Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2021

Ένα δωράκι πάντα δίνει χαρά!

                                          


Ξυπνάς από μία μουσούδα κολλητή στη.. δική σου, το βάρος της ενοχλητικό επάνω σου αφού δεν μπορείς με το χέρι σου να την κουνήσεις! Μέσα στη γλύκα του ξυπνήματος χαμογελάς.. την χαδεύεις και προσπαθείς να της δώσεις να καταλάβει πως πρέπει να πάρεις το πρώτο χάπι για να .. λειτουργήσεις.. Μα εκείνη εκεί.. με το γνωστό γρύλλισμα .. κάτι σαν παρακάλια.. στο στόμα το.. λουράκι.. στο βλέμμα η απαίτηση..

-Δεν με νοιάζει πως είσαι.. εγώ θέλω βόλτα.. εγώ θέλω να βγω.. 

-Κι εγώ θέλω να πάω ταξίδι όμως καταπίνω την καραντίνα με το κουταλάκι..

Ο γιατρός λέει να περπατάς, να κουνάς, να δουλεύεις  τις αισθήσεις και τους μυς, να προσπαθείς, να αγνοείς το πόνο, την αστάθεια  και να δείχνεις ..πόρτα στην αδυναμία και στην επιθυμία ακόμη να παραμείνεις εκεί.. ανάμεσα στα μαξιλάρια, στη ζεστασιά της ασφάλειας που σου δίνουν.. κάτι σαν πορσελάνινη κούκλα σε.. αμπαλάζ για.. fragiles!

Θέλεις 1 σχεδόν ώρα να συνέλθεις, ο καφές του καλού σου έτοιμος και δέχεσαι την.. μουρμούρα του με χαμόγελο : -

-Πιες πρώτα το καφέ κορίτσι μου .. άστη να γρυλίζει.. μη της κάνεις τα χατίρια..

Βγαίνεις στη γνωστή διαδρομή, προσέχεις το κάθε σου βήμα , χαιρετάς όσους μπορείς να.. αναγνωρίσεις χωρίς τα γυαλιά σου και πίσω από τις μάσκες.  Στο δρόμο οι άγνωστοι μέχρι τώρα νέοι  φίλοι και φίλες με τα.. σκυλάκια τους.. μία καλημέρα.. οι μουσούδες και οι ουρίτσες δηλώνουν επιθυμία για παρέα.. Λίγες κουβεντούλες με τον καθένα, ανταλλάσσουμε νέα, λέμε παράπονα  δίνουμε ραντεβού για την επόμενη.

Το πάρκο πια είναι πιο φωτεινό, δυσκολεύεσαι με το λουρί, της μιλάς για τους κίνδυνους των αυτοκινήτων , των μεγάλων σκύλων που τα ανεύθυνα αφεντικά τα έχουν χωρίς λουρί. Είναι κάτι σαν .. ψυχοθεραπεία, μιλάς λες και σε καταλαβαίνει , της λες πράγματα που τα λες μόνο στον εαυτό σου. 

Στεκόμαστε σε κάποιο δένδρο με κολλημένο ένα νεκρώσιμο.. Παναγιώτα Σ.. ετών 82..πίσω σου ακούς λογάκια.. είναι τα νέα παιδιά που πάνε σχολείο..

-  Ε!.. γριά είναι.. ούτε η γιαγιά μου είναι τόσο.. χα: χα: γελάκια..

Τις κοιτάζω με απόλυτη κατανόηση.. ίσως γιατί επάνω τους βλέπω την νεαρή έφηβο που ήμουν κάποτε, τότε στα.. 16 που όταν άκουγα για τέτοιες ηλικίες νόμιζα ότι άκουγα για.. μούμιες..! 

Πότε θα φυλλώσουν άραγε τα δένδρα; .. περιμένω με λαχτάρα να πάω στο δασάκι κοντά στο κτήμα μας.. άραγε θα υπάρχουν φέτος μανιτάρια; 

Γυρνάς με κούραση, ανεβαίνεις με κόπο τα 9 σκαλοπάτια της εισόδου κρατιέσαι από την ράμπα που έβαλες τότε.. σαν διαχειρίστρια στα 30άντα σου για μία φίλη που αρρώστησε και έφυγε.. αφήνοντας στη ψυχή σου ένα κενό.. Φανή μου.. δεν ξαναέραψα μετά από το χαμό σου.. μου έλειπες... 

Και μόλις ανεβαίνεις.. αχ! αυτό το κουδούνι.. δυνατό απαιτητικό πάντα και η φωνή στο θυροτηλέφωνο: -Κυρία έχετε ένα πακετάκι.. άντε πάλι στο ασανσέρ.. τα 9 σκαλοπάτια.. το πακετάκι πεταμένο στο τελευταίο.. διαβάζεις τον αποστολέα και.. συγκινήσαι .. Είναι υπέροχο να σε σκάπτονται, να σε αγαπούν, να κουράζονται για σένα..

    




Νομίζω πως κάνει και δουλειά για.. μάσκα!!! Τι λέτε; ( Σαν  μπαμπούλας τρομοκράτισσα είμαι τι λέτε;)


Τι όμορφο να σε σκέπτονται.. τι υπέροχο να έχεις φίλες που νοιάζονται για σένα.. αν αυτό δεν είναι ευλογία τι άλλο υπάρχει που να σε κάνει να ξεχνάς τα πάντα κι εγώ έχω φίλες..

Φίλοι μου σας εύχομαι μια όμορφη και χαρούμενη μέρα και μη σκάτε.. όλα θα πάνε καλά!

                                    Αχτιδένια φιλάκια 

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2021

Άνοιξη.. θα έρθεις επιτέλους στις ζωές μας;

                               


Kαλή μας εβδομάδα φίλοι μου, όμορφο πράγμα η Ελπίδα.. αν θυμάστε ήταν αυτή η εξυπνούλα που έμεινε τελευταία στο κουτί της Πανδώρας και νομίζω πως έμεινε το καλύτερο δώρο για τον άνθρωπο.

