Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Τι ακούει κανείς σε ένα μπαλκόνι!




Ξέρω..θα μου πείτε..μας έσκασες με τις καλημέρες σου! Εγώ πάντως τις λέω όσο μπορώ να τις λέω και..ναι..ανοίγω το μπλοκόσπιτο κάθε πρωί , κάνω καφεδάκι, κερνάω κουλουράκια και τι άλλο;..μα ο καλός μου Δημήτρης έκανε ένα υπέροχο γλυκό ροδάκινο και είπα να σας τρατάρω!



Όσο για μένα..ναι τα κατάφερα ανάμεσα σε δουλειές και εγγόνια να φτιάξω και κάτι ακόμη για τη Πρωτοβουλία για το Παιδί!



Μη ξεχάσω και τα χωριά μου που τώρα τους έδωσα όνομα ..για καλό σκοπό βέβαια αφού για εκεί θα προορίζονται.







Μετά βγήκα στο μπαλκόνι μόνη μου για καφεδάκι ξεκούρασης και..τι δεν ακούς σε ένα μπαλκόνι ιδιαίτερα όταν το πίσω μπαλκόνι μου βλέπει τόσο κοντά την απέναντι πολυκατοικία. Λοιπόν εδώ και λίγες μέρες νοικιάστηκε από φοιτήτρια το απέναντι διαμέρισμα, ήρθαν οι γονείς το  τακτοποίησαν , το καθάρισαν, τους χαιρετήσαμε για καλωσόρισμα και τους ευχηθήκαμε καλή διαμονή .
Σήμερα λοιπόν ακούσια έγινα μάρτυρας μία "εξέγερσης" της μικρής που δήλωσε στους γονείς της ότι.."πρέπει να ανεξαρτητοποιηθώ πια, αφήστε με να οργανώσω εγώ το σπίτι και τη διαμονή μου εδώ". Ένα μικρό καυγαδάκι, με αρχηγική μορφή τον πατέρα που σαν γονιός "βγήκε από τα ρούχα του". 
Θυμήθηκα τους γονείς μου που όταν σπούδαζα στην Αθήνα με υποχρέωναν να γυρίζω αεροπορικώς κάθε ΣΚ στη Θεσσαλονίκη για 4 χρόνια.  Απίστευτο θα σας φανεί όμως είχαν κλείσει μονίμως τη 5Α θέση στο αεροπλάνο, με είχαν μάθει όλοι οι..πιλότοι και οι αεροσυνοδοί , μέχρι μέσα στη καμπίνα με έβαζαν και έβλεπα πως προσγειώνουν ένα αεροπλάνο!!! Μοναχοπαίδι φίλοι μου και..λιγάκι μαλακό τους έκανα το χατήρι και δεν είχα χαρεί ούτε ένα ΣΚ με συμφοιτητές σε εξόδους.
Άκουγα λοιπόν το καυγαδάκι με ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μια μεριά έπαιρνα τη θέση της κοπέλας, είχε δίκιο..έπρεπε να κοπεί ο ομφάλιος λώρος έπρεπε να "μεγαλώσει", να κάνει ακόμα και..λάθη..για να μάθει, να δοκιμαστεί. Από την άλλη με την πείρα και τη γνώση της ηλικίας καταλάβαινα τους γονείς της ..φοβόντουσαν να την αφήσουν , τρέμαν μη κάνει..λάθη, μη πληγωθεί.
Είναι η δύσκολη στιγμή που βλέπεις να φεύγει από την ανοιχτή παλάμη σου η χρυσόσκονη του Πήτερ Παν, το μωρό σου δεν είναι πια μωρό κι εσύ πρέπει να ανοίξεις τη πόρτα και να δώσεις σκουντιά στο πουλάκι για το πρώτο του πέταγμα...
Επεισοδιακή η ξεκούραση μου στο μπαλκονάκι μου γιατί είχε και..2η ιστορία. 
Η γειτόνισσα μας από το κάτω όροφο μου διηγήθηκε συγχυσμένη τι έπαθε ο άνδρας της το πρωί.Την ώρα που γύριζε από το φούρνο βλέπει έναν κύριος να τον σταματάει στην είσοδο και να τον ρωτάει αν είναι ο κύριος Καρ....Τότε το λέει ότι είναι ο ασφαλιστής του αυτοκινήτου του γιου του και τον έστειλε να του δώσει 200 ευρώ για να προλάβει να τη στείλει.. Ο γείτονας μπήκε μέσα το λέει στη γυναίκα του και του δίνει όσα είχαν οι άνθρωποι (συνταξιούχοι ) 100 ευρώ. Όταν του τα έδωσαν στραβομουτσούνιασε και τους είπε "αυστηρά" ότι θα κάνει μικρότερη ασφάλεια!!!!Μόλις έφυγε τους ήρθε η ..επιφοίτηση να πάρουν τηλέφωνο το γιο τους και..και..κλαίγανε τα χρήματα τους.
Βρε τι μαθαίνει κανείς σε ένα μπαλκόνι!!!!!
Αγαπώ τους γείτονες μου, τους περισσότερους τους ξέρω ...40 χρόνια ..όσα είμαι παντρεμένη και ζω σ' αυτή τη πολυκατοικία.
Σκληροί οι άνθρωποι φίλοι μου και για του λόγου το αληθές..μόλις το είπα το μεσημέρι στον άνδρα μου αναφώνησε: 
- Είδες; δεν ξεγέλασαν μόνον εμένα, την έπαθε και ο Σωτ....!!
-Δεν ντρέπεσαι του λέω, ο καημένος ο άνθρωπος δεν μπορεί να το χωνέψει..
-Εδώ δεν το..χώνεψα εγώ μου λέει..ακόμη τον ψάχνω όταν πάω στη τράπεζα!
Δεν ξέρω αν βαρεθήκατε τη φλυαρία μου, το καφεδάκι τελείωσε, η μέρα μου ξεκινάει, λοιπόν:
Καλή μέρα σας εύχομαι και να προσέχετε κάτι τέτοια !
Αχτιδένια φιλάκια

