Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2022

Το δένδρο βγήκε από το...συρτάρι!

 Κυριολεκτώ φίλοι μου όταν λέω συρτάρι γιατί η.. δενδράρα μου είναι το πολύ 50 πόντοι και μαζεύεται πλήρες με τα στολίδια και τα φωτάκια του σε ένα μεγάλο συρτάρι μαζί με το στεφάνι της πόρτας. Έτσι εύκολα  βγαίνει και ... δηλώνει παρουσία στολισμού!


Φέτος καθαρίζοντας το πατάρι χάρισα και όλες τις κούτες με τα παιχνίδια του παλιού 2μετρου δένδρου μας που κι αυτό χαρίστηκε. Αυτό το μικρό δενδράκι είναι ότι πρέπει για μας πια άλλωστε το εργαστήρι μου αυτές τις μέρες γεμάτο από υλικά για τα Χριστουγεννιάτικα που φτιάχνω μου έχει χαρίσει τον.. κορεσμό στα στολίδια. Έτσι λοιπόν σήμερα έφερα επισήμως τα Χριστούγεννα στο σπίτι.


Βλέπετε πόσα δικά σας στολίδια έχει; Τα κρατώ όλα μαζί με.. πακέτα από δικές σας κάρτες που δεν έχω το θάρρος να πετάξω τόσα χρόνια. 

Στόλισα και την πόρτα με το μόνιμο τόσα χρόνια στεφάνι και τον ενδιάμεσο χώρο με την γειτόνισσα φίλη μου που ξέρω πως γυρίζοντας από την δουλειά θα το δει και θα χαρεί.

Μετά σκέφτηκα πως έπρεπε να φτιάξω και ένα νέο στολίδι για μένα βλέπετε φέτος φοβάμαι πως ίσως είναι τα τελευταία Χριστούγεννα που μπορώ να φτιάξω πράγματα για τα ιδρύματα που τόσα χρόνια ήμουν εθελόντρια. Τα δάκτυλα μου με δυσκολεύουν πάρα πολύ και έρχονται στιγμές που...απογοητεύομαι. Άλλοτε πάλι ξυπνώ με όνειρα και ελπίδα ότι θα κάνω πολλά. Ο Δημήτρης με βοηθάει πολύ, σε όλα, χαμογελώ όταν σκέπτομαι τον πατέρα μου που είχε παλιές ιδέες στη θέση του άνδρα στο σπίτι... φαντάσου να έβλεπε τον άνδρα μου να απλώνει ρούχα ( μου.. πέφτουν..) θα πάθαινε σοκ..πιστέψτε με. Έτσι έφτιαξα ένα μεγάλο στολίδι σαν δενδράκι και το έβαλα κι όλας στο τοίχο. Τίποτα σπουδαίο μα.. το χάρηκα.


Έφτιαξα και λίγα γούρια και στολίδια για τα 5 κορίτσια του φαρμακείου όπως κάθε χρόνο και μετά θα φτιάξω τα ίδια περίπου για τα κορίτσια του φοροτεχνικού γραφείου που σίγουρα τα περιμένουν.



Όπως βλέπετε..δεν του έχω αφήσει καπάκι για καπάκι!

Φίλοι μου αυτά προς το παρόν και θέλω να ζητήσω συγνώμη που έχω ξεχάσει πια τις ονομαστικές σας γιορτές η που δεν γράφω συχνά σχόλια στα μπλοκ σας ενώ τα διαβάζω ενώ.. εγωιστικά χαίρομαι τα δικά σας. Είμαι σε κάπως..δύσκολες ψυχολογικά στιγμές που αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή.. Ο Θεός δεν με αφήνει φίλοι μου και σίγουρα είναι δίπλα μου αν και αναρωτιέμαι πως δεν με βαρέθηκε ακόμη..χα ..χα!

                              Αχτιδένια φιλάκια

Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2022

Μία βέρα που θα μου λείψει...

