Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Κουβεντούλα!


                              
                             ( για μία φίλη που αγαπώ)
Αυτές τις μέρες έχω φτιάξει ότι μπορείτε να φανταστείτε από μικροπράγματα μέχρι πίνακες και λαμπάδες  για ιδρύματα που μου ζητήθηκαν. 


Γι΄ αυτό και ..εξαφανίστηκα φίλοι μου μα ευτυχώς αύριο τα παρατάω όλα και φεύγω . 
Είμαι πολύ κουρασμένη όμως αυτό είναι και η πηγή της ζωντάνιας μου που με κρατάει όρθια , η 7ψυχη γάτα! Θα σταθώ σε αυτό όχι από εγωισμό ή αυτοπροβολή αλλά γιατί σήμερα διάβασα κάτι που έγραφε μία νέα μαμά σαν κραυγή στα πρόθυρα της κατάθλιψης και που με λύπησε. Δεν αντέχω έγραφε..δεν αντέχω.. 
Από τη μια πλευρά την καταλαβαίνω.. νέα μητέρα , νέος άνθρωπος  ,άνεργη, ο άνδρας της παλεύει υπερωρίες για να τα προλάβει, το μωρό την κρατάει όρθια όλη μέρα και ο έρωτας αρχίζει και αλλάζει χρώμα, όλα της φαινόντουσαν μαύρα ..
Όμως .. είσαι νέα.. ήθελα να της το φωνάξω ..να την κουνήσω , να την τραντάξω να συνέλθει να της πω πως η ζωή είναι πάλη και πως κατακτώντας με δυσκολία τα ..τα δύσκολα νιώθεις πιο ζωντανή και όλα αποκτούν μεγαλύτερη αξία. Μετά σκέπτομαι πως ακριβώς αυτό το..νέα ..είναι το δυσκολότερο. Ξεκίνησε κάτι με όνειρα, γάμος , παιδί , σχέδια να δουλέψει και να ζήσει μέσα από αυτό και όλα ξαφνικά έχασαν το δρόμο τους και άλλαξαν τα όσα είχε προγραμματίσει για τη ζωή της.
Πόσοι από εσάς πέρασαν τέτοια μονοπάτια φίλοι μου ... γιατί..μονοπάτια είναι που τα διαβαίνεις μόνη σου όχι γιατί είναι στενά αλλά γιατί δεν αφήνεις δίπλα σου χώρο να σταθεί κανείς δίπλα σου. 
Η αλήθεια είναι πως η δική μου ζωή ήταν εύκολη σαν νέα ως προς τις..παροχές της όμως..δούλεψα φίλοι μου τόσο πολύ που δεν φαντάζεστε. Μεγάλωσα τα κορίτσια μου βάζοντας στην άκρη τη λέξη"καριέρα" ,τα όνειρα στη Σχολή και στράφηκα στον βιοπορισμό στο επάγγελμα μου και όχι στη Τέχνη που ονειρευόμουν . Το πρόβλημα φίλοι μου είναι η εποχή αυτή ,η κρίση,  στη δική μου παίρναμε χώμα και γινόταν με την δουλειά χρυσός, σε αυτά τα χρόνια με τους μισθούς, την ανεργία , την μαυρίλα από τα ΜΜΕ και την έλλειψη κράτους πρόνοιας αυτά τα νέα παιδιά δεν έχουν φως και συνθλίβουν την ψυχή τους . 
Θα ήθελα όμως να πω σε αυτό το κορίτσι πως έχει στην αγκαλιά της το φως που έχει την μεγαλύτερη λάμψη, το παιδί της και υπάρχουν γυναίκες που αυτή τη χαρά δεν την φαντάστηκαν ποτέ γιατί .. έτσι τα έφερε η ζωή. 
Είπα πριν πως η ζωή μου φέρθηκε απλόχερα..απλά έχω σβήσει τα άσχημα γιατί έτσι πρέπει να κάνουμε όλοι. Τρεις εγχειρήσεις πριν, τα παιδιά μου με κόπο , αφαίρεση στα 27 μου , μεγάλωμα  τους , δουλειά ακόμη και στο σπίτι για να προλάβω παραγγελίες. Φροντίδα  εγγονιών συγχρόνως με το κοίταγμα των γονιών στο σπίτι μου επειδή έτσι όφειλα σε αυτούς , συγχρόνως δουλειά και πάνω από όλα σύζυγος. 
Μετά..ανακαλύπτεις ότι το χέρι σου τρέμει, ότι η ζωγραφική σου δεν είναι η ίδια, ότι γίνεσαι αργή , πως δαγκώνεις τη γλώσσα σου χωρίς αιτία , πως όταν κουραστείς ή συγχυστείς ξεχνάς ακόμα και το όνομα σου. Τότε  σε σπρώχνουν για εξετάσεις  και μετά ακούς από γιατρό μία λέξη που δεν φανταζόσουν ποτέ και το διασταυρώνεις για να σου πουν πως είναι ψέμα. Τα έσβησα όλα φίλοι μου απλά και μόνο για να σταθώ όρθια και για να ..συνεχίσω τη ζωή μου γιατί αυτό με κάνει ευτυχισμένη.
Συμβούλεψα την νεαρή να χαίρεται το παιδάκι της, τον άνδρα της , να δώσει άλλες ασχολίες τις κενές τις ώρες στον εαυτό της όπως  εθελοντισμός, ασχολίες  που ηρεμούν όπως το κέντημα, κατασκευές, ζωγραφική και...γιατί όχι..εμάς καλέ τις καβαλάρισσες του διαδικτύου! Όμως ποτέ κατάθλιψη και μαύρες σκέψεις, δίνουμε σπρώξιμο στο εαυτό μας όποτε αυτό το λανθασμένο καμπανάκι χτυπάει μέσα μας για να μην το ακούμε.
Σας κούρασα πάλι , μα από το πρωί σκέπτομαι αυτή τη κοπέλα και τα βάζω με τον εαυτό μου που ίσως δίνω συμβουλές εκ του ασφαλούς αφού δεν είμαι στη θέση της.. Λοιπόν..γυρίζω στις λαμπάδες μου, στα σπιτάκια μου , στα πινακάκια μου και στο..κτήμα μου αύριο μπας και ξαναβρώ τις καρδερίνες να μου τραγουδήσουν.
    Αχτιδένια φιλάκια 

