Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Φεύγω..το χρειάζομαι..



Σας το είπα..είναι να μην κάνω την αρχή και πάρω τους δρόμους!!! Μετά από δύο μέρες και..έπεται τρίτη να περιπλανιέμαι στα πατώματα του ΙΚΑ για τη διακοπή της σύνταξης του νονού μου και δεχόμενη στο τέλος το:
-Κυρία μου Δευτέρα και Τετάρτη το τμήμα συντάξεων είναι..κλειστό!
-Μα όλος ο όροφος είναι..κλειστός..
-Α! απεργούν σήμερα!!!!Ελάτε αύριο..
Κατέβηκα που λέτε σε..κατάσταση σοκ και είπα στον άνδρα μου:
-Πάρε με και πάνε με όπου θες αρκεί να είναι μακριά..στη θάλασσα... σε φίλους..σε όμορφα πράγματα..


Χατήρι δεν μου χαλάει το αγόρι μου ( των...72!!!) και πήραμε τους δρόμους!


Πρώτα στα Νέα Φλογητά..κάποτε παραθερίσαμε εδώ για ένα καλοκαίρι..


Μετά στην ακτή Διονύσου λίγο πιο πέρα στους φίλους μας.
Ο λύκος κι αν εγέρασε το..χούι δεν το κόβει..το καθημερινό λουλουδάκι μου!


Την ρήμαξε πάλι την τριανταφυλλιά..


Στο πανέμορφο εξοχικό τους που είναι για μας γεμάτο αγάπη κάθε φορά που με ένα τηλεφώνημα τους λέμε: -Ερχόμαστε!
Φάγαμε την μακαρονάδα που ζήτησε ο ..μακαρονάς άνδρας μου πριν ακόμα φθάσει και μετά για τον απογευματινό καφέ αποχαιρετήσαμε και φύγαμε για τη Νέα Καλλικράτεια στον κουνιάδο και τη συννυφάδα μου. Σας είπα..μας άνοιξε η όρεξη για ..ξεπορτίσματα.
Φίλοι μου ..είναι ένας τρόπος να συνέλθω..χρειάζομαι χρόνο να ξεπεράσω όλα όσα αυτό ο καιρό με κλόνισαν, ο θάνατος της Κλώντης μου, ο τραυματισμός στο χέρι του άνδρα μου και τέλος ο η περιπέτεια και ο θάνατος του νονού μου που με κούρασαν και σωματικά.
Αύριο η τελευταία προσπάθεια μου με την ατελείωτη γραφειοκρατία ( λέμε..ελπίζουμε τώρα..), μετά το τελευταίο μάθημα με τη μικρή μου μαθήτρια, η παράδοση ενός πίνακα σε ένα πελάτη και..αποχαιρετώ..
Φεύγω προς το παρόν για μία εβδομάδα στο κτήμα μας γιατί την Δευτέρα πρέπει να κάνω τα 9μερα και..πάλι φεύγω..δεν ξέρω που..μα φεύγω..
Πάντως, μην επαναπαύεστε ..τάμπλετ μαζί μου ..έτσι για να παρακολουθώ τι κάνετε ατιμούλια!
                                  Αχτιδένια φιλάκια!



Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Ότι αφήνεις πίσω σου..

                              ÎŸÎ¹ÎºÎ¿Î³Î­Î½ÎµÎ¹Î± !!

