Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Γουλιά γουλιά ο πρωινός καφές μου


Νάμαστε πάλι εδώ, πρωί πρωί..με το καφέ μου δίπλα, αγκαλίτσα με τη πρωινή υγρασία που η πόλη μου την διαθέτει με το...κουτάλι! Σηκώθηκα νωρίς σήμερα ...με ξύπνησε δηλαδή ο άνδρας με τις "αθόρυβες" προετοιμασίες του για να πάει στο κτήμα γιατί θα έρθουν τα υλικά που παρήγγειλε για τις ονειρικές κατασκευές του.
Πάντα πίστευα και πιστεύω στη ελευθερία σε κάθε τομέα φίλοι μου ακόμη περισσότερο στα όνειρα. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος χρειάζεται τα "όνειρα" και τα "σχέδια" στη ζωή του για να είναι ευτυχισμένος. 
Παράδειγμα ο άνδρας μου που αυτή τη στιγμή ονειρεύεται ένα τροχόσπιτο όπως αυτός το ήθελε, ένα κτήμα όπως εκείνος το σχεδιάζει, ένα μέλλον όπως ονειρικά το φαντάζεται. Γιατί λοιπόν εγώ με την άλλη μου ρεαλιστική πραγματικότητα της σκέψης μου να του στερήσω αυτή τη χαρά; Αντίθετα μάλιστα του ενισχύω αυτή την εικόνα γιατί ξέρω ότι αυτό τον κάνει ευτυχισμένο.
 Βέβαια σε μερικά πράγματα ομολογώ τον.."προσγειώνω" πλαγίως όπως θα έλεγε κανείς μα μετά συγκαταβατικά τον αφήνω να σχεδιάζει και να πραγματοποιεί όσα περισσότερα μπορεί.
 Χαμογελώ στο "μεγάλο παιδί" που τώρα ονειρεύεται και...καταφύγιο υπόγειο ...μετά το τροχόσπιτο λέει και μετά ..ε!..κάτι θα βρει άλλο να συμπληρώσει την εικόνα των ονείρων του. 
Πάντως προς το παρόν Πάσχα φέτος στο κτήμα το ..αποκλείω , ψήσιμο αρνιού στο...μπαλκόνι και το Leroy Marlin πανηγυρίζει και τον έχει κηρύξει επίτιμο μέλος των ταμείων του αφού τρώει όλη τη σύνταξη του σε υλικά!!!!
Αυτός ο πρωινός καφές μου που τον πίνω γουλιά γουλιά με..δόσεις δεν έχει τέλος φίλοι μου, πίνεται ανάμεσα σε γραμμές που γράφω, σε δουλειές, πρωινά,ετοιμασίες για τον ..αγρότη μου και φροντίδα στη Κλώντη.  
Τώρα στο σπίτι σιωπή, η πόρτα έκλεισε με ένα: "Πρόσεχε, Πήρες το κινητό;, ο Θεός μαζί σου, Να φας μη ξεχάσεις, Να ταΐσεις τα αδέσποτα, Να πας χόρτα στην Ιωάννα, Πρόσεχε την ομίχλη..."
Και τώρα εγώ με σας, ένα γλυκό κλείσιμο στη κουβεντούλα μας και έχω να πάω να σιάξω το εργαστήρι μου που γίνεται χαμός γιατί σε λίγο έχω μάθημα με τη  νέα μου μαθήτρια.
Ξέρω πως αυτό δεν λέγεται ανάρτηση, η ανάρτηση έχει κάτι σπουδαίο, εγώ το χώρο αυτό τον έχω σαν ένα παράθυρο στην αυλή μας, η παρεούλα μου η "άγνωστη- γνωστή". 
Άπειρες φορές θέλω να..κλείσω το παράθυρο αυτό, μα είναι προς το παρόν το κάλεσμα των "Σειρήνων"που δεν θέλω να πάψω να ακούω και να ακολουθώ. Είστε απλά...οι φίλες μου!
Σας εύχομαι μία όμορφη και δημιουργική μέρα..η δική μου με περιμένει!
Αχτιδένια φιλάκια!

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Με τις παλιές μου συμμαθήτριες!