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

Μία νέα εβδομάδα.


Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε πόλη, το ίδιο και οι γονείς μου και όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρχε χωριό για μένα να περάσω μέρες με παππού και γιαγιά . Η σχέση μου με την εξοχή ήταν απλά εκδρομές με τους γονείς μου που στα πρώτα μου χρόνια ήταν..μηδενικές γιατί απλά ήταν φοιτητές και ο χρόνος τους περιορισμένος.
Απίστευτο μα η "σχέση" μου αυτή άρχισε με τον άνδρα μου που όταν γύρισε στην Ελλάδα έπεσε με τα μούτρα σε εκδρομές σε θάλασσες, βουνά και..πεδιάδες!!!
Μη γελάσετε αν σας πω πως εκείνος πρώτη φορά μου έδειξε κεράσια σε..κερασιά, ροδάκινα σε δένδρα και όχι σε πάγκους αγοράς.  
Μετά..μπήκε στη ζωή μας το κάμπινκ και το τροχόσπιτο τότε και άρχισα να αισθάνομαι την ομορφιά της φύσης , να την σέβομαι και να την προσέχω.
Έτσι εδώ και 5 χρόνια μπήκε στη ζωή μας κάτι που εδώ και πολλά χρόνια το συζητούσαμε και όπως φαίνεται μπήκε αργά στη ζωή μας, ένα κτήμα.
Έμαθα πλέον να χαίρομαι το ξημέρωμα στη φύση, να χαζεύω τη Δύση πανέμορφη και να την συγκρίνω με χρώματα σε πίνακα. Είδα πως μεγαλώνει η ντομάτα και ένα σωρό λαχανικά, πως σκαρφαλώνουν τα  φασολάκια, είδα να ανθίζουν οι τριανταφυλλιές, να βγαίνουν τα χόρτα που πρώτα τα αγόραζα από τη λαϊκή. Μάζεψα μανιτάρια που κάποιο μήνα γεμίζει ένα χώρο στο κτήμα μας, σαλιγκάρια, έμαθα τα ..τζίτζιφα , τα άνθη της φουντουκιά που είναι περίεργα και πως όλα σε ένα κτήμα χρειάζονται φροντίδα για να σου δώσουν τα δώρα τους. 
Χθες είδα το πρώτο χελιδονάκι να μας επισκέπτεται και να κάνει..ανίχνευση για φωλιά!