Είδατε τι κάνει ο ήλιος; δεν είναι δυνατός ακόμη, δεν κάνει τα πάντα να φαίνονται λαμπερά όμως.. με τα πρώτα χαμόγελα του μετά από τα χιόνια και την παγωνιά που μας δυσκόλεψε αυτές οι πρώτες γλυκές ημέρες μας έκαναν να χαμογελάσουμε, να αναπνεύσουμε με ελπίδα γι΄αυτή την λατρεμένη Άνοιξη που όλοι περιμένουμε. Το ξέρετε.. είμαι παιδί  της, είμαι γεμάτη χρώμα μέσα μου , γεμάτη ήλιο, λουλούδια, μυρωδιές , πεταλούδες , αγριόχορτα και μελισσούλες..

Δεν έχει αλλάξει κάτι σε μένα, ούτε καν ελπίζω να αλλάξει όμως.. έρχεται η Άνοιξη παιδιά και αυτό μονάχα βλέπω. Λοιπόν τριγύριζα στα μπλοκόσπιτα σας, διάβαζα τα όσα διηγήματα γράφετε πολλοί, μου κάνατε παρεούλα ,θαύμαζα τα έργα και τις φωτογραφίες σας , έπαιζα το παιχνίδι μου στο τάμπλετ, έβλεπα ταινίες... 

Να προτείνω σε φίλες που έχουν netflix ή μπορούν με διαφόρους τρόπους να την "κατεβάσουν" την φοβερή ταινία  "Οκινάουα" που διαθέτει όλα εκείνα που θα σας κάνουν να  νοιώσετε ανθρώπους , μέρη και καταστάσεις που το συναίσθημα κυριαρχεί. Η Κατρίν Ντενέβ σε μία υπέροχη ερμηνεία.

Όταν η τηλεόραση έχει γεμίσει με ολόμαυρες σελίδες, όταν η λέξη βιασμός, παιδεραστία, σεξουαλική και υβριστική παρενόχληση μπαίνουν στην καθημερινότητά .. δεν έχω λόγια βρε παιδιά.. ή εγώ ζω σε ροζ συννεφάκι ακόμη ή η ζωή εκφυλλίστηκε και οι άνθρωποι έχασαν το μονοπάτι με το φως και μπλέχτηκαν σε θάμνους γεμάτους αγκάθια. Μετά να και τα διαφημιστικά τρέιλερ με τις νέες υπέρλαμπρες εκπομπές ζευγαριών που επίσημα θα προβάλλονται ενώ συγχρόνως η .. σεξουαλική ζωή των άλλων μας πειράζει. Αναρωτιέμαι.. δεν ήξεραν όλοι και όλα τα όσα γινόντουσαν ; δεν είχαν χεράκι αυτές οι νέες όταν τις ριχνόντουσαν να το απλώσουν και να του κάνουν το μάγουλο ολοκόκκινο;

Πέστε μου πόσες " ανώνυμες" δεν δέχθηκα στη διάρκεια της νεανικής τους ηλικία , όταν ξεκινούσαν επάγγελμα μία παρενόχληση; όποια πει όχι λέει ψέματα και βάζω και υπογραφή. Ακόμα κι εγώ που πάντα είχα χαμηλό προφίλ μπορώ να σας πω 3  τουλάχιστον περιπτώσεις που δέχθηκα , όμως.. είχα χεράκι με.. κροσέ δυνατό , είχα .. ομπρέλα ..είχα στοματάκι και τους έστειλα εκεί που έπρεπε να πάνε.  Βέβαια βγάζω από την κρίση μου την λέξη " βιασμό" με χρήση βίας λόγω αδυναμίας σωματικής που έχει μία γυναίκα ή ένα ανήλικο. 

Θα φανώ σκληρή,  θα φανώ για τους Χριστιανούς εκτός λόγου Θεού όμως αν οι ποινές ήταν στο έπακρο της σκληρότητας , αν ο φόβος που φυλάει τα πρόβατα υπήρχε στη δικαιοσύνη όλα θα ήταν διαφορετικά. Προχθές είδαμε μία ταινία ( τίποτα το ιδιαίτερο από σενάριο) στο netflix πάλι γυρισμένη στη Περσία από Πέρσες κινηματογραφιστές όπου είδα με κατάπληξη μα και με.. αποδοχή πως : Οι βιαστές, οι σωματέμποροι , οι εκμεταλλευτές της θέσης εξουσίας με δωροδοκία και  οι έμποροι ναρκωτικών περνούσαν από δίκη εξπρές και εκτελούνταν δημοσίως σε κρεμάλα εν συνεχεία εντός μισής ώρας!!!

Νοιώθω άσχημα που αισθάνομαι πως χάνω την όμορφη τρυφερή πλευρά μου όμως.. βαδίζουμε σε τέτοια μονοπάτια πια.. δυστυχώς .. και πάνω από όλα λυπάμαι για τα νέα παιδιά που ξεκινούν από μικρή.. μικρή.. ηλικία να έχουν απαγορεύσεις αναμφισβήτητα επιβαλλόμενες χάνοντας εκείνα τα όμορφα.. υπέροχα αθώα  των δικών μας χρόνων που παίζαμε ανέμελα στο πεζοδρόμιο της γειτονίας ομάδες και μπίλιες.......

Φίλοι μου.. η Άνοιξη θα έρθει.. το θέμα είναι αν θα επικρατήσει παντού και αυτό θα γίνει αν εμείς σαν άνθρωποι, σαν γονείς, σαν γείτονες ανοίξουμε την αγκαλιά και τη ψυχή στο φως και στο Θεό που χάσαμε στη διαδρομή.

                                 Αχτιδένια φιλάκια 

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2021

Παρεούλα.. είστε καλά;

            



Φαγώθηκα με το χιόνι που παλιά ήταν περισσότερο και... μας έστειλε καιρός ο ολίγον τρελλούτσικος βαρυχειμωνιά και νάτο το χιόνι και η παγωνιά.

