Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Ένα τραγούδι..απόγευμα αργά..





Ένα ζεστό ..ζεστό απόγευμα..λίγο πριν να σουρουπώνει..μόνο η θέα της κληματαριάς μας στο μπαλκόνι μας δίνει χρώμα στη μουντάδα των πολυκατοικιών. Σήμερα μου έκανε και ένα ..δωράκι..απίστευτο ,  δύο καρδερίνες μπήκαν στη φυλλωσιά του και τιτίβιζαν ..Έμεινα ακίνητη για να μη τις τρομάξω και μετά άνοιξα κρυφά τη google  στο κινητό μου να δω αν πράγματι αναγνώρισα καλά τις καρδερίνες..ναι..ήταν καρδερίνες μα δεν πρόλαβα να τις φωτογραφίσω, μέχρις εδώ μου είπαν και πέταξαν κάπου στο άγνωστο. Ευχαριστώ τους ψιθύρισα.. κι αυτό μου έφθασε!
Το πίσω δρομάκι μας μικρό, η άσφαλτος  ξεφτισμένη γεμάτη τρύπες και μπαλώματα όπως και παντού πλέον στους δρόμους γύρω μας . Σκέπτομαι ειρωνικά τον ...συχωρεμένο τον εργολάβο που πούλησε το σπίτι στους γονείς μου ,για το.. πάρκο που μας διαβεβαίωνε ότι θα γινόταν εδώ μπροστά.. 
Ο Δημήτρης στο κτήμα, εγώ εδώ βυθισμένη στις ..γαλάζιες πινελιές μου στις μπουμπουνιέρες του εγγονού μου.
 Το μπαλκονάκι μου μικρό, η ώρα κοντεύει να φέρει τη δύση , το τραπεζάκι μας γεμάτο από τις ..γαλάζιες δημιουργίες μου. 
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ..όλα άλλαξαν ..ένας υπέροχος ήχος.. κάποιος τραγουδούσε και ένα ακορντεόν τον συνόδευε σ' αυτό το παθιασμένο , παραπονιάρικο Ρώσικο τραγούδι. 
Ο πατέρας μου έπαιζε κιθάρα, μεγάλωσα με τον ήχο της, με  το πενάκι στις χορδές της και με ..αυτό ακριβώς το τραγούδι που ήταν το αγαπημένο του .. Οτσιτσόρνια..
Φοιτητές τότε οι γονείς μου τα βράδια έφερναν τους συμφοιτητές τους για..βεγγέρα ενώ η γιαγιά μου σκάρωνε μεζεδάκι πολίτικα στη κουζίνα...
Έδεσα τα μπράτσα μου στο μεταλλικό άκρο του μπαλκονιού μου, έσκυψα ανάμεσα από τη κληματαριά να δω τον..τραγουδιστή μας. Απίστευτη η φωνή του.. έτρεξα μέσα να φέρω το πορτοφόλι μου..νόμιζα ότι ζητούσε χρήματα..όχι..τραγουδούσε για ..εκείνο τον ίδιο..για τα όσα ένοιωθε..για τις αναμνήσεις του ίσως.. Δυνατή βροντερή φωνή, απίστευτες κορόνες και ανεβάσματα!
Οι γείτονες βγήκαν στα μπαλκόνια τους, μεγάλοι σαν κι εμένα..οι νέοι λείπουν..τα νιάτα τους οδηγούν με όσα μέσα έχουν σε ακρογιαλιές και μπαράκια.. εμείς όμως αυτή τη στιγμή απολαμβάναμε την ωραιότερη παράσταση..
Τότε τον είδα, μεγάλος άνθρωπος , ψηλός και γεροδεμένος, ένα παλιό μπλουζάκι,  μία παντελόνα φθαρμένη , ένα καφέ καπέλο και ένα ακορντεόν στα μπάτσα του. 
Περπατούσε παίζοντας και τραγουδούσε μισοκλείνοντας τα μάτια και κοιτώντας ψηλά..λες και θα μπορούσε να δει τη δύση μέσα από τα γκρίζα  "τείχη". 
Το τραγούδι του τελείωσε και απλά ο ήχος από το ακορντεόν απόηχος πίσω του. Τότε κάποια απέναντι έκανε την ..αρχή..ένα χειροκρότημα ..δύο..μετά πολλά.. κι εγώ το ίδιο..συνοδεύαμε την αποχώρηση του ,  τη σκιά που άφησε πίσω του και την αύρα που μας χάρισε και έκλεψε τη μουντάδα..
Σ' ευχαριστώ άγνωστε ,  να είσαι καλά όπου και να πήγες και ήρεμος με όσα σε "γέμισαν" τη ψυχή με αυτό το παράπονο που τραγουδούσες.. 
Αχτιδένια φιλάκια!