Είδα την ομορφιά της Άνοιξης να βάζει το πρώτο ..πρώτο..βήμα της στο κτήμα μας. Μέσα σε μισή μέρα βλέπεις τα μπουμπούκια να ανοίγουν και να γίνονται λουλούδια.


Όλα άρχισαν να ανθίζουν και οι μέλισσες γέμισαν τα λουλούδια και το παράξενο είναι πως μπορείς να τις ..πιάσεις στο χέρι σου. Μία γειτόνισσα μου το έδειξε, με έβαλε να απλώσω το χέρι σε ένα λουλούδι και να την πάρω στη παλάμη μου. Δεν με τσίμπησε περπάτησε επάνω του και μετά την έβαλα απαλά σε ένα άλλο λουλούδι. 


Κάποια στιγμή το πρωινό ενώ εγώ η...χάκερ.. είχα ανοίξει το λάπτοπ μου και έγραφα με θέα όλο αυτό τον ανθισμένο κήπο ένα όμορφο κελάδισμα με έκανε να σηκώσω το κεφάλι και να χαζέψω δύο πουλάκια που τραγουδούσαν με δυνατή φωνή σχεδόν δίπλα μου. Έκλεισα την οθόνη και άφησα τον εαυτό μου να τα περιεργαστεί. Ήταν καρδερίνες φίλοι μου, δύο από ένα μικρό κοπάδι όπως συνηθίζουν μου είπε ο άνδρας μου, οι καρδερίνες πάνε σαν κοπάδι. Σκέφτηκα πόσο φρικτό είναι που τις βάζουν σε κλουβιά. Πόσο σκληροί ήμαστε εμείς οι άνθρωποι φίλοι μου, ότι είναι διαφορετικό από εμάς το θεωρούμε σαν..δεύτερο είδος που έχουμε το δικαίωμα να του στερήσουμε την ελευθερία του.
Όταν πηγαίνουμε στο κτήμα μας πολλές φορές βλέπουμε νεκρές αλεπούδες και είναι κάτι που με πληγώνει γιατί πολλές φορές σκέπτομαι πως τους στερήσαμε το χώρο τους με την οικοδόμηση , πεινάνε φίλοι μου και σκέπτομαι πως ίσως πίσω από μία νεκρή αλεπού υπάρχουν μικρά που την περιμένουν να τα ταΐσει..
Μετά πήρα τα πινέλα μου και σε ένα κομμάτι ξύλου ( το γλύτωσα από την ξυλόσομπα!!) σκέφτηκα να φέρω και την θάλασσα.


Σκεφτείτε πόσο όμορφο θα ήταν σε ένα παιδί να δει όλα αυτά από κοντά και να τα εξηγήσουν οι γονείς πως όλα όσα τρώνε στο πιάτο τους και  που βλέπουν στο σούπερ μάρκετ έχουν την αρχή τους σε ένα κομμάτι γης κάπου στην εξοχή, στη Φύση.
Φίλοι μου εδώ στο μπλοκόσπιτο μου λέω πάντα τις σκέψεις μου, λέω όσα αισθάνομαι και όσα πιστεύω. Έτσι το ξεκίνησα , αυτή την ανάγκη μου εξυπηρετούσε και έτσι θα μείνει μέχρι να μη μπορώ πια να γράψω .
Σας εύχομαι μία καλή εβδομάδα , χαρούμενη, εύκολη και γεμάτη όνειρα.
    Αχτιδένια φιλάκια

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

Φιλία σημαίνει...