Φίλοι μου αυτές τις μέρες δέχθηκα πολλά τηλεφωνήματα, μηνύματα, όλα γεμάτα αγάπη και ενδιαφέρον. Όμως εκείνο που με συνέφερε ήταν από μία φίλη που..κάποτε..πριν λίγα χρόνια την γνώρισα μέσα από εδώ και βρέθηκα κοντά της σε δύσκολες ώρες. Αυτή λοιπόν μου είπε προχθές: 

- Στεναχωριέμαι γιατί έπαιρνα κουράγιο από σένα.. Αρετή μου..ευχαριστώ, είχες δίκιο δεν έχω το δικαίωμα να σας αφαιρώ και το ελάχιστο που σας έδινε το..ροζ συννεφάκι μου. Το ελάχιστο πραγματικά!

Δεν έχει αλλάξει κάτι σε μένα φίλοι μου ..όμως ζω και αυτό πρέπει να μου φθάνει, υπάρχω ... έστω και χωρίς ροζ  συννεφάκι και ποιός ξέρει μπορεί να βρω το τρόπο να προσαρμοστώ όπως έκανα μέχρι τώρα.

Μόλις λοιπόν τέλειωσε το τηλεφώνημα και πήρα τα... επάνω μου , πήρα την υπέροχη μαρμελάδα πορτοκάλι -περγαμόντο που μου έφτιαξε ο καλός μου και όσο εκείνος πήγε βόλτα την Κάντυ του έφτιαξα ένα γλυκό με.. όπως σας είπα με... προσαρμογή δυνατοτήτων μου!

    


Για να σας φύγει η περιέργεια τι σημαίνει αυτό έκανα μία ζύμη για πάστα φλόρα ( δική μου δόση) με το.. δεξί που το κινώ καλύτερα και αντί επάνω να κάνω τις λωριδίτσες που χρειαζόμουν και τα δύο έβαλα την υπόλοιπη ζύμη τριφτή! 

600 γρμ. Αλεύρι

100 γρμ. Ζάχαρη

1 κούπα ποτήρι ηλιέλαιο

3 κτσ μπέικιν 

1 πρέζα αλάτι

Ξύσμα πορτοκάλι 

1/2 φλτζ του καφέ μικρό κονιάκ

1 αυγό ολόκληρο

2 κτσ γάλα

Πανεύκολη ζύμη φίλοι μου, ελάχιστος χρόνος ετοιμασίας και στο πήλινο ταψάκι μου 30cm  στους 175 αέρα για 1 ώρα.

Δυστυχώς δεν έπλυνα τα βαριά .. μόνο όσα μπορώ και ξέρετε είμαι από τις μαγείρισσες που φτάχνω και συγχρόνως πλένω όσα λερώνω!

Την τιμήσαμε την πάστα φλόρα  με τον απογευματινό καφέ, δώσαμε και στη γειτόνισσα και χάρηκα που του άρεσε η έκπληξη μου αν και με.. κατσάδιασε ελαφρώς!  Εκείνος ζουμπούλια εγώ γλυκάκι!     

Η Κάντυ για πρώτη φορά είδε χιόνι, το μπαλκόνι μας γέμισε και τα μικροσκοπικά πατουσάκια της πάγωσαν και χώθηκε τρεχάτη μέσα. Μη ξεχνάτε να ταΐζετε τα γατάκια, τα αδέσποτα και βέβαια όπως εμείς τα πουλάκια που μας κάνουν βέβαια χάλια τα κάγκελα μα τα αγαπώ και χαίρομαι να τα βλέπω μαζεμένα  στο τραπέζι έξω επάνω από το πιάτο τους.

Φίλοι μου να είστε καλά, να προσέχετε, να αγαπάτε, να προσφέρετε και να προσεύχεστε για όσους δεν έχουν όσα έχουμε όλοι μας!

                        Αχτιδένια φιλάκια                                        

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2021

Γκρίζες στιγμές υπάρχουν..

 

Το είδα και ήθελα..θέλω .. να το πιστέψω.. είμαι σε στιγμές που δεν αναγνωρίζω εκείνη που άνοιξε αυτό το μπλοκ ανεβασμένη στο ροζ συννεφάκι της. Όλα έχουν φως σκεπτόμουν, οι άνθρωποι, η ζωή, ακόμη και οι δυσκολίες..

Ίσως γιατί δεν φανταζόμουν ότι υπήρχαν γκρίζες μέρες, μέρες που δεν μπορώ να κρατήσω σταθερά κάτι, που δεν μπορώ να πλύνω το πιάτο, που τα μανταλάκια δεν ανοίγουν, τα ρούχα πέφτουν , που κουράζω εκείνον που αγαπώ για να φορέσω την μπλούζα μου, να κουμπώσω το σουτιέν μου ,που τα χάπια έχουν θέση στις ώρες της ημέρας μου. Άρχισα να σκέπτομαι ..να κάνω λίστες στο μυαλό μου που θα χαρίσω τα πινέλα μου, το καβαλέτο, τους λευκούς καμβάδες, τα άπειρα υλικά μου...την Κάντυ..

Είναι από εκείνες τις..γκρίζες μέρες..που στεναχωριέμαι ακόμα και που δεν αντέδρασα όπως παλιά με τα μοσχοβολιστά ζουμπούλια του Δημήτρη , που τα έβαλα απλά σε βάζο χωρίς να..χοροπηδώ όπως παλιά. Μόνο που το βάζο ήταν βαρύ για τα χέρια μου φαίνεται...

