Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Και κάτι για νύφη!


Για μια νύφη που ετοιμάζεται σε λίγες μέρες να ξεκινήσει μια ζωή κοντά σ' εκείνον που αγαπάει..
Μια νύφη που λατρεύει τις αμυγδαλιές και κάνει το γάμο της μέσα στα χρώματα και τα άνθη της..
Ελπίζω να της έκανα ότι ονειρεύτηκε για την εκκλησία , το κρασί και το τραπέζι γάμου!
Χρώμα γυαλιού, φύλλο χρυσού , ειδικό βερνίκι σε κάθε φυλλαράκι..



Να είσαι ευτυχισμένη γλυκιά μου...τα άνθη της αμυγδαλιάς ρόδινο μονοπάτι στα πόδια σας και στη κοινή ζωή σας!
Αχτιδένια φιλάκια!

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Μια μέρα ξημερώνει ..χαμογελάμε..τι άλλο;


Έτσι απλά..μία όμορφη εικόνα και μία όμορφη ευχή για να σας φτιάξω την ημέρα και τη διάθεση που η βροχερή αυτή κατάσταση μας την έριξε. Πάντως για λίγες μόνο μέρες ο καιρός λέει θα μας χαμογελάσει κι εγώ σαν σαλιγκαράκι προετοιμάζομαι από τώρα να τη χαρώ.Τόσες μέρες συνοδεύω τον άνδρα μου στο κτήμα, δέχομαι φίλους στο σπίτι, τις κόρες μου τα εγγόνια, τους μαθητές μου...σήμερα λοιπόν έκανα την επανάσταση μου και δήλωσα ότι: 
<<Θα μείνω σπίτι..θα κάτσω σπίτι ..θα κάνω ότι μου αρέσει βρε αδελφέ!!!!>> 
Έχω σκοπό να ζωγραφίσω..να φτιάξω στολίδια για το "Χαμόγελο του Παιδιού" αφού τα πρώτα τους άρεσαν πολύ, έχω σκοπό να στολίσω τα πρώτα δείγματα αυγά μου..θέλω..θέλω... Δεν ξέρω για σας μα συνήθως ξυπνώ και πνίγομαι από τα "θέλω " μου και τις επιθυμίες μου για να κάνω πολλά..όμως το μεν πνεύμα πρόθυμο η μεν σαρξ ασθενής " όπως λέμε.
Πάντως δεν σταματώ..χαμογελώ κι εγώ στον εαυτό μου, κάνω το σταυρό μου και του δίνω μια..σκουντιά..λέγοντας του πως η ζωή θέλει πάντα προσπάθεια, δημιουργία , θέληση και ...σπρώξιμο για ξεκίνημα και όλα θα πάνε καλά!
Από εδώ το είχα..από εδώ το πήγα πάλι σε..συμβουλές κατέληξα! Λέτε να είναι της ηλικίας; Πολλές φορές σκέπτομαι πόσο ακόμα θα μείνω στα μπλοκ..κάποιες στιγμές οπισθοχωρώ..άλλοτε κλείνω τα μάτια ..άλλοτε κελαηδώ σαν..γαλιάντρα και σας ζαλίζω..μετά μέσα μου κάτι μου λέει ότι δεν μπορώ χωρίς εσάς και τον..καναπέ που σας ανοίγω καθημερινά σχεδόν. 
Χθες λοιπόν στο κτήμα επιτέλους τελείωσε το κιόσκι σε τεχνικό επίπεδο και τώρα χρειάζεται τη..διακόσμηση του, σκαλοπάτια , καγκελάκια, το δάπεδο, τη ...ψησταριά για τις κοιλιόδουλες ορέξεις μας και τα καλέσματα στους φίλους.Βέβαια θα γίνει και δεύτερο πίσω καλύπτοντας και το τροχόσπιτο μα για ..οικονομικούς λόγους πήρε..παράταση η δημιουργία του..


Η μούχλα των ημερών ακόμα δεν μας φτιάχνει τα κέφια και μένω μέσα στο τροχόσπιτο καθότι...κρυουλιάρα! Τα δενδράκια μας αρχίζουν και ανθίζουν και τα..χόρτα για σαλάτα γέμισαν παντού το τόπο για μάζωμα.