                                                              
Θυμάστε το σχολικό Λεύκωμα; Εκείνο που συνήθως άρχιζε με το καθιερωμένο: " τι σημαίνει φιλία;"
Πόσο σημαντική θέση έχει η φιλία στη ζωή όλων μας; Πόσο μας γεμίζει τη ψυχή και τη ζωή μας; Αν πάρω παράδειγμα από τον εαυτό μου είναι κάτι  απαραίτητο και μοναδικό συναίσθημα, ένα κομμάτι από το παζλ του χαρακτήρα μου, κάτι που με συμπληρώνει και μου δίνει ζωή.
Θα μου πείτε πως το θυμήθηκα πάλι αυτό και σας το γράφω..ίσως γιατί αυτό το τριήμερο έχω κοντά μου μία φίλη παλιά, συμφοιτήτρια και συναδέλφισσα . Ήμασταν στο κτήμα όταν το κινητό μου χτύπησε για να ακούσω τη φωνή της να μου λέει: - Γεωργία μου θέλω να έρθω να σε δω , να τα πούμε όπως παλιά...
Αστραπή γύρισα σπίτι, την υποδέχθηκα και περάσαμε την Κ.Δευτέρα στο κτήμα και μετά πάλι σπίτι.
Ένα υπέροχο τριήμερο, μαζί στο καναπέ..όπως τότε παλιά ..πόσα χρόνια πριν νεαρές φοιτήτριες ..ανταλλάζαμε μυστικά, ιδέες, την... φανουρόπιτα... , μαζί  στο ίδιο γραφείο συνεταίροι  στην αρχή του ονείρου μας...
Μετά ήρθε ο .έρωτας, εγώ στο Βέλγιο εκείνη στη Λάρισα μα πάντα φίλες το ίδιο  οι άνδρες , το ίδιο και οι κόρες μας...Τώρα η φίλη μου έμεινε μόνη, ο άνδρας της "έφυγε"και η φιλία χρειάζεται για να γλυκάνει τις πληγές του κενού.
Κι όμως φίλοι μου... γελάσαμε, θυμηθήκαμε,ζωγραφίσαμε, ανταλλάξαμε μυστικά ... όπως παλιά...κλάψαμε με τη ψυχή μας για όσα χάθηκαν και δεν θα γυρίσουν. 
Ίσως το ότι είμαι μοναχοπαίδι με κάνει να δένομαι εύκολα, η φιλία για μένα είναι δεσμός, είναι εκτίμηση, εμπιστοσύνη και έννοια..έννοια για το πως αισθάνεται και τι χρειάζεται.
Χθες λοιπόν θυμήθηκα το Λεύκωμα, άνοιξα το κουτί των αναμνήσεων και το βρήκα καταχωνιασμένο με τον κεντημένο σελιδοδείκτη ανάμεσα του και το σήμα της σχολής καρφωμένο επάνω του. Έγραφα στη πρώτη καταχώριση:
Φίλος σημαίνει εκείνος που θέλεις να είναι πάντα δίπλα σου όταν τον χρειάζεσαι  και όταν σε χρειάζεται, εκείνος που ακουμπάς τις λύπες, τα μυστικά και τις χαρές, αυτός που σε κάνει να είσαι δίπλα του μόνον ο ...εαυτός σου και καμία πλαστή εικόνα.
Έχω φίλες που μας συνδέουν χρόνια, καταστάσεις, εμπειρίες, πόνοι και χαρές, φίλες χρόνων πολλών από το σχολείο, από τη Σχολή, από το...μαιευτήριο ακόμη.. από αυτό το χώρο που άλλοι φοβούνται..και που εγώ βρήκα θησαυρούς. 
Απαραίτητη η φιλία για τον άνθρωπο, από τότε που περπατάει και παίζει , από τότε που χρειάζεται κάποιον να μοιραστεί μυστικό.. 
Ψάχνω στις αναμνήσεις μου και δεν θυμάμαι να μάλωσα ποτέ ούτε μία φορά με κάποια από αυτές.Χρειάζεται υπομονή, αγάπη , εμπιστοσύνη, εκτίμηση, συμπαράσταση και προσφορά σε αυτή την αμφίδρομη σχέση.
Αύριο αποχαιρετώ τη φίλη μου που γυρίζει σπίτι στη Λάρισα της,στα παιδιά και τα εγγόνια της,  νομίζω πως ο πόνος της έγινε μικρότερος και η έννοια μου μεγαλύτερη γι' αυτήν .
                                    Αχτιδένια φιλάκια

Κυριακή, 10 Μαρτίου 2019

Ο πρώτος πελαργός.

Πρώτα να σας ευχαριστήσω για τις ευχές φίλοι μου, για μας ήταν μία όμορφη μέρα στο κτήμα με δουλειά στη φύση, φίλους και κεράσματα.
Η Βερικοκιά μας η πιο βιαστική άνθισε και ο άνδρας μου όλη μέρα ράντιζε μη του ξεφύγει κανένα δένδρο και βιαστεί να ανθίσει.