Τι αχάριστη είμαι.. εγώ στο καναπέ με το πλεκτό κουβερτάκι της μαμάς μου.. ο Δημήτρης ( τι ντροπή πια) πλένει τα βραδινά πιάτα.. η Κάντυ κουρνιασμένη στα πόδια μου και το παρεάκι μου το τάμπλετ. ..Ξέρω πως αύριο θα μετανοιώσω που τα γράφω.. όχι ότι θα είναι διαφορετικά.. απλά θα είναι ίσως ( λέτε;) μία άλλη μέρα.

                                                 Αχτιδένια φιλάκια

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2021

Η συμμετοχή μου στα Μίνι Δρώμενα#1




 Όταν μπήκε στο δωμάτιο της μητέρας της γέμισε η ψυχή της με συναισθήματα που την έκαναν να φοβηθεί πως το στήθος της δεν θα άντεχε τους χτύπους της καρδιάς. Αναμνήσεις σαν αλλεπάλληλοι χτύποι βομβάρδιζαν το μυαλό της...  η ρόμπα της μητέρας της διπλωμένη στην άκρη του κρεβατιού, η δαντέλα στο μαξιλάρι, η φθαρμένες παντόφλες.. λες και ήταν κάπου δίπλα της και θα έμπαινε στο δωμάτιο. 

 Όχι σκέφτηκε, δεν πρέπει να δακρύσει έστω και αν  η μυρωδιά της ελαφράς μαμαδίστικης  κολόνιας της  ξυπνούσε  και ζωντάνευε  εικόνες τρυφερές μα και άλλες που πλήγωναν. Η μητέρα της είχε φύγει από τη ζωή πριν δύο χρόνια μα το σπίτι της έμεινε κλειστό όλο αυτό το διάστημα αφού η Αλεξάνδρα απέφυγε να το επισκεφτεί , να βάλει επιτέλους το κλειδί και να ανοίξει τη πόρτα της ζωής που άφησε πίσω της .  Είχε μήπως ενοχές; ήταν το  πείσμα να κρατήσει όρθιες τις επάλξεις του ίσως δίκαιου εγωισμού της; Όλα αυτά δεν ήθελε να αντιμετωπίσει και γι΄αυτό ίσως αφού στάθηκε στη κηδεία  της μητέρας της με ανάμικτα συναισθήματα,  γυρίζοντας στο δικό της σπίτι  καταχώνιασε το κλειδί στο βάθος ενός συρταριού και .. χάθηκε νοητά και σωματικά συγχρόνως από όσα την έδεναν με αυτό που ονομάζεται .. οικογένεια.

 Ασυναίσθητα άνοιξε το συρτάρι δίπλα στο κομοδίνο .. τα γυαλιά της.. το σημειωματάριο με τις λίστες της .. τα χάπια της .. και ένα πακετάκι φάκελοι και λίγες  φωτογραφίες δεμένες με μία κιτρινισμένη από το χρόνο  κορδέλα. Οι άκρες των δακτύλων της άγγιξαν το πακέτο μα .. δεν τολμούσε να το πάρει στα χέρια της, να δει τι περιέχει.  Φοβάται κανείς τα όσα αρνείται  να μάθει και για όσα αποφεύγει να δείξει κατανόηση. Πέρασαν τόσα χρόνια .. 6..7.. δεν ήθελε να μετρήσει η Αλεξάνδρα , θυμάται τελευταία φορά την μητέρα της όρθια στη μέση του σαλονιού να την κατηγορεί με το βλέμμα της για όσα ξεστόμισε η κόρη της  οργισμένη , εκείνο το απεγνωσμένο πια ξέσπασμα :

-" Όχι πια.. τέρμα.. βαρέθηκα να είμαι εκείνη που σβύνει τις φωτιές που ανάβει ο γυιόκας σου.. όχι.. σου τον αφήνω να τον λουστείς όπως τον έφτιαξες..  Για μία φορά γίνε η μητέρα που ήθελα, ενδιαφέρσου και για μένα μητέρα. Θέλω να ζήσω και την δική μου ζωή, θέλω να ξεκολλήσω από επάνω μου ότι με εμποδίζει να κάνω όνειρα . Με άφησες στην άκρη της ζωής σας μητέρα ,με απομάκρυνες σχεδόν συνειδητά κι αυτό το έζησα τόσα χρόνια. Κουράστηκα να είμαι εγώ τα "πρέπει " που μου φορτώνεις κι εκείνος τα "θέλω "που έχεις εσύ και μόνο εσύ την επιθυμία  να ζήσει.

Η Αλεξάνδρα και ο Φοίβος.. αδέλφια με διαφορά 3 χρόνων , ο πρόωρος θάνατος του πατέρα τους τα έκανε να μεγαλώσουν με μία μάνα κλονισμένη και με μία εμμονή για  τον Φοίβο θέλοντας να τον μεγαλώσει μια ώρα νωρίτερα αν μπορούσε και να πάρει την θέση δίπλα της σε όσα εκείνη έχασε. Ο Φοίβος μικρός ήταν τότε ένα ευαίσθητο αγόρι, τρυφερό, προστατευτικό για την μικρή Αλεξάνδρα μα χρόνο με το χρόνο.. όλα άλλαξαν .. όλα πήραν μία άσχημη πορεία. Η μητέρα τους ήταν ο κύριος υπεύθυνος γι΄αυτό , πάντα του είχε αδυναμία η Αλεξάνδρα της το έλεγε και ξανάλεγε με θυμό . 

-Του κάνεις κακό, τον καταστρέφεις δεν καταλαβαίνεις....

Στην εφηβεία ο Φοίβος αρχικά άρχισε να κλείνεται στον εαυτό του , να απομονώνεται από εκείνη και να προσκολλάται  στην μητέρα τους σχεδόν ολοκληρωτικά γιατί του έδινε τα πάντα χωρίς έλεγχο. Από την αδελφή του άρχισε δυστυχώς να απομακρύνεται σιγά σιγά και μετά να ξεσπάει λες και ήταν εκείνη η.. παρείσακτη , το φόρτωμα να την προσέχει όπως μικρά τους συμβούλευε ο πατέρας τους έχοντας τους και τους δύο στα γόνατα του. 