Μια απογευματινή μάζωξη 22 παλιών συμμαθητριών της Ελληνογαλλικής Σχολής Καλαμαρί!!!!
Πέρασα υπέροχα φίλοι μου με τις παλιές μου συμμαθήτριες  όπως καταλαβαίνετε , έβαλα τελικά τα memo για να περπατώ καλά και άφησα το μπαστουνάκι μου σπίτι , φωτογραφική, κινητό για αμέτρητες φωτογραφίες και βίντεο που ανέβηκαν από τη Τασούλα στη δική μας σελίδα στο fb που ..(χα! χα!) ανακάλυψα τώρα τελευταία στιγμή ότι ήμουν μέλος!



Και τι δεν είπαμε..και τι δεν θυμηθήκαμε..πόσες φωτογραφίες δείξαμε από τα.. εγγόνια μας!!!! Απόφοιτες του 1970 φίλες μου, πέρασαν τόσα χρόνια !
 Ένα υπέροχο περιβάλλον το μαγαζί που συγκεντρωθήκαμε  κοντά στο Λευκό μας Πύργο που δεν άντεξα στην αρχή να μη τον φωτογραφίσω.


Δεν κρατιέμαι  να μη σας πω για το ξάφνιασμα μου με τη κίνηση των ανθρώπων στο κέντρο αυτό της πόλης. Αναρωτήθηκα που ζω εγώ τελικά!!! 
Ξέρετε ..σπάνια κατεβαίνω κάτω στο κέντρο ειδικά βραδινές ώρες όπως καταλαβαίνετε για πολλούς λόγους . Όποτε περνώ από εδώ είμαι μέσα στο αμάξι με τον άνδρα μου, βράδυ δε ..δεν κυκλοφορώ εδώ και χρόνια. 
Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό ,είναι απίστευτο ,  εγώ που γεννήθηκα στη καρδιά της Θεσσαλονίκης , εγώ που όλα αυτά τα μέρη τα περπατούσα από μικρή, που έπαιζα στο πεζοδρόμιο της Τσιμισκής κουτσό!
Είδα τόσο πολύ κόσμο εντελώς διαφορετικό από ότι θυμόμουν , γινόταν διαδήλωση φεύγοντας εκεί κοντά, η Τσιμισκή κλειστή, έπαθα πανικό από το κόσμο, πρόσεξα ότι τα νέα κορίτσια φορούσαν σορτσάκι κολάν με κάτι καλτσόν  που είχαν ζωγραφιστές στην ύφανση ..ζαρτιέρες!!!!
 Που ζεις Αχτίδα αναρωτήθηκα, κοίτα.. όλες κυκλοφορούσαν με το..κινητό στο αυτί, προχωρούν και μιλάνε χωρίς να βλέπουν γύρω τους,  κάποια μικρή είχε ένα ..χαλκά στο ένα ρουθούνι και η άκρη του ήταν σε άλλο χαλκά στα ..χείλη της!!! Έπαθα σοκ!!!! 
Με πλησίασε ένας νεαρός και μου έδωσε μία πρόσκληση για...διαδήλωση..μου είπε:
-Αν δεν κουνηθείς κυρά μου δεν θα αλλάξεις το κόσμο!!
-Να τον αλλάξω πως;..έτσι; Μπορείς;  θες εσύ να μου δώσεις πίσω το δικό μου κόσμο; δεν θέλω το κόσμο που βλέπω;
Ίσως σκέφτηκα με πίκρα αν του έλεγα ότι είμαι η γενιά του..Πολυτεχνείου που..κατάντησε το κόσμο του έτσι..ίσως να μου έδινε και μούντζα στο τέλος.
Έφυγα πρώτη γιατί σαν την..Σταχτοπούτα έπρεπε να γυρίσω πίσω να βάλω την ινσουλίνη στη Κλώντη.  Τις αγκάλιασα όλες μία μία..με τα χέρια μου και τη σκέψη μου. Απόφοιτες από ένα σχολείο που τα χρόνια εκείνα "έφτιαχνε" αυριανές συζύγους, μητέρες. Που μας μάθαιναν να κεντάμε, να ράβουμε, σαβουαρ βιβρε ..να στρώνουμε το τραπέζι σωστά..τα μαχαιροπίρουνα,  τα ποτήρια..Θέλετε να σας κάνω να γελάσετε μαζί μου; Ξέρω να καθαρίζω μήλο με...μαχαιροπίρουνο!
Μαθαίναμε Λογοτεχνία, ποίηση στα Γαλλικά, έχω φάει τον Μικρό Πρίγκιπα και τους Αθλίους , τον Verlain και τον Baudlaire με το..κουταλάκι φίλοι μου!!!!
Νοίθω τρόμο..μεγάλωσα πράγματι φίλε μου ..σήμερα το ένοιωσα βαρύ, έγινα στα μάτια και τα αυτιά μου η ..Ηχώ της γιαγιάς μου όταν με είδε φοιτήτρια να γυρίζω σπίτι με τις υφαντές λουλουδάτες πουκαμίσες , τα διπλόσολα πέδιλα και το ταγάρι με τα κρόσια..
-Πως ντύθηκες έτσι κοριτσάκι μου; ντροπή! Χίπυς έγινες στην Αθήνα;Ο θεός να μας φυλάξει...
Γύρισα σπίτι με ταξί, μπήκα στην ασφάλεια μου, έκλεισα τη πόρτα στον αληθινό έξω κόσμο και άνοιξα τη δική μου στο ροζ συννεφάκι που νόμιζα εδώ και καιρό ότι είχα χάσει.
-Πως τα πέρασες κορίτσι μου;
-Υπέροχα..υπέροχα..
Τελικά κατάλαβα ότι ζω σ' αυτόν τον ροζ δικό μου κόσμο και το πιο οδυνηρό ίσως είναι ότι αρνούμαι να ανοίξω τον αληθινό , αρνούμαι να τον δω, να τον αποδεχθώ..σαν τη γιαγιά μου τότε.
Αχτιδένια φιλάκια από μία απόφοιτο του 1970!!!!!!

