γωνίας και έπειτα γυρισμός βήμα βήμα, γιατί εγώ ανέβαινα σε όλες τις καρέκλες που είχαν τα μαγαζάκια στη παραλία!
Τώρα τελευταία μαζεύω στο Pinterest φωτογραφίες από τη πόλη μου σε διάφορες ημερομηνίες, πολλές είναι πριν ακόμη οι παππούδες μου έρθουν  από τη Κωνσταντινούπολη εδώ.


Γεννήθηκα το 1952 και θυμάμαι σε ηλικία 4- 5 ετών που ερχόμουν εδώ ακριβώς με το σκυλάκι μου το Ποσειδώνα και τη γιαγιά μου, κατέβαινα τα σκαλάκια και με το λουράκι στα χέρια μου τον έβλεπα να πηδάει μέσα στο νερό και να κολυμπάει!


Το ίδιο γαλάζιο χρώμα παντού..η θάλασσα μας με τον γαλάζιο ουρανό παλεύουν για την απόχρωση..


Και βέβαια το σύμβολο μας, ο Λευκός Πύργος που βέβαια μόνο Λευκός δεν είναι όμως όταν τον κοιτάς θυμάσαι τις σχολικές εκδρομές μέσα από τα αυτοκίνητα που γυρνώντας μας περνούσαν από εδώ κι εμείς νοιώθαμε ένα σφίξιμο στη καρδιά και μία περηφάνια..η Θεσσαλονίκη μας, η πόλη μας...
Τότε τραγουδούσαμε το "Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα... είσαι η πατρίδα μου  το λέω και καυχιέμαι..." . 
Το ίδιο σφίξιμο νοιώθουμε για τη Γαλανόλευκη φίλοι μου ακόμη και όποιοι κάνουν τους..μοντέρνους και απόμακρους ..το ίδιο νοιώθουν μέσα τους .


Εδώ φίλοι μου ήταν πολύ διαφορετικά και γεμάτο με...παγωτατζήδες, κουλουρτζήδες,φωτογράφους πλανόδιους.
Φωτογραφία 1906...ο παππούς μου ήταν τότε ..6 ετών!!!


Ο Λευκός Πύργος το 1906

Η παραλία 1916...

Αριθμός Τεκμηρίου:T015/003, Βόλτα μπροστά στον Λευκό πύργο

Η μεγάλη Πυρκαγιά 1917 κατέστρεψε τη πόλη...


Great Thessaloniki Fire in Greece September 4, 1917 Vincennes. War museum - Stock Image
Εδώ είναι το χαμάμ που με έφερνε η γιαγιά μου, σήμερα έγινε προς..κατασκευή κάτι σαν μουσείο.

Bey hamam bath historic building at Thessaloniki city in Greece

Τον θυμάμαι ακόμη , όλο λευκό καθαρό μάρμαρο, νερά ζεστά παντού , συντριβάνια από νερό ζεστό. γυμνές γυναίκες με λευκές πετσέτες, ξύλινες γαλότσες και δωματιάκια για ξεκούραση . Από τον ζεστό ατμό δεν έβλεπες τον άλλο δίπλα σου ,  οι γεροδεμένες γυναίκες με τη πετσέτα γύρω από τη περιφέρεια τους που σου έκαναν μασάζ και ...αποτρίχωση με το ξύλινο βαρελάκι στο μπράτσο τους με τα σύνεργα σου..Ήταν μορφές που στα παιδικά μου μάτια φάνταζαν τρομερές καθώς με κοιτούσαν και μία μου πετούσε νερό με το μεταλλικό τάσι που υπήρχε σε κάθε μαρμαρένια πηγή.
Αυτή ήταν η είσοδος του τότε..


● (Bei Hamam in Thessaloniki, Greece) ● Θεσσαλονίκη Μπέη Χαμάμ   <3

Σας κούρασα φίλοι μου, μα σήμερα ..όταν γύρισα χώθηκα σε ένα πισωγύρισμα και κάποια στιγμή έχω σκοπό να ψάξω μέσα στις ατελείωτες κούτες με φωτογραφίες παλιές όπου φαίνεται η πόλη μου στα ...δικά μου χρόνια!!!
Αχτιδένια φιλάκια!