10 σχόλια:

momyof6 είπε...

Και τα δυο περιστατικά μου έκαναν πολύ εντύπωση, Ακτίδα μου.
όχι ότι δεν τα έχω ακούσει αλλά, ειδικά για το πρώτο...
βλέπω ότι μεγαλώνουν και τα δικά μου παιδιά και μακάρι να σταθώ όπως πρέπει κοντά τους, στην ενηλικίωσή τους.
Βέβαια, ό,τι χτίζω τόσα χρόνια, θα φανεί τότε και... ας είναι στέρεα η σκάλα,όπως μου είπες τις προάλλες.

Καλή σου μέρα!
Αλεξία

Ανώνυμος είπε...

καλα κανεις που τα γραφεις αχτιδα μου ώστε να συνηθισει ο κοσμος να ακουει αυτές τις τελικα πολύ συχνες απατες και να είναι πιο πονηρεμένος. δε θελει πολύ μεσα στη συγχιση και το αγχος να αποχωριστείς τα λεφτα και υστερα να τα βαζεις με τον εαυτο σου για την ευπιστια σου. οσο πιο πολύ μαθαίνονται τοσο το καλυτερα.

αχτίδα είπε...

@ momyof6, δεν υπάρχει δυσκολότερο επάγγελμα φίλη μου από το να είσαι μάνα και γονιός.Θα δεις και μόνη σου όταν θα έρθει η σειρά σου να αντιμετωπίσεις κάτι τέτοιες στιγμές ότι όλες οι νεανικές θεωρίες σου θα έχουν αλλάξει.

αχτίδα είπε...

@ Ανώνυμος φίλη μου ο κόσμος έχει δυσκολίες και βγάζει το "κακό" εαυτό του. Πρέπει να προσέχουμε πλέον.

Αθηνα Ανταβαλη είπε...

Το εχω ξανα ακουσει αυτο το περιστατικο με την σσφαλεια.τι να πω..εχουμε γεμισει τετπια πια.θα τα πουμε μανουλα!!μου λειπετε

Ανώνυμος είπε...

@ΑΧΤΙΔΟΥΛΑ μου αγαπημένη, σε διαβάζω κάθε μέρα, είσαι η παρέα μου στο κρεββάτι της ακινησίας.Θέλω να σου στείλω μήνυμα να σου πω πόσο με συντροφεύεις , είναι λες και ζω κι εγώ μαζί σου.Είσαι η άγνωστη φίλη μου τις δύσκολες ώρες μου.Ζω σε μία πόλη που δεν ξέρει ο ένας τον άλλο.Συγχώρεσε με που σου τα λέω, ήμουν δασκάλα ξέρεις μέχρι που πέθανε ο άνδρας μου και τα παιδιά μου έφυγαν σε ξένα μέρη.Είμαι μόνη, είσαι η φίλη μου. Φωτεινή.

Ο κόσμος της Ράνιας είπε...

Έτσι είναι Αχτίδα, κάθε σπίτι και μια ιστορία, κάθε άνθρωπος και μια περιπέτεια !!!
Πρέπει πια να προσέχουμε και να ελέγχουμε τα πάντα !!!
Και μη σκεφτείς να κάνεις απουσίες με το καφεδάκι, γιατί σε περιμένει τόσος κόσμος έεεεε !!!
Το γλυκάκι φαίνεται πολύ επιτυχημένο !!! Καλοφάγωτο !!!!!
Τα δε έργα σου είναι ανεπανάληπτα !!!! Τα φιλιά μου !!!!!

Ανώνυμος είπε...

@ ΜΑΡΙΑ Καλημέρα Αχτίδα μου , πρώτη μέρα Φθινοπώρου σήμερα, καλά να περνάς.

Μαρία Έλενα είπε...

Όσα και να γράφεις είσαι απολαυστική και δε σε χορταίνω με τίποτα.
Φιλάκια ...

ΕΚΦΡΑΣΟΥ είπε...

Αγαπημένη μου!
Νιωθω πως θελω να σου φιλησω τα χερακια!

Φιλακια πολλα πολλα