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι!


Το ζεστό αυτό τριήμερο τελείωσε και γύρισα τρέχοντας στο σπίτι μου , στη δροσιά μου..στο καναπέ μου..
Ναι το παραδέχομαι, το κατάλαβα πια ..δεν είμαι πια για ξεπορτίσματα, ήλιο δυνατό και ακατάπαυστο ιδρώτα όσο και αν οι καλοί μου γείτονες με έκαναν να περάσω τόσο όμορφα και ο Δημήτρης με κυνηγούσε με φρούτα από τα δένδρα μας. Μου αρέσουν τα φρούτα μα ..δεν τρελαίνομαι κι όλας όπως ο άνδρας μου που μπορεί να ζει μόνο με φρούτα! 
Κάθε λίγο λοιπόν στο κτήμα μου φέρνει από κάθε δένδρο ένα καρπό για να ..δοκιμάσω τη ποικιλία! Έλεος του λέω..δεν αντέχω άλλο ροδάκινο, καϊσί και δαμάσκηνο ( για τις φράουλες και τα σμέουρα δεν λέω όχι!!! 
Αγαπημένες μου οι ..άγριες φράουλες που καταφέραμε να μεταφυτέψουμε και να γεμίσουν από μικρά μα πεντανόστιμα μίνι φραουλάκια!
Είναι μικρά μα έχουν φίλοι μου μία διαφορετική γεύση και μυρωδιά. Οι άγριες φραουλιές είναι μικρές μα πάντα γεμάτες και ο καρπός τους δεν κρατάει πολύ ώστε πρέπει να τα μαζεύουμε καθημερινά και να κάνουμε την τόσο νόστιμη ευωδιαστή μαρμελάδα τους σε μικρές ποσότητες.



Μία βόλτα στο κοντινό μας δασάκι της Γερακαρού μας έδωσε τη δροσιά του πράσινου και του νερού που κυλάει ασταμάτητα στο ποταμάκι..


Ρίγανη παντού στα μικρά ρυάκια που φεύγουν από το κεντρικό ποταμάκι..


Το βράδυ της Κυριακής θαυμάσαμε το φεγγάρι, είχε δροσιά ευτυχώς όπως κάθε βράδυ εδώ στο κτήμα και είχαμε συντροφιά ένα πουλάκι που δεν έλεγε να πάψει το τραγούδι. ρομαντικό σαν κι εμάς φαίνεται.


Φίλοι μου σας αφήνω με το..φεγγάρι,..ή μάλλον..με ένα καθάριο φωτεινό ουρανό...


Η Κλώντη μου το παλεύει μαζί μου και είναι καλύτερα, κάθε μήνας είναι ένα κέρδος ψυχής για μας τους δύο!


Άρχισα και το νέο μου κέντημα!!