Οι φράουλες μας γέμισαν το θερμοκήπιο ..σε νέα θέση βέβαια κατά τον άνδρα μου. Γέμισε ακόμη και τα..παρτέρια μου που θέλω να βάλω λουλούδια..ετοιμαστείτε να έρχεστε στο κτήμα μου για φράουλες με τόσες ρίζες που έβαλε.


Το πρόβλημα μου με τα σκυλάκια δυστυχώς παραμένει..Ευτυχώς η κόρη μου η Ιωάννα έδωσε άλλο ένα..σύνολον δώσαμε 3..μένουν άλλα 3 στο κτήμα και ένα που το πήγαμε στο γιατρό και δυστυχώς είναι ..κουτσό ίσως γι' αυτό πήγε η μαμά του να το σκοτώσει..


Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν έκανα κάποια προσπάθεια με τη φιλοζωική που μου είπατε μα δεν έχω και ελπίδες. Όπου γυρνώ τα μάτια μου βλέπω ..αδέσποτα που πεινούν..εγκαταλελειμμένα με λουράκια που παρατήθηκαν..Ξέρω ότι ήμαστε σε δύσκολες εποχές και ότι υπάρχουν και οικογένειες που βρίσκονται σε ίδια ίσως θέση, κάνω ότι μπορώ και για εκεί πιστέψτε με με τις λίγες δυνάμεις που έχω. Όμως αγαπώ τα ζώα υπερβολικά και λυπάμαι και πληγώνομαι γι' αυτά γιατί εξαρτώνται από εμάς και γιατί τα αδέσποτα είναι δική μας κατάντια όταν παίρνουμε κάποιο και το εγκαταλείπουμε μετά το..παιχνίδι.
Κοιτάξτε τα μάτια τους..ζητούν φαγητό και..αφέντη..χάδι ανθρώπινο...


Σας κούρασα το ξέρω μα είπαμε..θα με ανέχεστε με όλα μου τα..ελαττώματα και τις ευαισθησίες  μου.
Καλημέρα λοιπόν , μία όμορφη Κυριακή  και το κλασικό γεμάτο αγάπη ...Αχτιδένια φιλάκια!

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Η ζωή μας είναι πολλά...πολλά διαστήματα ζωής!

Αυτές τις μέρες λόγω του fb ξαναβρέθηκα με τις παλιές μου συμμαθήτριες από το σχολείο!! Δυστυχώς η συνάντηση μας έγινε την ημέρα που ήμουν στη Βέροια και με πόνο ψυχής δεν παραβρέθηκα αφού για μένα η ημέρα εκείνη ήταν αφιερωμένη στη Μπέτυ μας και στους χαρταετούς!
Ένας λοιπόν κατακλυσμός από φωτογραφίες που μου έστειλαν  με ξαναγύρισαν πίσω. Μανιωδώς  όλες ψάχνουν τα ..σεντουκάκια αναμνήσεων τους και σε κάθε συνομιλία διαβάζω ένα πλήθος αναμνήσεων ,συναισθημάτων και λαχτάρα για τα χρόνια εκείνα, να ξαναγίνουμε πάλι η ..παρέα εκείνη!
Γκραβούρα από το παλιό σχολείο μας πριν μεταφερθούμε στο Λύκειο στα νέα κτίρια προς το αεροδρόμιο. Ελληνογαλλική Σχολή Καλαμαρί..Τότε οι καλόγριες μας φορούσαν στο κεφάλι αυτό το λευκό καπέλο σαν..φτερά. Άλλαξαν τρία χρόνια μετά σε κάτι πιο..μικρό!





Σε ένα από τα...μπαλκόνια είμαι κι εγώ!
Μόνο στη ..παρέλαση μη με ψάχνετε..λόγω ύψους δεν με έπαιρναν ποτέ!





Γυμναστικές επιδείξεις στο Παλέ ντε σπορ..μέσα είμαι με...μείον 100 κιλά!!(λέμε τώρα...)



                        Οι καθηγητές μας..