 Άλλη μία σελίδα γύρισε φίλοι μου για μένα, τώρα μπορώ πλέον να λέω ότι πια είμαι η..τελευταία από την οικογένεια σε ηλικία και να εξακολουθήσω τον "δρόμο "μου με την ελπίδα να μου δώσει ο Θεός το δώρο να χαρώ με τον καλό μου σύντροφο τα καλά της περιόδου αυτής.
Η τελετή ήταν απλή με ελάχιστα άτομα ..ελάχιστα..ο άνδρας μου, τα παιδιά και τα εγγόνια μου, ο ιερέας ζητώντας την συγγένεια μου είπε :
-Ήταν τυχερός ο αποθανών, κάποτε ένας γιος μου έδωσε τα χρήματα στην είσοδο μαζί με το πατέρα του και..έφυγε..Τον θάψαμε εγώ και ο νεκροθάφτης..
Εμείς ξέραμε την υποχρέωση μας σαν Άνθρωποι και συγγενείς έστω και αγχιστείας, τον τιμήσαμε με ένα όμορφο γεμάτο τραπέζι στο σπίτι μας όλη η οικογένεια, γελάσαμε με αναμνήσεις από το χιούμορ του και...τώρα πια όπως λέει ο άνδρας μου:
-Τώρα δεν μου γλυτώνεις..τώρα δεν έχεις καμία δικαιολογία ..τώρα θα φροντίζεις εμένα κι εγώ εσένα..
Θέλω να ευχαριστήσω τις δύο κόρες μου που έσπευσαν δίπλα μου αυτές τις ώρες, που φρόντισαν τα πάντα, που μου είπαν εκείνο που κάποτε έλεγα εγώ στη μητέρα μου όταν αντιμετώπισε τέτοιες καταστάσεις:
-Μείνε στην άκρη, ηρέμησε, εμείς θα φροντίσουμε για όλα..
Ειρήνη- Νίκο, Ιωάννα - Αλέξη..ευχαριστώ.
Ο νουνός μου έμενε σε σπίτι που ανήκε στις κόρες μου , σπίτι της οικογένειας..το μόνο που ζήτησα μέσα από αυτό ήταν ένα..καράβι πήλινο χειροποίητο που ανήκε στο παππού μου που δεν γνώρισα βέβαια. 
Καταγόταν από το Ικόνιο και ήταν γόνος μεγάλης οικογένειας, ήρθε στην Ελλάδα μαζί με τη γιαγιά μου Γεωργία πριν από διωγμούς και έκανε εμπόριο με τα τρία καράβια του, την Αυγή, την Δέσποινα και την Ειρήνη. Με τους πολέμους το ένα βυθίστηκε, το άλλο δεσμεύτηκε από τους Γερμανούς και το τρίτο μετετράπη σε πολεμικό. Το ένα αυτό το είχα δει όταν με πήγαν μικρή οι γονείς μου  στο Πειραιά που το είχαν πλέον παροπλίσει και ακινητοποιήσει..το Δέσποινα.
-Να το καράβι του παππού σου..


Όταν λοιπόν ήμουν μικρή χάζευα το πήλινο αυτό ομοίωμα στο γραφείο του παππού μου που είχε γίνει το καταφύγιο μου για να χωθώ στην τεράστια δερμάτινη πολυθρόνα όπου πολλές φορές με έπαιρνε ο ύπνος. 
Μετά το θάνατο της αδελφής της μητέρας μου σπάνια πήγαινα στο σπίτι αυτό, σχεδόν ποτέ..βλέπετε δεν είμαι άνθρωπος των υλικών πραγμάτων, δεν νοιάζομαι για αντικείμενα και αποκτήματα, δόξα το Θεό μου φθάνουν όσα έχω έστω και λίγα, δεν με αφορούν τα περισσότερα..παραιτήθηκα από πολύ νωρίς υπέρ των κοριτσιών μου .
Έτσι το μόνο που ζήτησα ήταν ΑΥΤΟ το καράβι έστω και με πολλές φθορές πια από το χρόνο και ίσως κάποια χτυπήματα.. Το έπλυνα, το καθάρισα και η καλός μου Δημήτρης μου το έβαλε ψηλά στο ράφι πάνω από τον υπολογιστή μου για να το ..χαζεύω, να θυμάμαι.. Πρώτα όμως το φωτογράφισα βέβαια για να σας το..δείξω!!


Τα τρία Κ στα φουγάρα που μου έλεγε η γιαγιά μου δακρύζοντας με τις αναμνήσεις της από τον έρωτα και τη ζωή της μαζί του, Κωνσταντίνος- Κωνσταντίνου Κασάπογλου. Τα πρωτότοκα αγόρια έπαιρναν το όνομα του πατέρα.


Οι βαρκούλες έχουν φθαρεί μαζί και με άλλα του σημεία..


Σε κάποιο σημείο υπάρχει ένα άσπρο σκυλάκι..φαίνεται το είχε το πλήρωμα..


Ενθύμιον Δανδανέλλια..1921 τότε τα πέρασε και του δόθηκε η άδεια να κάνει εμπόριο με την Θεσσαλονίκη. Η γιαγιά μου διηγόταν ότι σε κάθε του ταξίδι μόλις έφθανε έστελνε ο πλοίαρχος μπαχτσίσια από τα πεθερικά της, βούτυρο , λάδια, χουρμάδες και ξηρούς καρπούς..