Σήμερα λοιπόν γύρισα με την απόφαση να σας..στείλω διακοπές ( !!!) και να ξαναγυρίσω μόνο όταν έχω κάτι να σας πω που να αξίζει ή που να μη μπορώ να μη το πω γιατί..θα σκάσω! Άντε ατιμούλια θα γλυτώσετε για λίγο καιρό.. ακούσατε.. λίγο είπα.. μη χαίρεστε!
 Αυτό το καιρό χρειάζομαι πραγματικά ξεκούραση και λέω να σας αφήσω να απολαύσετε κι εσείς τις διακοπές σας κι εγώ ..κι εγώ τη καθημερινότητα μου που περιλαμβάνει και...250 μπουμπουνιέρες με όλα τα σχετικά μιας βάπτισης που βέβαια θα σας τα δείξω κάποια στιγμή!
Φίλες μου σας εύχομαι ένα όμορφο καλοκαίρι, όπως μπορεί ο καθένας και όπως σας αρέσει να το περνάτε. Σας αφήνω ..πλήρη ελευθερία να κάνετε τρελίτσες ( με μέτρο βέβαια..μη το παραξηλώσετε) κι εγώ θα περνώ βέβαια από τα μπλοκόσπιτα σας να βλέπω τι κάνετε!
Καλό καλοκαίρι φίλες μου και μη ξεχνάτε τα ζώα, να βάλετε νερό έξω από τα σπίτια σας , τα εξοχικά σας, στις γωνιές των δρόμων σας..τα ζώα διψάνε όπως κι εμείς...


Σήμερα γυρίζοντας από το κτήμα βάλαμε σε μέρη που βλέπουμε αδέσποτα κουβαδάκια που γεμίσαμε με νερό και κάθε φορά που θα περνάμε θα φροντίζουμε να τα γεμίζουμε με τα μπετονάκια που θα κουβαλούμε. 
Μη τα ξεχνάτε λοιπόν..
Αχτιδένια φιλάκια!

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Οι λέξεις είναι περιττές..


Όταν το σπίτι μου γεμίζει από..blogers,όταν κάθε συνάντηση που τελειώνει φέρνει την λαχτάρα μιας επόμενη..τότε τα λόγια είναι περιττά..οι εικόνες μιλούν από μόνες τους..




                 Όχι...δεν τις άφησα νηστικές!!!!


Αγαπημένες μου φίλες..Βίκυ, Δήμητρα, Μαρία, Ολυμπία, Ρένα, Μαιρούλα, Αριάνδη, Αννίτα, Μαντρίνα, Γλυκερία, Νικόλ..απλά..ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Αχτιδένια φιλάκια!

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Μια γλυκιά καλημέρα και παλιές αναμνήσεις !


Μια καλημέρα γλυκιά, πρωί σηκώθηκα σήμερα να ..αποχαιρετήσω τον αγρότη μου που πάει στο κτήμα κι εγώ πίσω στο σπίτι να κάνω τις δουλειές μου στο εργαστήρι μου και στο νοικοκυριό μας.
Χθες τελείωσα το "πλάσιμο" από τις 200 μπουμπουνιέρες που φτιάχνω ( τα στολίδια τους) , έχω μερικά ακόμη για το γενικό στόλισμα και για τη λαμπάδα και μπαίνω στο 2ο στάδιο να τα βάψω, να τα ζωγραφίσω, να τα γυαλίσω και..και.. έχω χρόνο όμως είμαι της αρχής: "μην αφήνεις κάτι στη τελευταία στιγμή"! 
Σίγουρα (μάλλον!!!) θα είναι το τελευταίο εγγόνι μου και αφού μέσα μου μπορώ ακόμη να δώσω την αγάπη της ψυχής μου για τη βάπτιση του θα το κάνω για να με θυμούνται όταν θα βλέπουν τις φωτογραφίες της.
Να σας πάρω τώρα  μαζί μου σε  μία "οπτική" βολτίτσα!!!