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Στις..κακιές μου!!!


Σήμερα δεν είμαι στις..καλές μου και οι λόγοι πολλοί φίλοι μου, είναι αυτό που λένε ότι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.
Ξύπνησα το πρωί και δεν μπορούσα καν να σηκωθώ, ποτέ δεν θα φανταζόμουν κάποτε στη νιότη μου ότι κάτι τέτοιες στιγμές που πεταγόμουν σαν ελατήριο από το κρεβάτι και άκουγα και τη μουρμούρα του άνδρα μου γι' αυτό , ότι θα ήταν μία ανάμνηση για μένα στα 65!!
Τελικά με άπειρες προσπάθειες, ξέρετε, από αυτές που δοκιμάζεις κάθε..εκδοχή και τρόπο να σηκωθείς , που ονειρεύεσαι το υπέροχο ορθοπεδικό κρεββάτι που είχα κάποτε στο κέντρο αποκατάστασης, τελικά λοιπόν σηκώθηκα "αθόρυβα"πήρα τα χαπάκια μου και πήγα να χωθώ στο ζεστό νερό του ντουζ για να...ισιώσω!!!Τα κατάφερα!
Μετά τις πρωινές μου υποχρεώσεις, πρωινά, τάισμα και ενέσεις στη Κλώντη, καθάρισμα του μπαλκονιού που κάνει τις " ανάγκες" της το σκυλάκι μου , μετά από όλα αυτά έφτιαξα το καφεδάκι μου όσο ο άνδρας μου μαγείρευε και μου έλεγε που θα..πάμε το πρωί!!! Δεν πρόλαβα ούτε υπολογιστή να ανοίξω  για τη καλημέρα μου!
Ο άνδρας μου πήγε το παππού μας στις δικές του βόλτες στη γειτονιά του κι εγώ πετάχτηκα μέχρι το διπλανό μας Σούπερ Μασούτη για κάτι που ήθελα άμεσα. Εκεί λοιπόν στο ταμείο είχα τη δεύτερη μου λυπητερή εμπειρία. Μία γιαγιά πριν από εμένα ζητούσε από τη ταμεία να της αφήσει να περάσει ένα γάλα και μία σάλτσα γιατί..δεν είχε λεφτά  θα της τα έφερνε μετά... Η ταμίας βέβαια εξήγησε ότι δεν γινόταν αυτό , εκείνη παρακαλούσε κι εγώ έψαχνα τα μάτια της ταμίας για να της κάνω νεύμα ότι θα τα πλήρωνα εγώ. 
Προσέξτε την ευθιξία και την ..μείωση που ένοιωσε αυτή η κυρία όταν το αντελήφθη. Της εξήγησα ότι μου...συνέβη ή θα μου συμβεί κι εμένα κάποια στιγμή  και ότι θα μου τα έδινε . Φεύγοντας τρεχάτη ( όταν θέλω η αφιλότιμη γίνομαι ..αθλήτρια) πιστέψτε με πήρα την εικόνα της μαζί μου και ένοιωσα ενοχές που δεν ρώτησα αν χρειαζόταν κάτι άλλο μα..σκέφτηκα ότι θα την πλήγωνα ακόμα περισσότερο..
Γύρισα σπίτι ακόμα πιο "πεσμένη"βρήκα τον άνδρα μου να με περιμένει να φύγουμε .Ακόμα πρωί όπως βλέπετε μα όλα έγιναν τόσο νωρίς και τόσο γρήγορα. Πάλι σε άλλο κατάστημα για υλικά του άνδρα μου και γίνομαι θεατής μια μαμάς που αστράφτει στο παιδί της ένα χαστούκι γιατί δεν την άκουγε και...χάιδεψε το..βρωμόσκυλο τη ..Κλώντη που πήγε μπροστά στο παιδάκι!!! 
Το παιδάκι περίπου 4-5 ετών έκλαιγε κι εγώ ήμουν έτοιμη να της φέρω το μπαστούνι στο κεφάλι ιδιαίτερα όταν μου είπε να μαζέψω το...βρωμόσκυλο μου!
Απίστευτο για μένα και τη χαρακτήρα μου τι της  έσουρα , απίστευτο το λεξιλόγιο μου βέβαια που έκανε τον άνδρα μου να μείνει με ανοιχτό το στόμα!!! Δεν μετανιώνω φίλοι μου ούτε για μία λέξη και όσο ο Δημήτρης της είπε ότι λυπάται το παιδάκι της που είχε τέτοια μάνα.
Όπως καταλάβατε γύρισα σπίτι, μουρμουράω ακόμη, δεν μπορώ να χωνέψω όλα όσα είδα από το πρωί και κάθισα να ξεσπάσω σε σας και μετά στα Χριστουγεννιάτικα που φτιάχνω.
Η ζωή , οι άνθρωποι με πληγώνουν , απορώ πως άλλαξαν όλα, θυμάμαι τους ανθρώπους στη γειτονιά μου στη Τσιμισκή μικρή που λέγανε καλημέρες ατελείωτες βγαίνοντας από το σπίτι τους. Τις ξεκλείδωτες πόρτες, τα πιάτα με τα φαγητά που πήγαιναν  πόρτα πόρτα όταν κάποιοι ήταν ηλικιωμένοι, χήρα, μόνη της, άρρωστο παιδί. 
Θυμάμαι τη γιαγιά μου που μου έδινε καλαθάκι με καλούδια να πάω στη μάνα που έχασε τον άνδρα της , στον γέρο γείτονα που δεν μπορούσε να μαγειρέψει.. 
- Γιωργίτσα μου να του πλύνεις και κανένα πιατάκι αν έχει, μου έλεγε..
 Τώρα σε κάθε μόνο άνδρα "βλέπουμε" παιδεραστές και κακοποιούς. Τα παιδιά δεν παίζουν μόνα τους στους δρόμους όπως έπαιζαν τα δικά μου..η κάθε λάθος κίνηση περνάει από..ανάκριση και δυσπιστία 
Πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή αυτή φίλοι μου, εσείς  οι λίγες που πλησιάζετε  την ηλικία μου θα θυμάστε όσα γράφω. Σας ζάλισα πάλι, πάρτε το σαν ..μουρμούρα δικιά μου, σαν παράπονο. Ελπίζω η υπόλοιπη ημέρα μου να κυλήσει καλύτερα και..ναι...θα χωθώ μέσα στο εργαστήρι μου να φτιάξω καμιά...10αρία γούρια να συνέλθω!
Αχτιδένια φιλάκια!