Ο Κούνελος δωράκι από τη συννυφάδα μου πήρε θέση στην πλατανομουριά να  μη τυχόν πέσει στα δοντάκια του Κανέλου!




Μεγάλωσε, 40 κιλά το παιδί μας, και 4 ετών έκλεισε προημερών!


Το τριήμερο που σχεδιάζαμε όμως διεκόπη αφού ένα τηλεφώνημα από μία φίλη αγαπημένη που έρχεται από Λάρισα στη Θεσσαλονίκη μας έκανε να γυρίσουμε ολοταχώς παρά τη γκρίνια των γειτόνων που μας σχεδίαζαν πάρτι. 
Όμως είναι φίλη καρδιάς , παλιά συμφοιτήτρια, και έχουμε ένα σωρό να πούμε έστω και αν με δει τόσο διαφορετική.
Γυρίζοντας λοιπόν βλέπω στον Άγιο Βασίλειο  τον πρώτο Πελαργό ( αργυροπελαργός )και άρχισα τις φωνές ενθουσιασμού.
-Σταμάτα καλέ να τον φωτογραφίσω..
-Είναι στροφή κορίτσι μου δεν μπορώ!
Ε!..κουνισμένη η φωτογραφία μα..είναι ο πελαργός μας που κάθε χρόνο έρχεται πρώτος να πιάσει τη θέση του και περιμένει την γυναικούλα του!





Έτσι ..ησύχασα..ήρθε η Άνοιξη φίλοι μου...χωνέψτε ..έβγαλα και το βαρύ μπουφάν και φόρεσα το ..γαλαζούλι!
Σας εύχομαι καλή Σαρακοστή φίλοι μου και ετοιμάζεται ο ανδρούλης μου για μυδοπίλαφο με καβούρια και διάφορα!!!
                                Αχτιδένια φιλάκια

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2019

Χρόνια σου Πολλά.

                      â™«Happy Birthday ♪♫To You♬, ♫Happy Birthday To You, ♫Happy Birthday♪ Dear Beck with a y ♥, ♫Happy Birthday ♪To You!♬
Θάθελα να ήμουνα νεράιδα με μαγικό ραβδάκι να κάνω τα όνειρα σου πραγματικότητα γιατί ξέρω πως τα όνειρα σου δεν έχουν τελειωμό.. Όμως οι ζωές και οι επιθυμίες μας  μας είναι κοινές οπότε..ας αφήσουμε το αύριο στα χέρια του Θεού και σε όσα μας ενώνουν .
                 Χρόνια σου Πολλά αγάπη μου ..
δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έφθανε η χρονιά  να ευχηθώ στο νεαρό που με ..μάγεψε μέσα από γράμματα , για τα 73 του χρόνια!  
Στο κτήμα μας..ένα κρυφό κέικ που κουβάλησα στα..κρυφά..θα μπει το κεράκι μας παρέα με τους γείτονες και τον Κανέλο.
 Είμαι σίγουρη ότι θα είναι για μας τα καλύτερα γενέθλια αφού θα ήμαστε εδώ με την Άνοιξη και τους φίλους μας.
Χρόνια Πολλά γλυκέ μου , σύντροφε και καταφύγιο μου σε όλα!
                 Η Αχτιδούλα σου!!!!!

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2019

Μία άσχημη εικόνα συμπεριφοράς.