Αρκετά χρόνια μετά βρέθηκα στις ίδιες αίθουσες καθηγητών σαν...συνάδελφος με μερικούς από αυτούς! Απίστευτο..όταν πρωτομπήκα έτρεμαν τα πόδια μου λες και φορούσα ακόμα τη μπλε στολή με το άσπρο γιακά και το σήμα στο στήθος.
Με αποκαλούσαν κυρία Μανασή κι εγώ ..κοιτούσα πίσω μου λες και μιλούσαν σε άλλη!
Στη πρώτη μας αναμνηστική  συνάντηση λίγα χρόνια μετά 



Είχα ήδη τις δύο κόρες μου , άντε βρείτε ποια είμαι!!! Για να σας διευκολύνω..φοράω κάτι σε..γαλάζιο..το αγαπημένο μου χρώμα!
Να δω αν θα με αναγνωρίσετε..η..φράντζα τα αποκαλύπτει όλα!



Εδώ ήμαστε εκδρομή στο..χώρο που αγοράστηκε και χτίστηκε το σημερινό Καλαμαρί  από όπου αποφοίτησα το 1970 αφού χτίστηκε σε χρόνο ρεκόρ!
Υπέροχα χρόνια φίλοι μου μα δεν τα θεωρώ μοναδικά στη ζωή μου ερχόμενη σε διάσταση απόψεων με τις άλλες συμμαθήτριες αυτές τις μέρες..Κάθε μου περίοδος ήταν μία μοναδικότητα..κάτι διαφορετικό και πάντα όμορφη ανάμνηση. Αν το σκεφτείτε η ζωή μας είναι ένα σύνολο πολλών διαστημάτων με κενά που συνήθως είναι μεταβατικές στάσεις.
        Η φοιτητική...άλλη μία περίοδος..
                                                     

                        Η  οικογενειακή...



                     Η επαγγελματική...


Τα σχολικά χρόνια ήταν πράγματι μία όμορφη ανάμνηση μα ήταν το πρώτο σκαλοπάτι εμπειρίας για κάθε επόμενη περίοδο και η..επόμενη στη...μεθεπόμενη..
Σκαλοπάτια η ζωή φίλοι μου..όμορφα, δύσκολα, εύκολα..κοινά ή περιπετειώδη ...σκαλοπάτια που σε οδηγούν σε όποια πόρτα διάλεξες να ανοίξεις και να μπεις!
Πάντα ήμουν ένα περίεργο άτομο ..μείγμα ατόμων θα έλεγα. Ροζ συννεφάκι πολλές φορές, συναισθηματική, ρομαντική ,ευαίσθητη μα και συγχρόνως ρεαλίστρια και σκληρή από αυτές που ξέρουν πότε ..γυρνά η σελίδα! 
Κάποια πράγματα τα ζεις  μία φορά φίλοι μου και είναι όμορφα μέσα στη μοναδικότητα τους. Απίστευτο  να το διαβάζετε  από μένα μα μικρή ήμουν μοναχική σαν μοναχοπαίδι , κλεισμένη σε ένα οικογενειακό περιβάλλον πιεστικό πλήρους προστασίας γύρω μου και πεσμένη σε ότι με ενδιέφερε...τη ζωγραφική. 
Αποτέλεσμα να μη βγαίνω έξω με παρέες, πάρτυ και εξωσχολικές εκδηλώσεις. Οι φίλες μου στο σχολείο πολλές ..μέσα στην αυλή, στη τάξη, στο σχολικό ! Όμως έξω δεν με έκαναν πολύ...παρέα (χα! χα!) γιατί ...γιατί ήμουν αυτό που ήμουν! 
Η φίλη μου η Μαιρούλα είναι η μόνη που κράτησα από τα σχολικά χρόνια και αυτό..μετά το σχολείο, παντρεμένη και στα δικά μου πόδια πλέον. Βέβαια επικοινωνώ με πολλές και εκτιμώ και βλέπω πολλές μα η ..Μαιρούλα μου είναι η..μία..κάτι σαν..αδελφή που δεν είχα ποτέ.
Ξέρετε η κλειστή παιδική μου περίοδος είναι ένας από τους λόγους που δεν ήμουν και δεν είμαι υπερπροστατευτική με τις κόρες μου.  Δεν έγινα ποτέ  "ορατή" σαν σκιά τους ( αυτό το ανέλαβε μανιωδώς ο άνδρας μου χα! χα!), τις άφησα να κάνουν μόνες τα βήματα τους στη ζωή, τις επιλογές και τα ..λάθη τους ακόμα.Γιατί έτσι πρέπει..
Ήταν λοιπόν αυτές οι φωτογραφίες , λίγες από τις πολλές που με έκαναν να σας ζαλίσω απόψε.. Οι καλές μου παλιές συμμαθήτριες αισθάνομαι βέβαια τη χαρά τους μα  δεν θα μοιραστώ τη λαχτάρα της φράσης τους : "Μακάρι να ξαναγυρίζαμε πίσω!"  
Όλα όσα ζούμε είναι και πρέπει να είναι μοναδικά για να έχουν την αξία τους. Ο χρόνος τους δίνει το "πέπλο" που πρέπει και ανοίγει μπροστά μας το μέλλον που οφείλουμε να κατακτήσουμε για να το κάνουμε κι αυτό κάποια στιγμή μία όμορφη φωτογραφία ...σαν κι αυτές όλες!
Αχτιδένια φιλάκια