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Τα προβλήματα θέλουν καλή διαχείριση!


Καλημέρα φίλοι μου , μια Κυριακή ακόμη και προβλέται ηλιόλουστη οπότε για πολλούς λόγους "γεμίζω" τη τσάντα μου με τα ενδιαφέροντα μου και ξεκινώ για το κτήμα.
Ο κύριος λόγος όμως φίλοι μου είναι ότι ο άνδρας μου χρειάζεται όπως κατάλαβα την ηθική συμπαράσταση μου για ότι ξεκίνησε με ενθουσιασμό να φτιάξει στο τροχόσπιτο. 
Εδώ και 3 μέρες πηγαίνει καθημερινά χωρίς εμένα λόγω..ψυχρούλας ..κι εχθές μου γύρισε ελαφρώς...απογοητευμένος γιατί κατάλαβε ο..μικρός μου σε τι περιπέτεια μπήκε!
Όμως γι' αυτό υπάρχει το..έτερον ήμισυ φίλοι μου, δηλαδή εγώ, για να κάνουμε τη..μαμά όταν χρειάζεται να παίξουμε και αυτό το ρόλο.
         Φεύγω..η συνέχεια στην επιστροφή!


Φθάσαμε νωρίς και ευτυχώς δηλαδή γιατί είδαμε σήματα ότι θα έκλεινε ο δρόμος για ένα τοπικό Μαραθώνιο που θα άρχιζε από το Πανόραμα και θα τελείωνε στο Χορτιάτη!
Πρώτα περάσαμε και από την εκκλησία της Γερακαρούς για ένα κεράκι, μετά για το κτήμα , όμως πριν φθάσουμε ακούσαμε καλέσματα από το πρώτο γειτονικό μας κτήμα.
-Καλώς ήρθατε, βάζω καφέ έρχονται και οι απέναντι σε λίγο! 
Η Κούλα και ο Σωκράτης , η Θωμαή και ο Ιορδάνης, καφεδάκια, κουβεντούλα, πειράγματα , λίγο να δούμε τα πρώτα φυτά ντομάτας που φύτεψαν..την φάγαμε τη μία ώρα όμως ευχάριστα.τους αγαπώ όλους, μας αγαπούν κι αυτοί...
Ο Κανέλλος μας άκουσε από μακρυά και το γάβγισμα του ήταν λες και μας έλεγε να αφήσουμε το χαβαλέ και να πάμε αμέσως! Μας περίμενε στη πόρτα με χοροπηδητά.
Αχ! εμείς οι γυναίκες ..το..ασθενές φύλο..αχ! αυτοί οι άνδρες..το ισχυρό!!!!!!! 
Χαμό βέβαια αντίκρισα εκεί και ένα χαμηλοβλεπούμενο "παιδάκι" δίπλα μου περίμενε φωνές!
 Όχι φίλοι μου, τέτοιες καταστάσεις αντιμετωπίζονται με χαμόγελο , ένα φιλί, ένα χάδι στον ώμο (όσο τον φθάνω η..πανύψηλη!!!) και μετά εκτιμάς τη κατάσταση και απλά αφού πρώτα του κάνεις ένα καφεδάκι δίνεις εντολές που θα πρέπει να μπουν τα αμέτρητα σκόρπια πράγματα .
Μετά από μία ανάσα παίρνεις τη σκούπα, πετάς σε σακούλες όλα τα άχρηστα που ..νομίζεις χρήσιμα και πού "ίσως" χρειαστείς , ανοίγεις χώρο, τον στέλνεις στο χωριό να πετάξει σκουπίδια και όταν γυρίζει έχω κιόλας καθαρίσει το γυάλινο τραπέζι έξω, έχω φτιάξει τη πολυθρόνα μου, το καφεδάκι μου , τα εργαλεία του και του λες με θαυμασμό:
-Είμαι σίγουρη καλέ μου ότι θα το κάνεις ..μοναδικό,υπέροχο,  θα το βλέπουν και θα το ζηλεύουν οι και μετά εγώ θα σου το ζωγραφίσω από έξω και θα σου το κάνω κουκλί!
Έτσι ήμαστε εμείς οι γυναίκες, πυροσβέστες σε φωτιές, τεχνίτες σε ζημιές, ψυχολόγοι σε καταστάσεις πεσμένες , τροχονόμοι σε..μποτιλιαρίσματα και όλα μπαίνουν σε καλό δρόμο.
Μάζεψα και χόρτα, κέντησα και το κέντημα μου, ήρθαν και οι γείτονες για...2ο γύρο , τελείωσε τις δουλειές που είχε στο πρόγραμμα να κάνει, φύτεψε και 2 σειρές πατάτες και όταν κάθισε δίπλα μου είπε:
-Δεν κουράστηκα σήμερα καθόλου, θα έρθεις και τη Τετάρτη;
-Μη το παρατραβάμε..έχω μάθημα Τετάρτη και Πέμπτη..θα έρθω για ..επιθεώρηση την επόμενη Κυριακή!
Στο γυρισμό με κέρασε και μεζεδάκι σε ουζερί!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Η Κλώντη φίλοι μου μαζί μας , το θαύμα όπως  λέει ο γιατρός που περιμένει ακόμη το Καρκίνο να τη πεθάνει. Όταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ, όταν του δείχνεις την αγάπη σου με φροντίδα και προσοχή , όταν προσεύχεσαι γι' αυτό και για κάθε δυσκολία σου ..όλα θα πάνε καλά φίλοι μου.
Τώρα πάω να ..περιποιηθώ και την  ..Αχτίδα, το μπανάκι μου, τα χάπια μου, το ζεστό κρεβατάκι μου και ας ευχηθώ μία όμορφη και εύκολη εβδομάδα .
 Αύριο έχω συνάντηση με τις παλιές μου συμμαθήτριες , απόγευμα, πρόβλημα, σκέπτομαι ότι δεν μπορώ να φορέσω άλλα παπούτσια εκτός από ειδικά για να έχω σταθερότητα στο βάδισμα και ντροπή να μη πάρω μπαστούνι.
 Αναγκαστικώς θα φορέσω παντελόνι και...τι να βάλω από πάνω αφού δεν ταιριάζει με τέτοια παπούτσια τέτοια ώρα ένα κλασικό μαύρο μαντό. 
Το μπουφάν είναι..βαρύ για τέτοια θερμοκρασία, το άλλο μου..πολύ πολύ σπορ...τι να βάλω βρε κορίτσια; Έχουν και χρόνια να με δουν, θα πάθουν σοκ αναγνώρισης ..Σκασίλα μου θα πείτε..αν με αγαπούν θα με δουν με τα μάτια τα..παλιά.. Μετά της 6 άλλωστε σκοτεινιάζει..ίσως δεν φορούν τα γυαλιά τους!
Φίλοι μου σας κάνω μία μαμαδίστικη γλυκιά, γλυκιά αγκαλίτσα και Αχτιδένια φιλάκια!