Σήμερα θα σας διηγηθώ κάτι που έζησα, είδα και άκουσα την ημέρα που πήγα τα κόλλυβα στην εκκλησία και που αληθινά μου έκανε τόσο άσχημη εντύπωση και με επηρέασε γιατί ο ..δημιουργός αυτού του επεισοδίου μένει ακριβώς απέναντι  από την πολυκατοικία μας.
Περίμενα που λέτε την Παρασκευή μέσα στην εκκλησία αφού τοποθέτησα το πιάτο μου όπως όλες οι άλλες μπροστά στα σκαλοπάτια που θα τα διάβαζε ο ιερέας. 
Δύσκολο για μένα , πολύς ο κόσμος, εγώ δεν μπορώ να μείνω όρθια πάνω από 10 λεπτά, μα ευτυχώς μία παλιά μου πελάτισσα με ανεγνώρισε ( μάλλον με...λυπήθηκε) και μου παραχώρησαν θέση σχεδόν δίπλα στο ιερό.
Οι ιερείς δύο , ο ένας ο μεγάλος με καθαρή δυνατή φωνή, ο άλλος..ο νεώτερος σχεδόν μέσα από τα δόντια του που ούτε καν τα άκουγες. Είχα κάνει τα ..αυτιά μου χωνιά για να ακούω ( το μόνο καλό που έχω φίλοι μου είναι η ακοή μου!!!) .
Η ώρα προχωρούσε, τα χαρτιά των ιερέων τελείωναν, εγώ και μερικές μπροστά το λέγαμε ότι αν και ήρθαμε πρώτοι δεν τα ακούγαμε  μα δεν το έκανα θέμα και όταν τελείωσε ο νεαρός ιερέας πήραμε τα τελευταία πιάτα μας και φύγαμε μαζί και ο ιερέας. Εκεί λοιπόν στο πρόναο  της εκκλησίας μία γιαγιά έκανε το..φοβερό λάθος να πει στον ιερέα :
-Πάτερ δεν άκουσα τα ονόματα μου, μήπως χάσατε το χαρτάκι;
Ποιος είδε το Θεό και δεν το φοβήθηκε φίλοι μου γιατί ο ιερέας γύρισε επιθετικός και φώναξε στη γιαγιά :
-Αν εσύ έχεις κουφαμάρα εγώ τι να σου κάνω;
Όλοι παγώσαμε φίλοι μου , η γιαγιά αντέδρασε και ο ιερέας χωρίς να σεβαστεί την ηλικία της όσο κουρασμένος και να ήταν της έβγαλε μία γλώσσα παπούτσι όπως λέμε. Δεν σταμάτησε ούτε λεπτό και της μιλούσε δυνατά απευθηνόμενος και στις άλλες, όπως λέμε ..τα λέμε στη νύφη να τα ακούσει η πεθερά!
Ήταν μία εικόνα φοβερή , ο ιερέας μονολογούσε πως δεν έχουμε καλή συμπεριφορά και ..
-Τι θέλατε λοιπόν να σας αγοράσω και ακουστικά για την κουφαμάρα;
Η γιαγιά του απάντησε ότι έπρεπε να ντραπεί για την συμπεριφορά τη δική του κι εκείνος δεν σταμάτησε ούτε μία στιγμή να της αντιμιλάει κάτι σαν να έβλεπες και να άκουγες δύο ..γειτόνισσες από τα μπαλκόνια να μαλώνουν.
Έφυγα ας με συγχωρέσει ο Θεός με καρδιά βαριά, ένιωσα ντροπή και θυμό συγχρόνως γιατί ακόμα και αν η γιαγιά του έκανε την παρατήρηση ότι δεν άκουσε τα ονόματα εκείνος ΟΦΕΙΛΕ σαν ιερέας και σαν τόσο νεώτερος να φερθεί με ήθος και στωικότητα. 
Φίλοι μου είχα 35 χρόνια μαγαζί και χονδρική πώληση. Αλίμονο αν αντιμιλούσα σε κάθε πελάτη που μου παραπονιόταν.
Γύρισα σπίτι μου και δεν μπορούσα να το...χωνέψω! Ιδιαίτερα όταν σκέπτομαι ότι τον βλέπω καθημερινά όταν βγαίνω με τον άνδρα μου γιατί παρκάρει το...πολυτελέστατο τζιπ του μπροστά μας.
Φίλοι μου η συμπεριφορά του δεν επηρεάζει το θρησκευτικό μου αίσθημα, ξέρω να ξεχωρίζω πως άλλο η θρησκεία και άλλο οι ελάχιστοι κακοί ιερείς. Όμως με στεναχωρεί γιατί αυτοί οι λίγοι κάνουν κάποιους να απομακρύνονται και να σχηματίζουν άσχημη εικόνα μέσα τους .
Θα ομολογήσω πως σήμερα που βγήκαμε με τον άνδρα μου για ψώνια και τον συναντήσαμε απέφυγα να χαιρετίσω όπως παλιά..η εκτίμηση μου ..χάθηκε.
                             Αχτιδένια φιλάκια.