Αυτά πιστεύουμε!


Μεγάλη γιορτή φίλοι μου σήμερα, διπλή , Θρησκευτική και Εθνική.
 Υπάρχουν κάποια πράγματα που νομίζουμε ότι τα..ξεπεράσαμε για πολλούς λόγους..όμως μέσα μας υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα γιατί είναι η ίδια μας η ζωή και η συναισθηματική κάλυψη μας απέναντι σε κάθε τι που θα μας απειλήσει..
Θα πω κάτι το..σύνηθες για τέτοια μέρα , το ...γιαγιαδίστικο ..από εκείνα που οι νέοι ίσως προσπερνούν  αλλά το έχουν μέσα τους φίλοι μου.


Αυτό ήμαστε φίλοι μου..είτε το χαμογελούμε, είτε το πιστεύουμε είτε το ..προσπερνούμε κάποιες φορές ορμώμενοι από προσωπικές διαφωνίες...
Στην ώρα τη δύσκολη όταν μπροστά μας θα έρθει το ανάλογο πρόβλημα θα υψώσουμε το κορμί και θα παλέψουμε για αυτά τα 3 μεγάλα πράγματα.
Χρόνια Πολλά σε όποιον γιορτάζει, φεύγω αυτή τη στιγμή να ανάψω κερί στην Ευαγγελίστρια όπως τόσα χρόνια , πάω να φιλήσω την οικογένεια μου στις δικές τους οικογένειες αφού πρώτα το βλέμμα μου θα χαϊδέψει τη γαλανόλευκη που κυματίζει στο μπαλκόνι μου.
Αχτιδένια φιλάκια

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Το κιόσκι μας άρχισε...


Αυτό το διήμερο το πέρασα παρέα με τον άνδρα μου και με ..όλη τη γειτονία μας στο κτήμα που όλοι μαζί σαν μια παρέα μας βοήθησαν στη συναρμολόγηση και την εγκατάσταση του ξύλινου κιόσκι..χαγιάτι θα το έλεγε η...γιαγιά μου!


Δεν σας δείχνω τη ..συνέχεια γιατί θέλω να σας το δείξω τελειωμένο με τα φουρούζια και όλα όσα θέλει ο άνδρας μου να βάλει. Θα γίνει και το υπόλοιπο κηπάκι αφού αφαιρεθεί το παλιό κιόσκι που βρίσκεται μπροστά του  και θα μου βάλει και στα 2  σκαλοπάτια στήριγμα καγκελάκι για να μπορώ να ανεβαίνω εύκολα. 
Αυτό το καιρό το πρόβλημα μου προχώρησε, με δυσκολεύει στη κίνηση πλέον, η αστάθεια με εμποδίζει  και δύσκολα ανεβαίνω σκαλί χωρίς βοήθεια στήριξης.
Ο καιρός μας βοήθησε, η παρέα υπέροχη και τα μικρά αδέσποτα σκυλάκια στα πόδια μας αφού τα ταΐζουμε λιχουδιές κόντρα στη μουρμούρα της Κλώντης που τα κοιτά με μισό μάτι.