-Να είστε αγαπημένοι, να φροντίζεις την μικρή σου αδελφή, να την αγαπάς, να την έχεις κοντά σου . Τα αδέλφια είναι κρίκοι σε μία αλυσσίδα, αν ένας σπάσει η αλυσσίδα σκορπάει και είναι άχρηστη!

 Πόσο της έλειπε ο πατέρας της, πόση ασφάλεια ένοιωθε δίπλα του. Θυμάται τι κλάμα έκανε όταν μικρή κάποια στιγμή ένοιωσε πως άρχιζε να ξεχνάει την μορφή του χαμένη σε όνειρα τις νύχτες , μορφή χωρίς πρόσωπο, μορφή που χανόταν μακριά της.

Για την μάνα τους όμως  άρχισε να υπάρχει μία απόσταση , ο Φοίβος ήταν εδώ από την αρχή  η αδυναμία της , το  "αγόρι" της , του έδινε το ελεύθερο να σχεδιάζει από νωρίς τη ζωή του όπως εκείνος ήθελε με εκείνη ασπίδα μπροστά σε όλα.  Η Αλεξάνδρα ήταν το κορίτσι που πάντα σιωπηλά έπρεπε να υπακούει , γινόταν ο αποδέκτης των οφειλών της στην οικογένεια . Ποτέ δεν την ρώτησαν πότε και πως τελείωσε το Λύκειο, πότε έδωσε εξετάσεις, πως κατάφερε χωρίς φροντιστήριο να πετύχει μα πάνω από όλα.. ποτέ ένα μπράβο, μία επιβράβευση. Εκείνος με το ζόρι τελείωσε το.. ιδιωτικό που τον έστειλε με οικονομίες τους από πολλά .. " έτσι πρέπει ", της είχε πει η μητέρα της όταν διαμαρτυρήθηκε , είναι αγόρι, έχει μέλλον μπροστά του.. Έτσι άρχισε να τον φθείρει χωρίς καν να το καταλαβαίνει  κάνοντας τα πάντα γι αυτόν χωρίς φραγμούς που οφείλει να βάλει ένας γονιός. Στο Λύκειο  άρχισαν οι .. εκρήξεις, κακές παρέες εξωσχολικές , αποβολές, στο σχολείο, προβλήματα με τη γειτονιά. Πάντα όμως η μάνα τους τον δικαιολογούσε και έλεγα την ίδια φράση.. "- παιδί είναι, αγόρι, όλοι τον ζηλεύουν και του ρίχνουν ευθύνες..".

 Η Αλεξάνδρα τον αγαπούσε , ναι.. τον αγαπούσε τον Φοίβο, ήταν ο αδελφός της έλεγε , περίμενε μικρή τόσα από αυτόν, προσπαθούσε να τον καταλάβει, να τον δικαιολογήσει . Θυμάται την ημέρα που προσπάθησε να τον πλησιάσει , να κάνει την προσπάθεια να γίνουν όπως παλιά τότε που έπαιζαν στο χαλί και μοιράζονταν μυστικά. Άδικος κόπος.. ξαπλωμένος στο κρεβάτι του ,το τσιγάρο στο χέρι και το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι λες και μετρούσε  αστέρια σε σκοτεινό ουρανό.

- Άσε με ήσυχο μικρή πάνε να γίνεις με τα βιβλία σου ότι ονειρεύεσαι, χαζά όνειρα, χωρίς χρώμα.. τα δικά μου έχουν άπειρα χρώματα σαν το ουράνιο τόξο! 

Τότε ίσως  ο απόλυτος χαρακτήρας της άρχισε να επαναστατεί με τη στάση όλων, να θυμώνει με την αγάπη που της έλειπε.  Μέσα της πολλές φορές πνιγόταν από τις διακρίσεις, ειδικό φαγητό στο "αγόρι" της, καινούργια ρούχα μοδάτα για εκείνον πάντα φιρμάτα .Για εκείνη ότι φθηνό και συνήθως  φορεμένα από τις ξαδέλφες της που τα δεχόταν με σκυμμένο κεφάλι.  Τις νύχτες έβλεπε με θυμό την μητέρα τους που ξαγρυπνούσε πίσω από τη πόρτα να τον περιμένει να γυρίσει στις.. μικρές ώρες και αντί να τον μαλώνει.. έστω να του κάνει μία μικρή παρατήρηση τον φιλούσε και του έλεγε:

 - Πάνε να ξαπλώσει αγόρι μου, σου έβαλα και γλυκό που σου αρέσει στο κομοδίνο. 

Η Αλεξάνδρα έπρεπε να είναι σπίτι από τις 9.. " είσαι κορίτσι εσύ.. τι θα πει η γειτονιά..  σε τρώει η ζήλια πια.. βρε κορίτσι μου"  . Εκείνο όμως που την ενοχλούσε περισσότερο ήταν η  προσπάθεια του αδελφού της να θρέφει την πλαστή εικόνα του, να δείχνει στη μάνα τους πόσο ξεχωριστή ήταν γι΄ αυτόν μετά από κάθε του λάθος. Ψηλός, γεροδεμένος και τόσο όμορφος την σήκωνε στον αέρα από τη μέση και της έλεγε δυνατά: " Ελενίτσα μου, είσαι το κορίτσι μου  και καμία δεν θα πάρει τη θέση σου μανουλίτσα μουυυυυ...." 

Έτσι κάποια μέρα όπως ήταν φυσικό με τις παρέες του μπήκαν στη ζωή του και τα ναρκωτικά, η Αλεξάνδρα το είχε καταλάβει από τη πρώτη στιγμή. Θυμάται με πόνο ψυχής το χαστούκι της μάνας της όταν τόλμησε να της το πει, να την κάνει να δει το πρόβλημα..

