Έφθασε δυστυχώς και αυτή η μέρα που έπρεπε να καταλάβουμε και να αποδεχθούμε πως οι δυνάμεις και των δυο μας δεν επαρκούν να φροντίζουμε το κτήμα μας που στην κυριολεξία το φιάξαμε από το 0. Η μόνη μας στεναχώρια εδώ και λίγους μήνες είναι ο αγαπημένος μας Κανέλλος που τον εμπιστευόμαστε πια στην κόρη μας Ιωάννα και τον καλό μας γείτονα που καθημερινά τον ταΐζει με τις τροφές που προμηθεύουμε. Πολλή δύσκολη απόφαση φίλοι μου , αυτό το κτήμα ήταν για τον Δημήτρη μία αγαπημένη απασχόληση και για μένα όμορφες ώρες μέσα στη φύση. Όμως .. απλά.. γεράσαμε φίλοι μου με όλα τα επακόλουθα .
Δεν μπορώ πια να κατέβω από το αμάξι , να περπατήσω με βοήθεια στα χόρτα και ο άνδρας μου δεν μπορεί πια να κλαδέψει , να ξεχορταριάσει , να φρεζάρει , να κουραστεί όπως παλιά όσο κι αν δυσκολεύεται να παραδεχθεί ότι με συμβουλή γιατρού θα πρέπει να εγκαταλείψει σύντομα και να οδηγεί.
Όχι δεν το βάζω κάτω , περιμένω την επόμενη εβδομάδα να κάνω την εγχείριση και ελπίζω να μπορώ να κάνω περισσότερα από όσα μπορώ να κάνω. Το εργαστήρι πρέπει να μου κρατάει την " πόρτα " ανοιχτή όσο μπορώ και θέλω να κρατήσω την θέση της Εθελόντριας κάτι που με κάνει να ξεπερνώ με χίλλιους τρόπους το τρέμουλο στα χέρια και να νοιώθω χρήσιμη. Ο Δημήτρης κι εγώ βρήσκουμε πράγματα να μας κρατούν ζωντανούς και να κλείνουμε τα αυτιά σε λέξεις όπως άννοια, αθρίτιδα, Πάρκινσον. Ανακαλύψαμε πως μπορούμε να ..ψωνίζουμε από το τάμπλετ ,να χειριζόμαστε τις πληρωμές από το i bank ,να χαιρόμαστε με μορφωτικές εκπομπές στην τηλεόραση. Αλήθεια δεν μπορείτε να φανταστείτε σε πόσα μέρη έχουμε " ταξιδέψει " , πόσα μάθαμε που αγνοούσαμε , και όταν .. επισκεπτόμαστε .. επικίνδυνα μέρη μου λέει γελώντας : - άστα γυναίκα , ακύρωσε το ταξίδι, στον Αμαζόνιο δεν πάμε , πολλά φίδια !!
Μας στεναχωρούν οι ειδήσεις , δεν θέλω άλλους σκοτωμούς , εκδικήσεις αλληλοσπαραγμό. Πραγματικά λυπάμαι τα νέα ζευγάρια όπως η εγγονή μου που ξεκινούν την ζωή τους ,την βία που κατακλυζει τους ανθρώπους και σκεπτόμαστε πόσο τυχεροί ήμασταν που χαρήκαμε τόσα ταξίδια , διακοπές , μέρες σε κάμπινκ με τροχόσπιτο ,οικογένεια , φίλους, μαζώξεις , ατελείωτα τραπεζώματα . Δοξάζω το Θεό για όλα αυτά και παρακαλώ για ένα εύκολο " σαλπάρισμα " χωρίς να κουράσω αυτούς που μας νοιάζονται.
Δεν είναι πανέμορφη αυτή η απλή κόκκινη παπαρούνα από το αγαπημένο μας κτήμα ; την φωτογράφισα από το.. παράθυρο του αυτοκινήτου καθώς περίμενα την Κάντυ να παίξει με τον Κανέλλο.
Φίλοι μου σας βρήσκω πότε εδώ πότε εκεί, διαβάζω, παρακολουθώ , νοιάζομαι, λυπάμαι , χαίρομαι..ευχαριστώ για τα τηλεφωνήματα πολλών , τα μηνύματα , τα σχόλια το νοιάξιμο όπως έλεγε η γιαγιά μου , είναι τόσο όμορφο να σε αγαπούν και τόσο υπέροχο να έχεις φίλους.
Θα επιστρέψω λοιπόν μετά την εγχείρηση στις 19 .. να συνέλθω πρώτα και θα σας ζαλίσω με όλα αυτά που σας λέω κάθε φορά με την εγωιστική ελπίδα να μη ξεχαστώ.
ΑΧΤΙΔΕΝΙΑ ΦΙΛΑΚΙΑ
1 σχόλιο:
Αχτίδα μου με το καλό να κάνεις το χειρουργείο σου, εύχομαι να γίνεις σιδερένια, να σφύζεις από υγεία.
Μην το βάζεις κάτω σε παρακαλώ.
Ελπίδα, αισιοδοξία και ψηλά το κεφάλι.
Πολλές φορές μου έρχεται στο μυαλό εκεί το ωραίο καφεδάκι που ήπιαμε εκείνο το πρωινό.
Όμορφες είναι πάντα οι αναμνήσεις και τις νοσταλγούμε.
Όλα θα πάνε καλά!
σε φιλώ γλυκά :)
Δημοσίευση σχολίου