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Καλή εβδομάδα να έχουμε!


Είναι η θέα του ουρανού στο κτήμα μας την ώρα που η δύση έχει αρχίσει και που με έκανε να βγω από το τροχόσπιτο με το κινητό μου για να το φωτογραφήσω ενώ ο άνδρας μου φώναζε ότι θα ...κρυώσω!
.

Απίστευτη η ομορφιά των χρωμάτων φίλοι μου, υπήρχε και μία ψιλή βροχούλα, το κρύο είχε αρχίσει κι εγώ με τη...νυχτικιά μου ήθελα να χαρώ αυτή την ομορφιά.
Πέρασα με το Δημήτρη μου ένα υπέροχο διήμερο..μόνοι μας τελικά..τα παιδιά και τα εγγόνια μας δεν ήρθαν γιατί αρρώστησε ο Κωνσταντίνος .
Το Σάββατο λοιπόν ήταν τελικά μία μέρα ξεκούρασης αφού η μόνη μας ασχολία ήταν να καθόμαστε με το καφεδάκι μας και να συζητάμε , να χαζεύουμε τα ζωάκια μας τον Κανέλλο, τη Κλώντη και τον Πάρη που μας επέστρεψε μετά από τις ...σεξουαλικές του επιδρομές στις ψιψίνες του χωριού!Τελικά η ασφάλεια του κτήματος, η κονσερβούλα του και οι κροκέτες ήταν η τελική επιλογή του!