 -Χάσου από μπροστά μου, ποτέ δεν θα έκανε κάτι τέτοιο, πάντα προσπαθείς να τον κάνεις να φανεί ένα μηδενικό. Ο Φοίβος μου θα γίνει σπουδαίος, απλά εσύ δεν το βλέπεις, τον ζήλευες πάντα.. 

Η Αλεξάνδρα σιώπησε, έκλεινε τα μάτια για ένα ολόκληρο χρόνο για τα χρήματα που έλειπαν από το συρτάρι, για τα κοσμήματα της μητέρας τους που εξαφανιζόταν, για τις απουσίες του για μέρες από το σπίτι και τις μικροσυλλήψεις του από την αστυνομία για χρήση ή αλητεία.

Στα 20 της η Αλεξάνδρα μαζί με τις σπουδές είχε βρει δουλειά μάλλον πολλές δουλειές γιατί  έβλεπε πως τα χρήματα που τους άφησε ο πατέρας τους όλο και εξαφανιζόντουσαν . Η μόνη τους πηγή εισοδήματος έμεινε η σύνταξη του πατέρα τους που και αυτή εξαφανιζόταν σε κάθε επίσκεψη του Φοίβου στο δωμάτιο της μητέρας τους. Πρώτα πουλήθηκε ένα μαγαζί που του άφησε ο πατέρας στο κέντρο σαν εφόδιο για το μέλλον και εισόδημα. Μετά ήταν  ένα άλλο μικρό σπίτι της μητέρας τους  και τέλος κάποια κτηματάκια του παππού . Η μόνη ασφάλεια  που είχαν ήταν το σπίτι που έμεναν και που ο πατέρας τους ευτυχώς το είχε γράψει λίγο πριν πεθάνει στο "κορίτσι" όπως έλεγε. Κάποιες φορές  προσπάθησε η μητέρα της να την πείσει να υπογράψει πώληση με την δικαιολογία πως ήταν μεγάλο γι΄ αυτούς .  Δεν μπορούσε να θυμηθεί πια πόσες φορές του έδινε η Αλεξάνδρα χρήματα από τα λίγα που έβγαζε με τόσο κόπο και αργότερα πόσες εγγυήσεις πλήρωσε για να τον βγάλει από κρατητήρια. 

Κατάλαβε πια πως η λύση ήταν μία γ΄ αυτήν, έπρεπε να φύγει από το σπίτι, να φτιάξει τη δική της ζωή όπως την είχε σχεδιάσει. Έγινε μετά από ένα μεγάλο καυγά με τη μητέρα της , την κατηγόρησε για εγκατάλειψη της , για ματαιοδοξία, για.. για... Έφυγε λοιπόν, έφυγε , όμως κάθε τόσο χτυπούσε το τηλέφωνο στο δωμάτιο που νοίκιασε στην αρχή  μαζί με μία συμφοιτήτρια της. Η φωνή της μητέρας τους  επιδεικτικά αυστηρή της θύμιζε το "καθήκον " της στην οικογένεια.

Ο έρωτας δεν είχε ποτέ θέση στη ζωή της σκέφτηκε με πίκρα ,δεν θυμόταν πότε έβαλε τοίχους ψηλούς σε όσους προσπάθησαν να την πλησιάσουν, να την αγαπήσουν.  Ό Έρωτας θέλει όνειρα, εκείνη είχε κάνει σκοπό μονόδρομο  μόνο η δουλειά της σαν νέα  δικηγόρο μετά την αποφοίτηση της, ασκούμενη σε ένα φίλο του πατέρα της.  Για την Αλεξάνδρα θα υπήρχε για πολύ καιρό ο φόβος του επόμενου τηλεφωνήματος, η ανάγκη να διορθώσει καταστάσεις και το βάρος που της επέβαλε  ο αδελφός της με τα πάθη του στη ζωή της. Κατάφερε κάποια στιγμή με κόπο να τον πείσει να μπει σε ιδιωτική κλινική για θεραπεία. Μάλιστα δανείστηκε από τον μεγάλο δικηγόρο αφεντικό της για να πληρώσει .Τότε.. τότε. δύο εβδομάδες μετά το ποτήρι ξεχείλισε, ο κρίκος έσπασε, η αλυσσίδα σκόρπισε. Ήταν όταν έμαθε ότι εκείνος το έσκασε και λίγο καιρό μετά πως η μητέρα τους έδωσε όλη τη σύνταξη της να του κλείσει εισιτήρια για Ολλανδία με τη φιληνάδα που γνώρισε μέσα στο κέντρο αποκατάστασης.

Η Αλεξάνδρα αποφάσισε πως μόνο η απόσταση θα την έσωζε και αποφάσισε να δεχθεί μία πρόταση για εξωτερικό. Ήταν καλή δουλειά, υποσχόταν  καριέρα, και συμβόλαιο για 5 χρόνια. Έφυγε  λοιπόν χωρίς τύψεις μετά από εκείνη την τελευταία τους συνάντηση. Έσβυσε κάθε τι πίσω της,  έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά, έγινε με κόπο ένα "όνομα" στο κλάδο της. Έκλεινε τα τηλεφωνήματα, έσβυσε τη λέξη οικογένεια από τη ζωή της, αφαίρεσε και το όνειρο για γάμο και παιδιά μέχρι.... Ένα μήνυμα από το δικηγόρο τους  5 χρόνια μετά της ανακοίνωσε το θάνατο της μητέρας τους, ταξίδεψε για μία μέρα μόνο και έφυγε την επόμενη .  Κάποια καλοθελήτρια θεία εξαφανισμένη από χρόνια, στη κηδεία της είπε πως ο Φοίβος ήταν σε φυλακή στην Ολλανδία για ναρκωτικά, δεν απάντησε καν.. κούνησε το κεφάλι και μέσα της αρνήθηκε και να τον δει όπως της είπαν .