Μια χθεσινή μας βόλτα (μετά την επίσκεψη μου σε γιατρούς)  στη παραλία με..αυτοκίνητο και ελάχιστο περπάτημα δυστυχώς που με κουράζει φοβερά (πάλι δυστυχώς), μας έδωσε δροσιά και εικόνες ομορφιάς της όμορφης πόλης μου .
Πρέπει να πω ότι πριν χρόνια ήταν η καθημερινή μας απογευματινή βόλτα με το σκυλάκι μας . 
Αρχίζαμε από το μέγαρο μουσικής και καταλήγαμε στο Λευκό Πύργο, τρώγαμε ..λουκουμάδες, χαζεύαμε τους μικροπωλητές, παίρναμε το τρενάκι όταν περνούσε για μία "παιδιάστικη "ανάγκη μας να το χαρούμε και γυρίζαμε βραδάκι.. Εδώ και 3 χρόνια αυτό μου έχει γίνει κάτι το αδύνατο όμως το χαίρομαι με τον Δημήτρη μου κάπως..έτσι..από το αυτοκίνητο φωτογραφίζοντας ..
Εδώ θα σας βάλω μία παλιά φωτογραφία που μία καλή μου φίλη και παλιά μου συμμαθήτρια από το "Καλαμαρί" μου έδωσε .
Είναι η ουρά που κάποτε έβλεπες σε αυτό ακριβώς το σημείο για όσους θέλανε να πάρουν το καραβάκι της γραμμής για να πάνε στη Περαία, Αγία Τριάδα και Μπαχτσέ Τσιφλίκι για το μπάνιο τους!


Μόλις έφθανες εκεί έβλεπες στη..ξύλινη αποβάθρα τα μεταλλικά βαρέλια που έβραζαν τα ..καβούρια που πουλούσαν για μεσημεριανό γεύμα!Στην αμουδιά "πόλεμος" για μία θέση όπου θα άνοιγαν το τραπεζομάντηλο , την ομπρέλα, τα πανεράκια με τα..κεφτεδάκια και τα σχετικά και διάχυτες οι κραυγές των μαμάδων και των γιαγιάδων ..
-Κωστάκηηηη..Μαιρούλαααα...μακριά από το νερό..βάλτε σωσίβιο..έλα γιαβρί μου να φας πρώτα το αυγουλάκι σου!!!Βγες από το νερό..θα κρυώσεις..Γιαννάκηηηη..αχ! μωρέ δεν θα γυρίσουμε σπίτι..θα τα πω στη μάνα σου!
Παλιές εικονες..παλιές αναμνήσεις άγνωστε σε πολλές από εσάς.
Έχω βρεθεί κι εγώ κάποτε εδώ σε αυτή τη σειρά ..πολλές φορές..με τη γιαγιά μου και τις αδελφές της που με πήγαιναν για μπάνιο! Νοιώθω τρομερή συγκίνηση βλέποντας αυτή την εικόνα φίλοι μου!
Τώρα η Χαλκιδική είναι "βόλτα" για μας..κάθε οικογένεια έχει αυτοκίνητο...
Μία ζεστή μέρα σήμερα προμηνύει δροσερά νερά και πολλά ντουζάκια κι εγώ έχω προετοιμασία για τις φίλες μου που θα με επισκεφτούν στη Πέμπτη για απογευματινό "καφεδάκι" κάτι που μου δίνει απέραντη χαρά κάθε φορά.
Φίλοι μου να προσπαθείτε να κρατάτε γύρω σας ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν, οι φίλοι είναι μία επιλογή δική σας και ιδιαίτερα όταν σας δέχονται όπως ακριβώς είστε χωρίς προσποιήσεις και "ψεύτικες" εικόνες. Εγώ μετά τόσα χρόνια έκανα τις επιλογές μου και είμαι τυχερή που αυτούς που κράτησα είναι τόσοι πολλοί!
Το καφεδάκι μου το πρωινό τελείωσε φίλοι μου, ένα σερφάρισμα γρήγορο στα γειτονικά μου "σπιτάκια" στη μπλοκογειτονιά και ..πιάνω δουλειά !
Μία πανέμορφη μέρα να έχετε όλοι σας, κλείστε τα αυτιά σας στα..δύσκολα , κάντε το σταυρό σας και κρατήστε την ελπίδα για κάτι καλύτερο πάντα!
Αχτιδένια φιλάκια!