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Ζωγραφίζοντας..τι άλλο..


Είναι κάποιες μέρες που χώνομαι μέσα στο εργαστήρι μου και δεν λέω να βγω.. Ξυπνώ και θέλω να κάνω τα..πάντα μα η καθημερινότητα με τις αναγκαίες δουλειές με αναγκάζει να κάνω λίγα 
Πολλές φορές ονειρεύομαι ακόμη το παλιό εργαστήρι μου, το μαγαζί μου, τα..τιμολόγια που έκοβα και τα βαριόμουνα τόσο, τα πακέτα της χονδρικής που έβαζα εγώ τις ετικέτες..
Έπειτα σκέπτομαι ότι κάθε πράγμα στο καιρό του κι εγώ εργάστηκα πολύ..μα πάρα πολύ φίλες μου για 35 ολόκληρα χρόνια..οφείλω στον εαυτό μου να..ξεκουραστώ.
Όμως..όμως βρε παιδιά..δεν μπορώ!!! Πάνω από μία μέρα ..άντε δύο..δεν μπορώ να κάτσω ήσυχη λες και ξεχειλίζει ένα ποτήρι μέσα μου και χύνεται το νερό και με πνίγει!!!
Έτσι τέτοια μέρα ήταν σήμερα..μπήκα στο εργαστήρι μου , έβαλα το ραδιοφωνάκι μου, πήρα και τη Κλώντη δίπλα μου και...βούτηξα τα καπάκια που τα έχω πρόχειρα!
Εδώ δεν ήρθε ακόμη η Άνοιξη κι εγώ ονειρεύομαι Καλοκαίρια!!!



Άφησα τις κλειδοθήκες και πέρασα στις κρεμάστρες, μικρές πετσετούλες ίσως..κάποια μπλουζάκια..κάτι θα βρεθεί να κρεμάσουν σ' αυτήν!



Αχ! Καλοκαιράκι..με τις ζεστούλες σου..τα κοντομάνικα...τα ελαφρά σεντονάκια..!!!!!
Μετά τελείωσα τον τρίτο πίνακα από το τρίπτυχο που μου έχουν παραγγείλει, επιτέλους..


Κανονικά έπρεπε να ετοιμάζομαι για Πάσχα..όμως η όλη συννεφιά , η ψυχρούλα, τα μπουφάν που φορώ ακόμη ..δεν μου κάνει όρεξη να σκεφτώ τις ετοιμασίες που κάποτε τις άρχιζα από μέρες πριν. Δεν ξέρω πότε θα μου έρθει να ετοιμάσω τις λαμπάδες για τα παιδιά μου και τους γείτονες μου ,οι μέρες πια είναι 1 μήνας μπροστά μας κι εγώ δεν το αισθάνομαι ακόμη...
 Βλέπω από το αμάξι τα μαγαζιά στη γειτονιά μου που στολίστηκαν κι όλας και μένω..έκπληκτη γιατί..δεν βλέπω ..Άνοιξη να πάρει η ευχή..δεν βλέπω Πασχαλιές ανθισμένες..
Να γιατί χώνομαι στο εργαστήρι μου...εκεί βρίσκω και ..Άνοιξη και Καλοκαίρι..
Ελπίζω τα ..θαλασσινά μου καπάκια να είναι όμορφα και να αρέσουν..η ματαιοδοξία και ο ναρκισσισμός ενός καλλιτέχνη..πεθαίνει μαζί του ξέρετε!
Φίλες μου σας στέλνω την αγάπη μου μαζί με τις σκέψεις μου και πάω να κοιμηθώ νωρίς σαν τις..κοτούλες γιατί αύριο έχω άλλα να κάνω. Βλέπετε έτσι που έχει κάνει φύλλο φτερό το τροχόσπιτο ο άνδρας μου δεν μπορώ να πάω..οπότε..έχω πολλά να κάνω για να μη μου λείπει ο καλός μου.
Αχτιδένια φιλάκια!

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ανάμεσα στα πρώτα μας ανθισμένα δένδρα!