Αυτό λοιπόν είναι το..καράβι μου.., οι αναμνήσεις και το παιχνίδι μου τις ώρες που κρυβόμουν στο δωμάτιο το κλειστό από τότε που πέθανε ο παππούς μου , πάντα καθαρό..ξεσκονισμένο..με τις βελούδινες μπροκάρ κουρτίνες που υπάρχουν μέχρι τώρα ( στα χάλια τους) ..το παχύ χαλί και τα ατελείωτα μικρά συρταράκια του γραφείου του.
Φίλοι μου τι τυχερή είμαι που έχω αναμνήσεις..τι τεράστιο δώρο ζωής..αποχαιρετώντας σήμερα το νουνό μου ένοιωσα ότι γύρισα σελίδα με πλούσια την..ύλη σε όσα υπήρχαν πίσω της. 
                              Αχτιδένια φιλάκια.

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Καλό σου ταξίδι..

                       Î‘ποτέλεσμα εικόνας για Καλό Παράδεισο

Σήμερα έφυγε ο τελευταίο ηλικιωμένος της οικογένειας μου. Ήταν νονός μου, θείος και κουμπάρος στον Ορθόδοξο γάμο μου. 
Έφυγε ήσυχα και γρήγορα ίσως γιατί ένοιωθε πόσο στεναχωριόμουν που τον έβλεπα έτσι τις τελευταίες μέρες.
Το πρωί πέρασα να σε δω, να σου δώσω χυμό και δεν με κατάλαβες..κοιμόσουν..λίγη ώρα μετά κοιμήθηκες για πάντα..ήσυχα ...σαν τη ζωή σου. 
Είμαι σίγουρη ότι η αγαπημένη σου Κλώντη που την λάτρευες θα ήταν Εκεί να σε περιμένει. Σου κρύψαμε την αλήθεια ότι πέθανε γιατί ξέραμε πόσο την αγαπούσες..
Την ημέρα που την θάψαμε ήρθα να σε δω και με ρώτησες
- Τι κάνει η Κλώντη; γιατί δεν την έφερες;
-Κοιμάται νουνέ..κοιμάται σου είπα με χαμόγελο και μέσα μου σπάραζα..


Έχω πολλά να θυμάμαι από σένα μα εκείνο που ξεχωρίζω είναι τότε..που ήρθε η Χούντα και μας έκλεισαν στο σχολείο ζητώντας να έρθουν οι γονείς μας να μας πάρουν μόνο , ο μπαμπάς μου είπε να κοιμηθώ εκεί στις καλόγριες κι εσύ με την ιατρική σου τσάντα έκανες ότι πήγαινες σε ασθενή και περνώντας τα μπλόκα ήρθες στο Καλαμαρί με τα πόδια να με πάρεις..
Καλό σου ταξίδι...
                               ΑΧΤΙΔΑ

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Τι άλλο...τι άλλο φίλοι μου!!!

                            HERMOSAS IMAGENES ENCONTRADAS EN LA WEB
Όταν όλα έρχονται συνεχόμενα αυτό το τελευταίο καιρό τότε καταλαβαίνεις ακόμα μια φορά πόσο αναγκαίο και υπέρτατο δώρο είναι να έχεις δίπλα σου κάποιον που σε καταλαβαίνει, που στέκεται δίπλα σου σε όλα και που πίνοντας το καφεδάκι σου λέει και του λες όλα όσα μας απασχολούν.
"Έδεσε" το γλυκό φίλοι μου..τενοντίτιδα και στο άλλο μου χέρι, πήγα λίγο αργότερα από ότι έπρεπε στο γιατρό λόγω πολλών που έχω να φροντίζω με το νοσοκομείο του νονού μου . Έτσι  κούρασα το άλλο που είχε το ίδιο πρόβλημα πριν 4 μήνες και μόλις έβαλα κορτιζόνη στο ένα  που πονούσε και πέρασε ο πόνος μου άρχισε το παλιό!! Καλέεε! για γέλια είμαι!!!
Αυτή  είναι η πλευρά του χαρακτήρα μου που με σώζει και είναι το χιούμορ που τέτοιες δύσκολες ώρες πάντα μου δίνει εκείνο το σπρώξιμο που χρειάζομαι..όπως είπα στο καλό μου Γιατρούλη το κύριο Παπαγιάννη που με βοήθησε σήμερα και τον ευγνωμονώ: "είμαι για να με βάλεις ολόκληρη..μα ολόκληρη στο καλάθι των αχρήστων!!!
Ο παππούς μας μεταφέρθηκε από το νοσοκομείο μετά από μία εβδομάδα αφού του μπήκε τελικά το σωληνάκι τροφής και ξαναγύρισε στο οικοτροφείο ηλικιωμένων με μία νοσοκόμα να τον προσέχει στο τρόπο αυτό τροφής. Θα ομολογήσω πως ένοιωσα πολύ άσχημα, καταλυπήθηκα όπως τον βλέπω και παρακάλεσα το Θεό αν μ΄αγαπάει λιγάκι να μη προλάβω ποτέ να φθάσω σε τέτοια στάδια να δυσκολεύομαι και να στεναχωρώ  και τους γύρω μου.