Τώρα δύο χρόνια μετά έπρεπε να γυρίσει στη πατρίδα, η δικηγορική  εταιρεία που δούλευε άνοιγε γραφεία στην Αθήνα, εκείνη ήταν η ιδανική να το εδραιώσει. Μαζεύοντας τα πράγματα της βρήκε στο συρτάρι το καταχωνιασμένο κλειδί. Το έβαλε στη τσάντα της και ήταν σαν να έβαλε μέσα μία φωνή που της κραύγαζε σε όλο το ταξίδι να γυρίσει σε ότι την σημάδεψε, σε ότι έκρυψε με κόπο μέσα της τόσο καιρό. Νάτην λοιπόν... όρθια στο δωμάτιο της μητέρας της, η διπλωμένη νυχτικιά, η δαντέλα στο μαξιλάρι, οι φθαρμένες παντόφλες, το πακετάκι με τις φωτογραφίες και τα χαρτιά.......

Άνοιξε την κορδελίτσα και κύλησαν φωτογραφίες και φάκελοι. Πήρε τον ένα σχεδόν με φόβο, τι στο καλό...έκλαιγε; είχε χρόνια να κλάψει, είχε χρόνια να νοιώσει ανίσχυρη σε αισθήματα. Ήταν από τον αδελφό της από ένα ίδρυμα, τα λόγια χωρίς ειρμό έδειχναν άτομο χαμένο στο χρόνο και τόπο. Το γράμμα ήταν μικρό, φθαρμένο από την υγρασία των χεριών της μητέρας τους και ίσως από τα δάκρυα της. Εκείνο το δάγκωμα στο στομάχι της Αλεξάνδρας την τρέλανε, το μυαλό της χανόταν θαρρείς στα αισθήματα που άρχισαν να ξυπνούν. Άνοιξε το δεύτερο, από το ίδρυμα πάλι, μικρό, φθαρμένο, οι λέξεις σκόρπιες μαζί με το μυαλό, κράτησε μία φράση του στο τέλος, μία γροθιά.

- Σε χρειάζομαι μαμά.. 

Το στομάχι της γέμισε το στόμα με πίκρα χολής. Το τρίτο.. το τέταρτο.. το πέμπτο και τελευταίο από άλλο χέρι, τυπικό, λιτό : 

- Ο γιός σας ζητάει μία Αλεξάνδρα, η χρήση ναρκωτικών αν και θεραπεύτηκε η εξάρτηση εδώ και καρό έχει προκαλέσει στο γιο σας άνοια. Σας εσωκλείω μία φωτογραφία που κρατούσε στα χέρια για να καταλάβετε ίσως τι σημαίνει γι αυτόν. Δεν δέχθηκε επίσκεψη για πάνω από δύο χρόνια κυρία μου , πληρώνεται το ίδρυμα από τον δικηγόρο σας. Σας επιστώ την προσοχή πως σε λίγο θα πάψει η επαφή του με το περιβάλλον. Με εκτίμηση η υπεύθυνη.........

Κύλησε από το φάκελο η παλιά φωτογραφία που τους τράβηξε ο πατέρας τους στα σκαλάκια καθώς πήγαιναν  σχολείο. Χαμογέλασε η Αλεξάνδρα μέσα στα δάκρυα της, ήταν η πρώτη μέρα της στο σχολείο, ο Φοίβος είχε αναλάβει να σταθεί δίπλα της, να την προσέχει.



-Στάσου, να σου κουμπώσω την ζακέτα σου της είπε, μη φοβάσαι μικρή, θα είμαι δίπλα σου!

Που βρέθηκε τόσο δάκρυ μέσα της; Φίλησε τη φωτογραφία και μετά άνοιξε το τελευταίο φάκελο. Ήταν διαφορετικός, λευκός απλός όπως το περιεχόμενο του. Λίγες γραμμές:

- Αν το διαβάσεις κάποια στιγμή Αλεξάνδρα μου σημαίνει πως έχω φύγει . Είχες δίκιο και  είχα άδικο, το κατάλαβα αργά . Έχασα δύο παιδιά από λάθος επιλογές,  έχασα πολλές ευτυχισμένες στιγμές. Συγνώμη. Κάνε ότι νομίζεις σωστό, είμαι σίγουρη πως ξέρεις.

-Συγνώμη και από μένα μαμά, έκανα τότε ότι πίστευα σωστό, θα κάνω τώρα το ίδιο. Οι επιλογές είναι μπροστά μας πολλές φορές ευτυχώς.

Η Αλεξάνδρα στάθηκε διστακτικά έξω από την πόρτα του δωματίου που της υπέδειξε η νοσοκόμα. Μετά πήρε μία ανάσα, ξεκλείδωσε την καρδιά της και άφησε να χαθούν σαν μαύρος δαιμονικός καπνός όλες οι άσχημες στιγμές που κρατούσε μέσα της. Άνοιξε την πόρτα, στάθηκε για λίγο προσπαθώντας να αναγνωρίσει στον άνθρωπο που καθόταν στο καροτσάκι και αγνάντευε από το παράθυρο , εκείνον τον όμορφο ατίθασο αδελφό  που είχε αφήσει πίσω της. Τα μαλλιά του γκριζάρισαν σκέφτηκε, το κορμί του πάντα λεπτό μα γυρτό, η ματιά θολή, χαμένη θαρρείς, όλα φώναζαν μοναξιά, εγκατάλειψη. Πήγε κοντά του , γύρισε την καρέκλα του και έψαξε με λαχτάρα να βρει την λάμψη της αναγνώρισης. Έβαλε τα δάκτυλα της στα πυκνά ακόμη μαλλιά του όπως έκανε μικρή και τον τσάτιζε.

- Φοίβο μου η Αλεξάνδρα σου είμαι, στάσου να σου κουμπώσω την ζακέτα σου κάνει ψύχρα. Μη φοβάσαι μεγάλε, θα είμαι εγώ δίπλα σου πια , έχουμε πολλά μυστικά να πούμε ξαπλωμένοι στο χαλί!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στα Μινι Δρώμενα της αγαπημένης Γήινης Ματιάς. Ευχαριστώ για την υπομονή σας να την διαβάσετε.