Έχω μεγάλο πρόβλημα με τα σκυλάκια , στεναχωριέμαι γιατί μπόρεσα μόνο τα 2 τελικά να δώσω κι εγώ με τη γειτόνισσα σκεπτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε με τόσα σκυλιά μπροστά στο δρομάκι μας που περιμένουν κάθε μέρα να τα ταΐσουμε και ίσως αν μεγαλώσουν ζευγαρώσουν και γίνουν και ..άλλα!
 Έτσι λοιπόν αυτές τις μέρες  συνοδεύω το καλό μου στο έργο του και τη μόνη βοήθεια που μπορώ να δώσω στη παρέα είναι τα..τυροπιτάκια και τα χορτοπιτάκια που έφτιαξα, το φαγητό , το κέικ μήλου και τα κεσεδάκια με ασουρέ που ξέρω ότι αρέσει στις φίλες μου εκεί. 
Σήμερα σπίτι να ξεκουραστούμε και να αγοράσουμε κάποια υλικά που μας βγαίνουν συνέχεια σαν...φασολάκια εδώ κι εκεί να χρειάζονται! Άλλωστε ο καιρός με βοήθησε με τη βροχή του να  κρατήσω για λίγο το Δημήτρη να ξεκουραστεί λες και το Πάσχα θα έρθει αύριο κι όλας .Συγχύζεται όταν του λέμε ότι τα προγνωστικά για το καιρό του Πάσχα μιλάνε για κρύο και βροχές!!!!!
Θέλω να ευχαριστήσω τη φίλη Πίτσα από την αγαπημένη Κρήτη για τα παραμύθια που άφησε στη κόρη μου να μου τα δώσει και της υπόσχομαι ότι θα τα διαβάσω αύριο στο..τροχόσπιτο!
Φίλες μου σας ευχαριστώ για τα σχόλια που διάβασα μα δεν απάντησα λόγω κούρασης, ευχαριστώ  και για κάποιες φωνούλες στο τηλέφωνο που ανησυχούν όταν δεν γράφω στο μπλοκ μου..συνηθίσατε τη ..γκρίνια μου και τις χαζοκουβεντούλες μου κι εγώ συνήθισα το ενδιαφέρον σα και την αγάπη σας.
Αχτιδένια φιλάκια 

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Η παρουσία μου σε εκδήλωση διάλεξης για τη Πάρκινσον.