Από τις 5 το απόγευμα το κρύο και η βροχή μας έκαναν να χωθούμε νωρίς μέσα στο..παλατάκι μας.  Ένα ζεστό τσάι, τυρόψωμο από το χωριό, κουλουράκια δικά μου και τέλος ένα ποτήρι από το ημίγλυκο που αγόρασε από το χωριό ήταν ότι πρέπει να περάσουμε μία όμορφη βραδιά. 
Στη τηλεόραση μία οικογενειακή παιδική ταινία ήταν ότι πρέπει , στα γούστα μας δεν χάνουμε ούτε μία κι εμείς χουχουλιάσαμε στη γωνιά μας με το παπλωματάκι μας, με τη ζεστούλα της σόμπας μας , το ζεστό τσαγάκι ενώ για μουσική είχαμε το δυνατό αέρα .
Μία υπέροχη βραδιά φίλοι μου μέχρι τις 11 που δεν κατάλαβα πως με πήρε ο ύπνος !!
Όπως ζωγράφισα και στο τοίχο..η ευτυχία είναι στιγμές!
Το πρωί  με ξύπνησε ο ζεστός καφές  που μου σέρβιρε ο Δημήτρης στις..7 το πρωί!!!!!!!( θα τον σκοτώσω).
Η Κλώντη αναρωτιόταν αν θα πάμε κάπου και ξυπνήσαμε τόσο πρωί!


Το πρωί της Κυριακής ήταν μία ..άλλη μέρα, ήλιος φωτεινός, το πρωινό μας έξω στην αυλή  και η τεμπελιά μας συνεχίστηκε . Εγώ με το κέντημα και τις γειτόνισσες που ήρθαν για τον..2ο καφέ  , ο άνδρας μου με τη μουρμούρα του για τον αέρα που του έριξε τα μήλα και τα κυδώνια!
Το μεσημέρι μαγείρεψα ( έκπληξη)  σουτζουκάκια με σάλτσα και πατάτες τηγανιτές από αυτές που μου έβγαλε ο Δημήτρης. Οι πιο όμορφες και νόστιμες πατάτες φίλοι μου όσο για σαλάτα..ο νέος γείτονας μας έδωσε το ελεύθερο να παίρνουμε όποτε θέλουμε μια για το μεσημέρι!
.

Φύγαμε νωρίς για να περάσουμε από τα εγγόνια μας..τους αγοράσαμε ένα σωρό μικρο πράγματα από το μπακάλικο του χωριού και ένα καφάσι γεμάτο μήλα , κυδώνια και λωτούς .
Φανταστείτε την χαρά και τη συγκίνηση μου όταν είδα το μικρό Κωνσταντίνο με το άκουσμα του κουδουνιού να βγαίνει στο μπαλκόνι και να με φωνάζει: -"Γιαγιά Γεωργία..αποο.( αγαπώ)"
Χαζογιαγιά...το παραδέχομαι..
Η ευτυχία είναι στιγμές..το είπαμε.
Φίλοι μου σας εύχομαι μια όμορφη και εύκολη εβδομάδα! Σας..απόοο!
Αχτιδένια φιλάκια!

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Πόσα με εκνευρίζουν...