Καλή εβδομάδα φίλοι μου και μετά από τη Κυριακή μου στο κτήμα τι άλλο θα σας έδειχνα από ..φυτά και γαλάζιο ουρανό!
Αν και το πρωί είχε συννεφιά και αρκετή ψυχρούλα συνόδεψα τον ανδρούλη μου στο κτήμα γιατί κατάλαβα ότι ήθελε να μου δείξει το..γκρέμισμα που κάνει στο τροχόσπιτο. 
Δεν θα πω ότι πέρασα υπέροχα γιατί..δεν το αντέχω αυτό το θέαμα , τα αμέτρητα υλικά από το γκρέμισμα και το χάλασμα της αγαπημένης μου γωνιάς του καναπέ μου.
 Όμως συνάντησα τις καλές μου γειτόνισσες, τα είπαμε, βοήθησα όσο μπορούσα στο..χάος , κέντησα στα..μουλωχτά έξω όσο δεν μου έλεγε  ο Δημήτρης : "κράτα αυτό..φέρε μου το κόφτη..κράτα μου το καλώδιο!!!Πρέπει να το...σκάσω σκέφτηκα.
Πήρα λοιπόν τη φωτογραφική μου μηχανή , τη..Κλώντη μου και άρχισα τις φωτογραφίες!
Το αγαπώ τόσο πολύ αυτό το θέαμα..αγαπώ την ηρεμία που μου δίνει.


Η συννεφιά είχε φύγει και ο ήλιος..αυτός ο ζωοδόχος ήλιος έφερε την ομορφιά του καταγάλανου ουρανού που πιστέψτε με μόνο στην Ελλάδα μας υπάρχει τόσο γαλανός.
Μετά αποφάσισα να δώσω σημασία στα απλά, φτωχικά αγριολούλουδα που πολλές φορές τα πατάμε χωρίς καν να τα προσέξουμε. 
Πόσοι άνθρωποι δίπλα μας είναι σαν αυτά;..αγνοούμε την ομορφιά της απλότητας γιατί στέκονται στα πόδια μας σαν απλό..χαλί..ανώνυμη πρασινάδα με κάποια πινελιά χρώματος..
Κι όμως..είναι πανέμορφα!



                    ( Ραδίκι είμαι ανόητη!!!!!)


    ( Κι εγώ ζοχός..αυτός που έφαγες σαλάτα                        χθες!!!)


-Εντάξει..πάω στα δένδρα και μετά θα σας έρθω με το μαχαίρι και τη σακούλα!

Και πάμε στο..καμάρι του άνδρα μου, τα δένδρα του άνθησα, οι βερικοκιές και οι αμυγδαλιές του! Φοβάται μου λέει ότι δεν θα έρθουν μέλισσες λόγω της βροχής και της ψύχρας!! 
Εγώ όμως τις ανακάλυψα , πολλές μέλισσες που τριγύριζαν στα πανέμορφα λουλουδάκια!


     Μία Πασχαλίτσα!!! Μία Πασχαλίτσαααα!




                Πανέμορφες δεν είναι;





Ο Κανέλος τιμωρία από τον άνδρα μου, τον αφήσαμε από προχθές ελεύθερο  μέσα στο κτήμα και του.."έφαγε" τις ολοκαίνουργιες μπότες του!!!!!!!!!!!!!
(Αχ! βρε Κανέλο..γιατί είσαι τόσο άταχτος;..και δεν είδε ακόμη και το ..λάστιχο!)


Ας συνεχίσω τη βολτίτσα μου με τη φωτό μου!
Μετά είπα να σας δείξω και το θερμοκήπιο με τα ..σκεπασμένα φυτώρια του με τους αμέτρητους σπόρους που πήρε!



Τέρμα η βόλτα μου, ήρθαν οι γειτόνισσες να πάμε λέει για..σαλιγκάρια!
-Με το μπαστούνι λίγο δύσκολο κορίτσια! Μαζεύτε τα εσείς κι εγώ θα τα μαγειρέψω για σας!


-Αρκετά!!! Θέλω να γυρίσω σπίτι, έχω να ..φάω, να κάνω μπάνιο και να βάλω ( αχ! βαχ! ) ινσουλίνη!
Φίλοι μου σας εύχομαι μία πανέμορφη εβδομάδα, εγώ πάντως έχω πολλά να κάνω αύριο στο εργαστήρι μου! 
Αχτιδένια φιλάκια!