 Αγαπημένοι μου φίλοι νάμαι πάλι στο μπλοκόσπιτο μου , μπήκα δειλά με την επιθυμία να βάλω πάλι τα συναισθήματα μου σε.. κοινή φιλική θέα ! Δεν ανέβηκα δυστυχώς ούτε ένα σκαλοπάτι να πάρει η ευχή μάλλον κατέβηκα θα έπρεπε να παραδεχθώ. Το πρόβλημα με τα χέρια μου με έχει.. ισοπεδώσει πραγματικά , προσπαθώ να το.. "χωνέψω" μα η μπουκιά τεράστια και ήρθε και η σημερινή μέρα και.έδεσε το γλυκό όπως έλεγε η γιαγιά μου!! 

Τις τελευταίες 15 μέρες έχω συν ένα πρόβλημα το οίδημα των χεριών μου και την βέρα μου που όπως είπε ο γιατρός έπρεπε να κοπεί οπωσδήποτε αφού τα άλλοτε λεπτά χέρια μου είναι αγνώριστα. Η αλήθεια είναι πως όλο αναβολές ήμουν όπως κάνουν όλά τα... άταχτα παιδιά έλεγε ο Δημήτρης , πίστευα πως κάτι θα άλλαζε.. κάτι θα γινόταν όπως πριν... Σήμερα αυτή η ιδιαίτερη διπλή βέρα με πλατίνα και χρυσό που μόνος του διάλλεξε πριν...48 χρόνια , τελικά και με πολύ κόπο έγινε δύο κομμάτια... - Θα σου κάνω πιο όμορφη, μου είπε..  - Ο γιατρός είπε πως δεν πρέπει να φορώ τίποτε πια..

Με τον Δημήτρη γνωριστήκαμε με.. αλληλογραφία, εγώ για να μη ξεχνώ τα Γαλλικά κι εκείνος για να μάθει τα Ελληνικά. Ένα όμορφο παραμύθι φίλοι μου που κράτησε 1 1/2 χρόνο , άπειρα γράμματα, ο ταχυδρόμος έγινε " μέλος της οικογένειας!", τον θυμάμαι να μου χτυπάει τι κουδούνι και να κουνάει τους φακέλλους στο χέρι του. Κάπως έτσι η φιλία έγινε έρωτας ,κάπως έτσι μία πρόταση γάμου έγινε με ένα..τηλεγράφημμα και ένα μονόπετρο με συστημένο γράμμα. Δεν θα σας πω για τον.. χαμό με τους γονείς μου, το μοναχοπαίδι τους στο Βέλγιο με ένα άγνωστο..ένάν άγνωστο..φρίκη. Αχ να είχαμε κινητά!! Το δικό μου ΝΑΙ έγινε με ένα τηλεγράφημμα και τότε.. την επόμενη μέρα η έκπληξη. 

Ένα καλάθι με τριαντάφυλλα και ο πρώτος κούριερ που δεν ήξερα πως υπήρχε. Μέσα στο μικρό κουτάκι ήταν αυτή η ..περίεργη διπλή σκαλιστή βέρα με πλατίνα και χρυσό που...με ξάφνιασε..που δεν μου άρεσε τόσο γιατί ήταν .. διαφορετική! Όμως όλα ήταν διαφορετικά για μας τους δύο γι αυτό ήταν μοναδικά. Τον πρωτογνώρισα στο αεροδρόμιο, τον πρωτοφίλησα σε ένα δημαρχείο και μία ώρα μετά σε μία εκκλησία που η βέρα μου βρήκε το ταίρι της. 

Πριν λίγο μου κράτησε το χέρι..- Μου φαίνεται άδειο κορίτσι μου  χωρίς αυτά τα δύο πια κομματάκια..ελπίζω να μη σου μπει η ιδέα να το .. παίξεις ελεύθερη!  Χιούμορ ο γλυκούλης μου , όμως τα σύμβολα δεν φτιάχνουν αυτό που ζήσαμε του είπα, τελικά δεν ξέρω αν πείραξε περισσότερο εκείνον η βέρα που κόπηκε ή μάλλον η συγκίνηση , οι αναμνήσεις που γύρισαν με αυτήν. 