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

Λίγο από..όλα!


'Όπως καταλάβατε ΣΚ το πέρασα όπως πάντα στο κτήμα και ήταν υπέροχα όπως πάντα αφού ήταν γεμάτο με τα..πάντα! 
Οι καλοί μου γείτονες, η συμμετοχή μας στο μπαζάρ του τοπικού συλλόγου σε επίδειξη..καράτε που κερδίσαμε με τα τόσα λαχεία που πήρε ο άνδρας μου ένα λίτρο τσίπουρο!!!!
Το κέντημα μου τελείωσε επιτέλους και πρέπει να πάρω άλλο σίγουρα, το έριξα λοιπόν στο διάβασμα και τελείωσα μέσα στο ΣΚ ένα ολόκληρο βιβλίο.
Για το μεσημέρι το κτήμα μας προσέφερε τους καρπούς του για να φτιάξω ένα υπέροχο μπριάμ λαχανικών με κεφτεδάκια και ..τον Δημήτρη μου που το απόλαυσε λέγοντας μου ότι δεν έχει φάει καλύτερο!


Μία όμορφη βραδιά με αστέρια φίλοι μου και μία ευπρόσδεκτη ψυχρούλα για το βράδυ που είχαμε την έκπληξη να έχουμε την επίσκεψη μιας αλεπούς στο κτήμα και ένα Κανέλλο να κάνει το χαμό με τη μπάσα φωνή του.
Η αλεπού ευτυχώς έφυγε , ο Κανέλλος ησύχασε και οι γάτες μας κατέβηκαν από την οροφή του τροχόσπιτου όπου ανέβηκαν από το ..φόβο τους. Αν αναρωτιέστε για τη Κλώντη..ούτε καν ανησύχησε!


Κυριακή πρωί ανοίξαμε την ημέρα μας με μία αυθόρμητη μάζωξη των καλών μας γειτόνων, εμείς φτιάξαμε τους καφέδες, η Κούλα και ο Σωκράτης έφεραν τις αυγόφετες, η Θωμαή με τον Ιορδάνη τα γλυκά κουλουράκια και η Λεμονιά με το Σταύρο τα δροσερά κεράσια! Τους αγαπώ όλους , είναι όλοι τους υπέροχοι και δώσαμε ραντεβού για μία βραδινή βεγγέρα στο δικό τους κτήμα.
Κλείσαμε το ΣΚ μας με την ξαφνική επίσκεψη των εγγονών μας να δουν το κτήμα , να πάρουν καλούδια και να παίξουν με τα..πάντα! Χαρά ο παππούς!


Μία ξενάγηση στα δένδρα και στους καρπούς των από τον ..περήφανο αγρότη μου!


Τα αγόρια βρέθηκαν παντού και πήραν κάθε εργαλείο του παππού από την αποθήκη!




Ο Κανέλλος γνωρίζεται με το νέο μέλος της οικογένειας του.


Πριν πάρουμε το δρόμο του γυρισμού ένα ομαδικό απογευματινό καφεδάκι ( όλη η τρελοπαρέα των σιτεμένων) και ..ραντεβού το επόμενο ΣΚ φίλοι μου.
Δεν θα έφευγα χωρίς να μαζέψω στάχυα για τις κατασκευές μου από το διπλανό χωράφι!


Σας εύχομαι μία όμορφη και εύκολη εβδομάδα, η δική μου θα έχει λίγο από..όλα όπως πάντα.
Αχτιδένια φιλάκια!

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Συμμετοχή στο 'Κείμενο".