Καλημέρα φίλοι μου και ξύπνησα με διάθεση να..σκαρφαλώσω βουνά μα μετά σκέφτηκα ότι θα χρειαζόμουν..μπαστούνι οπότε είπα να μείνω στους..πρόποδες!!
Πάντως την καλή διάθεση την έχω , ξεπροβόδισα τον άνδρα μου για το κτήμα, έκανα λαμπίκος τη κουζίνα , τάισα και έβαλα την ινσουλίνη στη Κλώντη και μετά..η ώρα μου!!!
Ξέρετε..κάνεις ένα σκέτο καϊμακλίδικο καφέ, παίρνεις στη πολυθρόνα σου και τη Κλώντη αγκαλιά, ανοίγεις τον υπολογιστή και φωνάζεις στις φίλες:
-Ξυπνήστε, άνοιξα το μπλοκόσπιτο!
Σήμερα θα σας πω κάτι που εδώ και καιρό λέω στον εαυτό μου προσπαθώντας να βρω το λόγο .
Πόσα και ποια πράγματα με ενοχλούν πλέον και πόσα παλιά. Έχω καταλήξει ότι φταίει μάλλον η Ίσως ηλικία μου, ίσως οι μεστές γνώσεις μου για το αύριο ή πάλι..μήπως γρουσούζεψα βρε παιδιά και έχω γίνει μυγιάγγιχτη;
Κάνω λοιπόν την ανάλυση μου στο χθες και το σήμερα και καταλήγω ...
Παλιά με ενοχλούσαν ελάχιστα , ίσως και χαζά μερικές φορές. Θυμάμαι ότι τσατιζόμουν με τον άνδρα μου που...έσβηνε το τσιγάρο του στο σκεύος που έβαζα νερό για να καθαρίζω το πινέλο μου όταν ζωγράφιζα!!! Ίσως ο μόνος λόγος καυγά που γινόμουν.."βαπόρι" από το κακό μου και που όσο και αν του το έλεγα εκείνος συνέχιζε το..βιολί του. Μετά κάποια στιγμή αποφάσισα να κάνω την ίδια αντιμετώπιση με ένα..παιδί. Σταμάτησα να του λέω κάτι γι' αυτό και ...σταμάτησε, άρα..μάλλον ήθελε να με βλέπει ...βαπόρι κι εκείνος να γελάει!
Ο μόνος κοινός λόγος του σήμερα με το χθες που με ενοχλεί είναι ίσως η μανία που έχω για ακρίβεια σε ραντεβού. Πηγαίνω πάντα νωρίτερα και θέλω και οι άλλοι να είναι ακριβείς. Μπορούσα να διώξω το καλύτερο πελάτη μου στο εργαστήρι μου αν δεν ήταν ακριβής σε ραντεβού μας!!!!!
Τώρα όμως με ενοχλούν δυστυχώς ..περισσότερα.
 Πρώτα εκνευρίζομαι με μερικές διαφημίσεις όπως αυτός ο ..άθλιος που διαφημίζει τοκογλύφους που παίρνουν τα χρυσαφικά του κόσμου και διαφημίζει μάλιστα ένα ολόκληρο κατάλογο από μαγαζιά σε όλη τη χώρα. Έχει μάλιστα το θράσος να λέει και ότι είναι και στα καζίνο στη διάθεση των ..παικτών! Πως είναι δυνατόν να τον αφήνει το κράτος να διαφημίζει τη..κατάντια που έφεραν οι ίδιοι τους ανθρώπους.
Εκνευρίζομαι με τις "ευγενικές" συζητήσεις των πολιτικών  μιλούν έτσι για να ...μιλούν απλά και στη κυριολεξία ξέρω ότι εμένα το πολίτη με κοροϊδεύει!
Με εκνευρίζει να βλέπω ή να ακούω για κάποιους που έχουν το πλούτο να..ρέει και ενώ ακούν πόσο υποφέρουν κάποιοι προτιμούν να αγοράσουν ένα πανάκριβο αυτοκίνητο, διακοπές θεϊκές, ρούχο φιρμάτο για μία νύχτα, τα έργα τέχνης κλειδωμένα σε ειδικά κρυφά δωμάτια  να στολίζουν τη ματαιοδοξία της κατοχής τους , κόσμημα ή οτιδήποτε άλλο παρά να δώσουν αυτά τα χρήματα σε οικογένειες που χάνουν τα σπίτια τους , τις δουλειές τους, τη ζωή τους την ίδια λόγω έλλειψης χρήματος.
Με εκνευρίζει που η τηλεόραση έχει γεμίσει με παιχνίδια με μόνο στόχο την ανάγκη πολλών να βρουν χρήμα έστω και έτσι.
Με εκνευρίζουν οι φιλόζωοι κατ' όνομα, για τα σκουπίδια που πέφτουν από τα παράθυρα, οι γονείς πάλι κατ' όνομα, η κακοποίηση, η βία των ανθρώπων απλά για να ξεσπάσουν τη κακία και την ανάγκη για βία.
Με εκνευρίζει το ίδιο το...χρήμα που έχει γίνει κινητήριος δύναμη για τον άνθρωπο, ξέρετε πόσες οικογένειες έχουν χωρίσει από την έλλειψη του και τη γκρίνια που μπαίνει στη ζωή των ζευγαριών;
Εκνευρίζομαι και με τον εαυτό μου...που ..ξεχνάω τα ...υπόλοιπα που με εκνευρίζουν, που χθες έκανα ώρες να περάσω τις χάντρες στα γούρια μου γιατί έτρεμαν τα χέρια μου, που ξεχνάω τα..πάντα σχεδόν, που θέλω να βοηθήσω μα δεν μπορώ όπως θέλω και όπου ξέρω ότι σίγουρα με χρειάζονται.
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς δεν βαρέθηκαν και δεν διάβασαν όλα όσα σκέπτομαι...δικαιολογώ τον εκνευρισμό σας όμως , σας εύχομαι μία όμορφη μέρα και πάω να συνεχίσω να ...προσπαθώ να περάσω χάντρες στα γούρια που κάνω!
Αχτιδένια φιλάκια!



Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Ήρθε κι ο Οκτώβρης!


Καλό μήνα να σας πω και έμαθα ότι σήμερα είναι η...μέρα μας..να σας κάνω λοιπόν τη ...σύσταση να με..προσέχετε αφού ανήκω σε αυτή την ημέρα!
Κάποτε η λέξη "ηλικιωμένος" ήταν για μένα κάτι άγνωστο και μακρινό, σχεδόν κάτι στο τέλος του..Σύμπαντος! Φαίνεται μάλλον πως το...Σύμπαν έχει άκρη και το έφθασα. Καλό μας μήνα λοιπόν και να είναι δημιουργικός φίλοι μου !
Όμως εμείς στο κτήμα σήμερα γιορτάσαμε την αρχή το Οκτώβρη με αγαπημένους φίλους, ψήσαμε, χαρήκαμε, ήπιαμε το κρασάκι μας , το γλυκάκι μας! περάσαμε ένα υπέροχο μεσημέρι. Αν και είναι τόσο νέοι ώστε να μπορούν να είναι και παιδιά μας είναι για μας πράγματι  σαν..οικογένεια.
Γυρίζοντας περάσαμε από τα εγγόνια μας και εκεί πήρα την ανταμοιβή μας για την "ηλικία" μας!
- Γιαγιά σήμερα είναι η γιορτή του παππού και της γιαγιάς!


-Αμ! κι εγώ σας έφερα σακουλάκια με παιχνιδάκια ( τα είχα αγοράσει από το μπακάλικο στο χωριό)!
-Σήμερα η μαμά μας πήγε Εκκλησία και κοινωνήσαμε!
-Μπράβο τη μαμά σας!
Η φωνή απελπισίας από τη κουζίνα:
-Η "μαμά" δεν βγήκε από τη κουζίνα σήμερα..έλα μέσα μαμά.
Η κόρη μου με μία κουζίνα γεμάτη ταψιά.Ψωμάκια υπέροχα που μοσχοβολούσαν με τυρί για τον Δημητράκη, με Φιλαδέλφεια για τη Βάσια, με κρέμα για το Πασχάλη και τον Κωνσταντίνο! 
-Έκανα και μπουγάτσα γλυκιά μαμά να σας δώσω, δοκιμάστε και τα ψωμάκια μου..
Νομίζω ότι αυτή είναι η ανταμοιβή μου, δοξάζω το Θεό κάθε μέρα για όσα μου χάρισε και παρακαλώ να με αξιώσει να τα χαίρομαι όσο Αυτός μας δώσει χρόνια.
Εύχομαι λοιπόν ένα υπέροχο Φθινόπωρο κι εγώ να...μη πάψω να σας ζαλίζω!
Αχτιδένια φιλάκια!