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Τα καπάκια φέρνουν την Άνοιξη!


Όπως  καταλάβατε δε κρατιέμαι, είναι η τάση μου (Δίδυμος τι περιμένεις!!) να κεντρίζομαι με κάτι καινούργιο και να εγκαταλείπω ότι βαριέμαι..μετά να ξαναγυρίζω πίσω στο..παλιό όταν πια θα μου φαίνεται..νέο!
Είναι κι αυτό μία φιλοσοφία φίλοι μου μάλλον..  καλλιτεχνική αφού εμείς ήμαστε ιδιόρρυθμα άτομα , λιγάκι..ελαφροΐσκιωτα να πω...λιγάκι..στο κόσμο μας... με τάσεις να θέλουμε αλλαγές και κεντρίσματα!
Έτσι ζωγράφισα δύο κάπως Ανοιξιάτικες κλειδοθήκες  να μου φτιάξει τη διάθεση αφού ο καιρός ..άστα να πάνε..κι εγώ πάλι με το μπαστουνάκι , πάλι αστάθεια ,όποτε..κάτσε σπίτι σου Αχτίδα και ζωγράφιζε όπως και όσο μπορείς.


Λίγες ανοιξιάτικες παπαρούνες, κάποιες κίτρινες μαργαρίτες σαν κι αυτές που βγαίνουν στο κτήμα μας κατά ...κοπάδια και λίγα λουλουδάκια από το αγαπημένο μου λουλούδι τη Πασχαλιά.
Η Πασχαλιά πάντως στο κτήμα μας έχει αρχίσει να μπουμπουκιάζει κι εγώ την χαϊδεύω και της λέω λογάκια τρυφερά να με ακούσει και να γεμίσει άνθη.


Ξέρω ότι θα μου πείτε ότι τα χρώματα είναι κάπως ..έντονα. Είναι ένα από τα προβλήματα του βασικού χρώματος που υπάρχει από κάτω . Βέβαια το ξύνω με γυαλόχαρτα και βούρτσα  όμως κανονικά τέτοια πράγματα τα βγάζουμε με ειδικά υγρά που δεν θέλω τώρα να μεταχειριστώ.  
Αν το κάνω  θα είναι σαν να λέω πάλι τον άνδρα μου να τα φτιάξει αυτός αφού σίγουρα δεν θα με αφήσει να το κάνω μόνη μου.
 Πάντως θα δοκιμάσω κάθε είδους χρώματα και τεχνικές για να δω αποτελέσματα αυτό είναι σίγουρο και πρέπει να κάνω και 4 για ..δωράκι στις 4 γειτόνισσες μου στο κτήμα που μου δήλωσαν ότι τα περιμένουν μαζί με την ετήσια κλασσική...λαμπάδα του Πάσχα !
 Με ..δουλεύουν κι όλας αφού μου λένε : - Νουνά θα μας φτιάξεις και φέτος τις λαμπάδες;
Δεν ξέρω αν το πιστεύετε όμως για μένα το να κάνω δώρα είναι η ..υπέρτατη χαρά μου και σχεδιάζω να κάνω για το Πάσχα και ένα δωράκι σε σας ,(τι άλλο;) ένα τέτοιο καπάκι κλειδοθήκη.
 Περιμένω να μου φέρει και τα άλλα καπάκια που είναι διαφορετικά , πιο μικρά σε φάρδος και έχω σκοπό να τα κάνω κρεμάστρες. 
Απίστευτο  θα σας φανεί μα σήμερα το "καμάρι" μου στα γενέθλια του πήγε πάλι στο..κτήμα!!!!!!!!! Όμως η εκδίκηση θα είναι σκληρή αφού του μαγείρεψα..Φακές και άντε να βρει ψάρια να τις συνοδέψει την ώρα που θα γυρίσει!!!!
Άστε με να γκρινιάζω, τον καταλαβαίνω, τώρα που άρχισε την ανακαίνιση θέλει όπως κι εγώ να δει ότι σχεδιάζει να παίρνει μορφή.
Φίλοι μου σας στέλνω την αγάπη μου και τη σκέψη μου και βέβαια όπως πάντα:
Αχτιδένια φιλάκια!