Φίλοι μου σας γράφω από το νέο μου τάμπλετ αφού το προηγούμενο " αυτοκτόνησε " έτσι ξαφνικά όπως τα σχέδια μου για δυναμικά γηρατιά όπως τα φανταζόμουν. Όμως δεν το βάζω κάτω.. προσπαθώ να δουλεύω τα δάκτυλα μου. Με δυσκολία πια πιέζω το πιστολάκι σιλικόνης, την πένσα, τα σπρέυ, σήμερα μου ήρθαν και τα νέα πινέλα που είδα στο σάϊτ ...Είπα στον Δημήτρη με.. πίκρα για μία άλλη σειρά που μου άρεσε... για λουλούδια που χρόνια ζωγράφιζα..

- Να τα πάρεις. ακούς..να τα πάρεις,. - όχι καλέ μου, είναι περιττά μα μου αρκεί το νέο μου τάμπλετ που το μαθαίνω ακόμη.

Φίλοι μου να είστε καλά , είστε για πάντα το πάρεάκι μου.

                                     Αχτιδένια φιλάκια

Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2022

Γύρισα; το ελπίζω ... μαζί με την συμμετοχή μου στα δρώμενα

 


Ένα μήνα και ..λίγες μέρες κράτησα τελικά..Λίγο τα αγαπησιάρικα μηνύματα σας, αχ! Αυτά τα τηλεφωνήματα, πολλές φορές προσπαθούσα να μαντέψω τα ονόματα...  Ήταν κι αυτό το παθητικά πονεμένο συναίσθημα μέσα μου  της έλειψης σας, αυτή η έμφυτη τάση μου να θέλω να επικοινωνώ, να συνομιλώ, να μοιράζομαι...

Πέρασα δύσκολα και..περνώ ακόμη, τα αφιλότιμα τα σκαλοπάτια δεν λένε να με αφήσουν να πάω πίσω και να ανέβω αντί να κατέβω. Απέκτησα καγκελάκι στο κρεβάτι μου που με βοηθάει να κινούμαι πιο εύκολα, υποστηρικτικό βοήθημα στο γόνατο μου και πριν λίγο και στο δεξί μου χέρι. Τώρα τα χέρια μου ιδιαίτερα το δεξί μουδιάζουν τόσο που έρχονται στιγμές που χάνω την αφή στα ακροδάκτυλα μου.. ΟΜΩΣ..όμως..έχω ένα πείσμα ατελείωτο φίλοι μου να σηκώνομαι ακόμα και όταν χάνω την ελπίδα μου ( άτελείωτες φορές)  το ... θράσος να το πολεμώ με .. πείσμα..λαχτάρα για να επιζώ ακόμη και στις μαυρίλες.. όμως σηκώνομαι.. Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά, τότε που " κλαψουρίζω" μόνη μου ,που τα βρίσκω δύσκολα ,που σκέπτομαι τι θα έκανα αν δεν είχα τον Δημήτρη δίπλα μου..