             Αχτιδένια φιλάκια


Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2021

Ο Κανέλλος έχει γενέθλια!

 Πότε πέρασαν 6 χρόνια ..και πάλι μου φαίνεται πως τον ξέρουμε μία ζωή...

Η αγάπη μου για τα ζώα είναι γνωστή, νοιώθω πως όταν με κοιτάζουν μπαίνουν μέσα στη ψυχή μου και με αγαπούν με μία αγάπη εντελώς  δοτική και ευγνώμων. Ο άνθρωπος φίλοι μου είναι αχάριστος.. τα ζώα ποτέ..

Πριν 6 χρονια ακριβώς ένα αδέσποτο γέννησε έξω από το κτήμα των γειτόνων μας λίγα μέτρα και από εμάς... όλη η "γειτονιά" αναστατώθηκε, ο γείτονας τους έφτιαξε μία γωνιά δίπλα στο φράχτη του και όλοι μας φροντίσαμε για την διατροφή της. 


Ήταν φοβισμένη, δεν μας άφηνε στην αρχή να την πλησιάσουμε, τα σκυλάκια ήταν..10 , το ένα γεννήθηκε νεκρό και κάναμε ολόκληρη επιχείρηση για να της το πάρουμε. Φεβρουάριος.. εμείς πηγαίναμε στο κτήμα μόνο ΣΚ οπότε ο καλός μας γείτονας ανέλαβε όλο το κόπο κι εγώ.. ανέλαβα μέσω διαδικτύου να δώσω τα σκυλάκια για υιοθεσία. Από όλα τα 9 που έμεναν όλα ασπρόμαυρα και μαλλιαρά ξεχώριζε ένα.. κανελί με κοντό τρίχωμα εντελώς διαφορετικό από τα άλλα,  όταν η μητέρα μας άφησε να τα πιάνουμε έγινε το αγαπημένο μας! 

Κατάφερα λοιπόν να δώσω τα 8 και έμεινε μόνο ο..Κανέλλος όπως τον ονόμασε η γειτόνισσα νονά του. Το πρώτο καιρό όλα τριγύριζαν μέσα στο δικό μας κτήμα και τα χαιρόμασταν  αν και έδινα ένα ένα κατά σειρά.  Η γειτόνισσα μας βρήκε έναν από το κοντινό χωριό που τον ήθελε, του αγόρασα την.. προίκα του και τον παραδώσαμε νομίζοντας πως πήγαινε σε καλά χέρια.

Όμως οι άνθρωποι ξεγελούν , παίρνουν ένα ζώο χωρίς να έχουν συναίσθηση των υποχρεώσεων τους απέναντι του. Μετά από 2 μήνες μας ειδοποίησε μία άλλη γειτόνισσα πιο μακριά πως ο.. Κανέλλος πέρασε από το κτήμα της αδύνατος , δαγκωμένος και σε κακή κατάσταση χωρίς τα λουριά και το σήμα από τα εμβόλια που του είχα κάνει. Αναστατωθήκαμε.. ο άνδρας μου άρχισε να τον ψάχνει μέχρι που λίγες μέρες μετά μας ειδοποίησαν πως ζητούσε τροφή από άλλη γειτόνισσα.. Ο Δημήτρης πήγε αστραπιαία και φανταστείτε.. τον γνώρισε και έπεσε στην αγκαλιά του σε κακά χάλια..

Τον πήραμε λοιπόν , τον πήγαμε για πρώτες βοήθειες σε γιατρό, μετά στο κτήμα  και ..από τότε έγινε ο δικός μας φύλακας  , η αδυναμία του Δημήτρη γιατί να πω την αλήθεια εγώ μετά από το πόνο του χαμού της Κλώντης αποστασιοποιήθηκα από την εσωτερική μου αγάπη  για τα ζώα προστατεύοντας την καρδιά μου από άλλο τέτοιο πόνο. Τον χάιδευα, τον μιλούσα μα.. δεν ήθελα να πάρει  θέση στη ψυχή μου. 


Μετά την Κλώντυ ήρθε στην οικογένεια η Κάντυ και σαν ..ξεσαλωμένη που είναι πάντα τον αγάπησε και εκείνος ο καλοκάγαθος γίγαντας των 45 κιλών ανταποκρίθηκε με πολλή αγάπη.

 

   Ο Δημήτρης μέχρι τώρα είναι ο αγαπημένος της, το.. "αφεντικό" της και πάντα η σκιά του στο κτήμα.  


   Σήμερα λοιπόν έγινε 6 ετών, στο κτήμα βέβαια μα πάντα φροντισμένος με τις κροκέτες και τις κονσέρβες του και πάντα μας περιμένει με απέραστη αφοσίωση στο κτήμα . 

Ίσως όλα αυτά τα βρίσκετε παράλογα συναισθηματικά όμως φίλοι μου τα δικά μας ζώα είχαν πάντα μία θέση στην οικογένεια και στη καρδιά μας. Είναι ο ..φύλακας που όλη τη μέρα κοιμάται ( όσο τον αφήνει η Κάντυ να το κάνει) και τα βράδια.. ξάγρυπνος γυρνάει στα 4 στρέμματα ολόγυρα γρυλίζοντας σε κάθε άκουσμα που αντιλαμβάνεται σαν κίνδυνο για μας.

 Χρόνια Πολλά λοιπόν Κανέλλο μας , ελπίζω να μη μας δώσεις το πόνο που πήραμε από την Κλώντυ γιατί.. γιατί.. μην ακούς τι λέω.. μη κοιτάς που δεν σου κάνω τα χάδια που ίσως θέλεις όμως.. σ΄αγαπώ και σε ευχαριστώ γιατί είσαι ο φύλακας μας τα βράδια στο τροχόσπιτο! Είσαι δικός μας..

                                    Αχτιδένια φιλάκια