                    Καλοκαιρινές ιστορίες
Είναι η συμμετοχή μου στο "Κείμενο"  για την αγαπημένη Μαρία Νικολάου που πασχίζει να κάνει μέσα στο..μπλοκοχωριό μας μία φωλιά από έμπνευση κειμένων και στίχων. 

Δεν θα πω κάτι το ποιητικό, ίσως ούτε κάτι το ρομαντικό, το αφήνω αυτό σε μερικές από εσάς τις νεαρές και τρυφερές υπάρξεις..Θα πω μια ιστορία του καλοκαιριού ,χρόνια πριν από αυτές που βάζεις μέσα στη ψυχή και στις αναμνήσεις σου και δεν ξεχνάς.

" Χαρήκαμε τη νιότη μας και τα παιδιά μας με τον καλό μου Δημήτρη. Στο εργαστήρι μας φρόντιζα να ικανοποιεί τις παραγγελίες σε όλους μας τους πελάτες νωρίς και έτσι φεύγαμε το λιγότερο 2 μήνες διακοπές.
 Ήταν ένα τέτοιο καλοκαίρι, με το τροχόσπιτο μας και τα κοριτσάκια μας μικρά στο δημοτικό ακόμα. Μπήκαμε σε ένα κάμπινκ κάπου στη Χαλκιδική μάλλον στη Τορώνη αν θυμάμαι καλά. Ένα υπέροχο καλοκαίρι ,όπως πάντα, όπως όλα μας. Μπάνιο στη θάλασσα, υποβρύχιο με τον άνδρα μου χωρίς το φόβο για τα παιδιά μας που κολυμπούσαν από τα βρεφικά τους χρόνια σαν δελφινάκια και έκαναν με αναπνευστήρα συντροφιά σε μας στις βόλτες μας στο νερό.
Δίπλα μας στο χώρο που είχαμε ήρθε μία οικογένεια με σκηνή και με ένα αγοράκι 4-5 χρόνων το Παύλο, βλέπετε;..δεν ξέχασα το όνομα του. Γρήγορα πιάσαμε φιλίες , ένα νεαρό ζευγάρι με το παιδάκι τους και την αδελφή της μητέρας νεαρή και αυτή.
Κάναμε μία θαυμάσια παρέα , κολυμπούσαν οι άνδρες μας μαζί, ψάρευαν , ψήνανε! Μας ακολουθούσαν στην ακρογιαλιά γιατί το παιδάκι τους χαιρόταν τη συντροφιά των κοριτσιών μας που το έπαιζαν με φροντίδα. Χωρίς να το θέλω παρατήρησα ότι η μητέρα και η αδελφή της ήταν άκρως υπερπροστατευτικές με το αγοράκι, δεν το άφηναν να παίζει με την άμμο, άπλωναν  πάντα ένα σεντόνι μεγάλο για να παίζει, του έπλεναν συνεχώς τα χέρια και..γενικά ήταν κάτι σαν..σκιά του! Κάποια στιγμή η Ειρηνούλα μου του έδωσε ένα ροδάκινο να φάει και εκείνη έτρεξε το πήρε, το σκούπισε πολύ καλά  και του τάιζε εκείνη με τρόπο τέτοιο που να μην το αγγίζει με τα χεράκια του. Δεν άντεξα και την πλησίασα και σαν πιο ..πεπειραμένη μητέρα της είπα με καλό τρόπο:
-Μην είσαι τόσο υπερπροστατευτική με το παιδί, ο Παύλος θα γίνει ένα παιδί απροστάτευτο από τα μικρόβια που πρέπει από μωρό να μάθει να αντιμετωπίζει και να νικά. Έχεις κάνει ένα ..γυάλινο θόλο γύρω του και είναι κακό καλή μου..είναι κακό για το μέλλον του παιδιού.
Τότε αντιμετώπισα κάτι που δεν περίμενα. Η μητέρα έβαλε τα κλάματα και μου είπε:
-Έχεις δίκιο, μα πρέπει..έτσι πρέπει..Τόσο καιρό βλέπω το Παύλο να παίζει με τα κοριτσάκια σου , να είναι ξέγνοιαστος και χαρούμενος, να περιμένει το πρωί να έρθουν να τον κάνουν παρέα..
Ήθελα να σου μιλήσω μα..φοβόμουν πως θα αντιμετωπίσεις αυτό που έχουμε σαν πρόβλημα στην οικογένεια από το τότε που γεννήθηκε ο μικρός .Φοβόμουν ότι θα φύγετε. Πρέπει να σου πω ότι χαρήκαμε τη παρέα σας , μας αλλάξατε τις διακοπές μας..και θα καταλάβω αν θελήσετε από τώρα να απομακρύνετε τουλάχιστον τα παιδιά σας από το παιδί μου. 
Όταν γεννήθηκε ο Παύλος χρειάστηκε αλλαγή αίματος , ήταν απαραίτητο..ο Παύλος ήταν άτυχος..έγινε μετά ..οροθετικός..και θα είναι για πάντα οροθετικός αν μπορέσει να ..ζήσει αρκετά.Το σώμα του είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει μολύνσεις και ασθένειες όπως κάθε παιδί.. 
Άκουγα και μέσα στο μυαλό μου αντιμετώπιζα τις λέξεις και το πόνο της..Η μητέρα μου ήταν γιατρός Μικροβιολόγος και δούλεψα στο ιατρείο της, ήξερα τι σημαίνει και ήξερα και πως να προφυλαχτώ. Εγώ είχα τη τύχη να μεγαλώσω μέσα σε ένα περιβάλλον που μου εξηγούσε τα καλά και τα κακά, τι να προσέχω και τι να δέχομαι χωρίς υπερπροστασία και το ίδιο έκανα και στα κορίτσια μου. Την άκουσα λοιπόν , την αγκάλιασα και της είπα:
-Σε καταλαβαίνω τώρα και θέλω να σου πω πως για μένα δεν άλλαξε κάτι, το AIDS δεν είναι κάτι το φοβερό για μένα αφού ξέρω πως να προφυλαχτώ και πως να το αντιμετωπίσω.Θα μιλήσω στα κορίτσια να τον προσέχουν διαφορετικά πια στα παιχνίδια τους.
Το ίδιο βράδυ μίλησα στα κορίτσια, τους εξήγησα τι σημαίνει η ασθένεια και πως μπορεί κάποιος να κολλήσει πράγμα πολύ δύσκολο από το να κολλήσει ένα σωρό άλλες αρρώστιες. 
Τα κορίτσια μου φέρθηκαν σαν...παιδιά μας..και ήμουν περήφανη γι' αυτά. Η παρέα και η φιλία μας κράτησε όμως δυστυχώς ελάχιστες μέρες γιατί ένα πρωί ξυπνήσαμε και βρήκαμε μόνο τη θεία να μαζεύει τη σκηνή. 
Τη προηγούμενη μέρα είχαν δεχθεί μία συγγενή τους με το παιδάκι τους που όμως είχε.. ανεμοβλογιά . Ο Παύλος μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη στο νοσοκομείο κι εμείς..μείναμε να το συζητάμε και τα κοριτσάκια μου να είναι λυπημένα με την απουσία του. Δεν είχαμε αλλάξει ονόματα και διευθύνσεις..χαθήκαμε..το καλοκαίρι μας συνεχίστηκε..τα κορίτσια ξέχασαν μέσα στις χαρές της θάλασσας..
Εγώ όμως από τότε..άπειρες φορές θυμάμαι το αγοράκι εκείνο το Παύλο και τη μητέρα του..και εύχομαι μέσα από τη ψυχή μου να γνώρισε αμέτρητα καλοκαίρια από τότε και η μητέρα του  την γαλήνη που δεν είχε.
Αχτιδένια φιλάκια