Πρώτη μέρα της Άνοιξης φίλοι μου κι εγώ όμως θα σας μιλήσω για κάτι ίσως όχι τόσο ευχάριστο και γνωστό σε πολλούς.
Χθες απόγευμα μετά το κτήμα ,βρέθηκα σε ένα ενημερωτικό σεμινάριο του γιατρού Σεργιάδη που ήρθε για λίγες μέρες στην Ελλάδα από την Αγγλία για διάλεξη σχετικά με τη Νόσο Πάρκινσον. Στις 11 Απριλίου είναι η Παγκόσμια ημέρα της.
Εκεί συναντήθηκα με 28 άτομα με το ίδιο πρόβλημα με μένα και τόσο διαφορετική εξέλιξη συμπτωμάτων.
Εκφυλιστική ασθένεια εγκεφάλου είναι ο...τίτλος της και για πρώτη φορά άκουσα με τόσο όμορφο τρόπο να μου "ξεδιαλύνουν" τις απορίες που είχα μελετώντας το δικό μου πρόβλημα και τα "λάθη" που είχα κάνει παραβλέποντας άλλα. Κάθε ένας εκεί μέσα σήκωνε το χέρι και έλεγε τα δικά του...ο καθένας διαφορετικά..μα με πολλά κοινά σε μερικούς.
Έμαθα ότι το τρέμουλο δεν είναι εμφανές σε πολλούς, ότι στη διάρκεια της ημέρας ο ασθενής παθαίνει μικρές "εμφράξεις" και αυτό μου ξεδιάλυνε το γεγονός ότι μπορώ όλη την ημέρα να αισθάνομαι τέλεια και κάποιες ώρες της να γίνομαι κάτι διαφορετικό. Έμαθα ότι η νόσος είναι ετερόπλευρη , αφορά τη μία πλευρά του σώματος και αυτό μου δικαιολογεί το γεγονός ότι η αριστερή μου πλευρά  στα δάχτυλα δεν λειτουργεί όπως η δεξιά. Το πρώτο σύμπτωμα είναι οι αργές κινήσεις οι οποίες εκδηλώνονται σε όλους τους ασθενείς και η αστάθεια και όταν συνέβη σε μέρα νόμιζα ότι ήταν αποτέλεσμα του σπασίματος που είχα στον αστράγαλο μου. Το πέσιμο στις σκάλες που δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω και να θυμηθώ πως μου συνέβη ξαφνικά γιατί ..σβήστηκε εκείνη τη στιγμή κι όλας από τη μνήμη μου, ο γιατρό μου είπε ότι ήταν στιγμιαίο επεισόδιο της νόσου.
Παρουσιάζεται δυσκαμψία στους ώμους  και συνήθως απευθυνόμαστε σε ορθοπεδικούς νομίζοντας ότι είναι σύμπτωμα αρθρίτιδας ειδικά σε νεαρές ηλικίες..Η νόσος γίνεται πολλές φορές εμφανής όταν κάποιος συγχύζεται, κουράζεται ή έχει πολλαπλά ερεθίσματα γύρω του πράγμα που είναι χαρακτηριστικό σε μένα.Σε άλλους παρατηρείται παράλυση νεύρων σε ειδικά σημεία όπως συνέβη σε μένα στη σιαγόνα  με αποτέλεσμα να δαγκώνω τη γλώσσα και το εσωτερικό μάγουλο.
25.000 οι πάσχοντας από Πάρκινσον στην Ελλάδα. Σε άλλους η οσφρητική δυσλειτουργία, αϋπνία , δυσκοιλιότητα, κατάθλιψη (εγώ προσωπικά δεν έχω τέτοιο πρόβλημα).Ο ασθενής πολλές φορές παθαίνει ένα "πάγωμα" στις κινήσεις του μπροστά σε ένα πρόβλημα ( μέσα είμαι!!!!)
7-10 εκατομ. οι πάσχοντες σε όλο το κόσμο
60 ετών η μέση ηλικία εμφάνισης στον άνθρωπο
(σε μένα εμφανίστηκε νωρίτερα)
1% η εμφάνιση σε ηλικία μικρότερη ( μέσα είμαι!!!!!)
5-10%  των ασθενών έχουν νεανική εμφάνιση της νόσου
77% των Ευρωπαίων δεν ξέρουν ότι η εμφάνιση αργών κινήσεων είναι σύμπτωμα της νόσου.
Θα μπορούσα να σας κουράσω με άπειρα πράγματα που έμαθα χθες, μα δεν θέλω...ελπίζω να μην αφορά κανένα σας στο μέλλον. Οι απορίες μου έγιναν γνώσεις χθες και ο δισταγμός μου να παρακολουθήσω τη διάλεξη  ευτυχώς δεν με εμπόδισε να πάω.
Είμαι από τους ανθρώπους που δεν "στρουθοκαμηλίζομαι", ποτέ δεν αρνήθηκα το πρόβλημα αν και στην αρχή είχα τη τάση να πιστεύω ότι έγινε κάτι λάθος. Η επιμονή μου να πιέζω τον εαυτό μου να ασχολούμαι με ένα σωρό δημιουργικές κατασκευές με βοήθησε και το δήλωσα χθες στη συνομιλία που είχα. Η κατάθλιψη βρήκε σε μένα κλειστή πόρτα ενώ χθες ανακάλυψα ότι από τα 28 άτομα τα 12 υπέφεραν ή είχαν τάση γι' αυτήν. Εσείς ήσασταν μετά από το καλό μου σύντροφο το απλωμένο χέρι που έκλεινε αυτή τη πόρτα .Αυτό είναι το δίδαγμα στη όλη χθεσινή μου μέρα, όποιος έχει τέτοιο πρόβλημα να το αντιμετωπίσει με σταθερά ελπιδοφόρο τρόπο, να σταθεί απέναντι του και με αυτό το τρόπο κάνει την εξέλιξη πιο αργή και συγχρόνως βρίσκει τρόπους να βάζει τα συμπτώματα και να τα προσαρμόζει στη καθημερινή του ζωή.
Φίλοι μου σε λίγο φεύγω με το καλό μου για το κτήμα..ευχαριστώντας σας για όλα όσα κάνετε για μένα εκούσια ή ακούσια και δίνοντας σας τις πιο όμορφες ευχές για την Άνοιξη που επιτέλους έστω και ημερολογιακά μπήκε!
Αχτιδένια φιλάκια!