PLIC                                    

Βροχούλα και κεραυνοί σήμερα, ο ένας έσκασε σχεδόν δίπλα μας και φώτισε όλο το στενό και πετάχτηκα μέχρις επάνω από το κρότο!
Παρόλα όσα έχω έπρεπε να τελειώσω ένα δωράκι για μία παλιά μου μαθήτρια που παντρεύεται στην αγαπημένη Κρήτη και με παρακάλεσαν να φτιάξω κάποια πράγματα στολίδια. Εγώ πρόσθεσα και κάτι ακόμη, ένα βιβλίο ευχών και ένα κεραμικό στολίδι με περιστεράκια και κατακόκκινη καρδιά για τη τούρτα του γάμου , τίποτα το πολύ σπουδαίο λόγω..χεριών μα με αγάπη..πολλή αγάπη!


Φίλοι μου σας εύχομαι ένα όμορφο ΣΚ όπου και να είστε..εγώ λέω να πάω στο κτήμα μα...με τόση καντεμιά που με δέρνει βρε παιδάκι μου φοβάμαι και τη σκιά μου ακόμη!!!
                                                                 Αχτιδένια φιλάκια!

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Κουβεντούλα..

                             Virpi Pekkala

Μια καλημέρα γλυκιά σε σας που θα μπείτε έστω και από περιέργεια στο μπλοκόσπιτο μου . Κάπως έτσι..ποτίζω την γλαστρούλα με σας, καρδούλες αγαπημένες κι εγώ απολαμβάνω την ομορφιά του φυτού της αγάπης .
Ξύπνησα με την αίσθηση ότι η Κλώντη ήρθε στην αγκαλιά μου όπως παλιά, ένοιωσα μέσα στο ξύπνημα του λήθαργου της απραξίας που μας δίνει ο ύπνος  τη γλυκιά ανάμνηση μια ευτυχισμένης στιγμής.
 Δεν την έβγαλα από το κινητό, το τάμπλετ και τον υπολογιστή μου και οι εικόνες που μου δίνει το fb από τα παλιές χρονιές με κάνουν να νοιώθω πόσο σημαντική ήταν η "σχέση" μας όλα αυτά τα χρόνια που την είχα.
Ο παππούς μας στην ίδια κατάσταση , εγώ  ανησυχία για το άγνωστο αναμενόμενο, η ανασφάλεια γύρω μας από καταστάσεις που επηρεάζουν το χώρο που ζούμε ...φίλοι μου κάνω το σταυρό μου και λέω  ; <<Εσύ ξέρεις..ότι είναι για καλό μας.>>
Χθες βράδυ μαγείρεψα για σήμερα , βλέπετε ο Δημήτρης με το χέρι του και τις αλλαγές δεν πρέπει να βάζει καν το χέρι του στο νερό. Κάποτε μουρμούρισα που μου έλεγε...φύγε από την κουζίνα μου...τώρα μου λείπει αυτό και "βγαίνει" στα φαγητά μου. Έφτιαξα ένα..χάλια φαγητό για μένα και..αλμυρό κάτι παράξενο γιατί πάντα με κατηγορούσαν ότι έφτιαχνα ανάλατα φαγητά. 
Το...δίδαγμα από όλο αυτό είναι ότι η διάθεση παίζει ρόλο στη κουζίνα ..ότι θα το ρίξω στα ψητά ψάρια , ομελέτες , φρούτα και..ΙΚΕΑ έτοιμο μέχρι να επανέλθουμε στα παλιά μας χνάρια που μάλλον θα αργήσει..
Μετά θα το ρίξω στα ταξίδια ( όνειρα..) γιατί φίλοι μου ίσως φέρει την ισορροπία που έχασα από τη καθημερινότητα μας. Καιρός να γνωρίσω πολλές από εσάς προσωπικά,να πάω στη Σχολή μου,  να επισκεφτώ τη κόρη μας στην Αθήνα, να επισκεφτώ φίλους μας καλούς που εδώ και χρόνια ήμαστε απλά στα..τηλεφωνήματα!
Είδατε..τα όνειρα πάντα ήταν μέσον "διαφυγής" για μένα..κάτι σαν το μαγικό χέρι που σου απλώνεται για να βγεις από ότι δεν θέλεις να ζεις. Νομίζω ότι πρέπει να πάρω και μία καλύτερη φωτογραφική μηχανή για να σας δώσω..αναφορά..με εικόνες! 
Δώστε μου μία αγκαλίτσα μαμαδίστικη όπως την λέω..αυτό επιθύμησα φίλοι μου..την αγκαλιά της μητέρας μου ..το χάδι και τη φωνή της να μου λέει:
- Όλα θα πάνε καλά παιδί μου .
-Μου λείπεις μαμά..μεγάλωσα..γερνάω μα..μου λείπεις..
                                        Αχτιδένια φιλάκια


Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Είμαι..σε πέλαγος..

           Wonderland | Christian Schloe

Η ταλαιπωρία μου συνεχίζεται και αυτό το μήνα δυστυχώς. Ο παππούς μας έπαψε να επικοινωνεί με το περιβάλλον, και σήμερα ξύπνια και στους δρόμους από τις..4.30 τα ξημερώματα μαζί με το καλό μου Δημήτρη είχαμε παρέλαση από γιατρούς και τέλος καταλήξαμε στο εφημερεύων νοσοκομείο που ήθελα να αποφύγω γιατί πίστευα από όσα διαβάζω ότι θα ήταν το τέλος του.
Ομολογώ πως ο παππούς μας ( νουνός μου) αν και 92 ετών είχε μία υπέροχη αντιμετώπιση με άμεσες εξετάσεις και κατάφεραν να βρουν φλέβες και τα ..διάφορα που ούτε ο χειρούργος που φέραμε χθες δεν μπόρεσε να διασωληνώσει. 
Μόνο η αναμονή στους διαδρόμους με διέλυσε όταν σου λένε:
 -Η συνοδός να περιμένει στο διάδρομο..να περιμένει..ώρες..να περνούν μπροστά σου στολές σε όλα τα χρώματα κι εσύ να προσπαθείς να μαντέψεις ποια από όλες θα σου πει κάτι αν τις ρωτήσεις.
Δεν τις κατηγορώ..κι αυτές κουράζονται όσο δεν λέγεται..
Με ζέστη φοβερή , χωρίς ούτε ένα καφέ έτρεχα με χαρτιά από γραφείο σε κισέ,  από νοσοκόμα σε όποια με..στολή έβλεπα στους διαδρόμους για να μάθω τι θα γίνει.
Τέλος κατά τις 3 δεν άντεξα, με είδαν να αλλάζω χρώμα, να μπερδεύω τις λέξεις μου , μου έφεραν κάθισμα, γιατρό με φάρμακο και μου έδωσαν..άδεια να φύγω δίνοντας μου και τις παραγγελίες τους για πάνες και υποσέντονα.!!
Φάγαμε έξω με τον άνδρα μου, ψωνίσαμε από εμπορικό κέντρο πιζάμες που..χάθηκαν και τα 3 σετ που του είχα πάρει στο ...οικοτροφείο ηλικιωμένων όπως με..διόρθωνε η διευθύντρια του όταν το αποκαλούσα γηροκομείο . 
Μετά σούπερ μάρκετ για πάνες και ..πάλι στο νοσοκομείο να τον δούμε . Βέβαια είναι πια σε λήθαργο από χθες μα ..ασφαλής με τους γιατρούς επάνω του όπως ήθελα και κατά τις...6 φθάσαμε επιτέλους σπίτι όπου σαν...διαφήμιση πετούσα τα ρούχα μου μέχρι το...ντουζ για να βάλω την... κορμάρα μου κάτω από το νερό λες και θα μπορούσε έτσι να φύγει η κούραση..
Είμαι αφάνταστα κουρασμένη μα..δεν μπορώ να αδιαφορήσω αφού δεν έχει άλλο άνθρωπο να ενδιαφερθεί γι' αυτόν. 
Έγραψα εδώ απλά για να απαντήσω στις φίλες που μου στέλνουν μηνύματα και με τηλεφωνούν και μία μάλιστα μου έστειλε και δωράκι γιατί τους φαίνεται παράξενο που δεν φλυαρώ πια.. Πάντα θα με παραξενεύει το γεγονός πως υπάρχουν  ολόγυρα μου άνθρωποι "άγνωστοι" σε μορφή που με αγαπούν τόσο και ενδιαφέρονται για μένα. Ευχαριστώ.
                                     ΑΧΤΙΔΑ