Μπαίνω καθημερινά στο εργαστήρι μου και το παλεύω, προσπαθώ να φτιάξω ότι μπορώ για τα ιδρύματα, τους συλλόγους που βοηθούσα. Να ζωγραφίσω κάτι δύσκολο δεν μπορώ πια δυστυχώς..  Δουλεύω όσο μπορώ, εγκαταλείπω όποτε δεν μπορώ,  προσπαθώ να αποδείξω πως.. μπορώ.  Το εργαστήρι μου έχει ένα χάος,  ντρέπομαι να σας το δείξω. Μου πέφτουν αντικείμενα, χθες έριξα  ένα κουτί με χάντρες!! Γελάω πολλές φορές με τον εαυτό μου που ξοδεύομαι και αγοράζω από τα ειδικά σάϊτ υλικά λες και το αύριο είναι ή μάλλον θα είναι δημιουργικό για μένα. Χθες ακόμη να πάρει η ευχή αγόρασα ...πινέλα (!!!!!!), καλούπια, σπρέυ (δυσκολεύομαι πια να τα πιέσω ), ανακαλύπτω χίλιους τρόπους να καλύπτω τις αδυναμίες μου με διάφορες στάσεις του σώματος και των χεριών...  μάστερ θα μου δώσουνε στο τέλος! Έχω χιούμορ φίλοι μου και περιπαίζω τα πάντα μου όπως τις τούμπες που κάνουν τα υλικά μου καθώς χοροπηδούν από τα χέρια μου στο.. πάτωμα!

Ένας από τους λόγους της ανάρτησης.. το κάλεσμα της μπλόκερ φίλης για συμμετοχή στα δρώμενα. Είμαι σίγουρη πως θα την ξαφνιάσω με το...θράσος μου να συμμετέχω ..Δίδυμος παιδάκι μου.. απρόβλεπτη..γεννιέμαι από τις στάχτες μου. 

                              Η εικόνα που διάλλεξα! ( Γίηνη ματιά)


Η Φαίδρα περπατούσε με προσοχή το δύσκολο πλακόστρωτο του χωριού  που αποφάσισε να γνωρίσει έστω και αργά. Έφθασε λίγες ώρες πριν με το παλιό λεωφορείο που ανέβαινε αγκομαχόντας  το στενό φιδωτό δρόμο ανάμεσα στο βραχώδες βουνό και το γκρεμό που της θύμιζε πως όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν σε μία άτυχη στιγμή. Είχε αφήσει πίσω της την μοναξιά του μεγάλου διαμερίσματος της, μία προδοσία, ένα χωρισμό και η ανάγκη της να τα βρει με τον εαυτό της πάνω από όλα, να ζυγίσει τα υπέρ και τα κατά των αποφάσεων της. Κάποια στιγμή  μέσα στο ξεθωριασμένο μεταλλικό κουτί που άνοιξε για να καταχωνιάσει το τελευταίο του αποχαιρετηστήριο γράμμα ανακάλυψε το παλιό κλειδί που της είχε βάλει στην χούφτα της το ζαρωμένο τρεμάμενο χέρι της γιαγιάς της όταν την "αποχαιρετούσε".  - Φαίδρα μου, κράτα το, μη το πουλάς το χωριατόσπιτο μου,  όποτε θελήσεις ηρεμία να ξέρεις αγάπη μου πως θα την βρείς. Έβαλε μια αλλαξιά ,ένα πουλόβερ για την νυχτερινή ψύχρα που της διηγώταν και .. τελευταία στιγμή το τάμπλετ της .., ίσως χρειαζόταν κάποια στιγμή το blog της ,κάποια φίλη, κάτι από όσα ηθελημένα εγκατέλειψε. Έτσι βρέθηκε να περπατάει τώρα μέσα στην ομίχλη στο γραφικό πλακόστρωτο με τα σπίτια από παλιές πέτρες λαξεμένες σίγουρα με κόπο μα και με αγάπη σίγουρα για το αποτέλεσμα. Έφθασε στην πόρτα που θυμώταν αμυδρά σαν παιδάκι...άκουσε θαρρείς τον παππού της με το μπαστούνι να τρέχει να τους ανοίξει φωνάζοντας : - Τρέχα Φαίδρα.. ήρθαν τα παιδιά.. τρέχα και άσε πια τα φαγητά. Ναι..θαρρείς ένοιωσε τον Μάγκα.. τον τεράστιο σκύλο να χώνεται στα πόδια τους, την αγκαλιά του παππού της να την στριφογυρίζει στον αέρα και ..εκεί στη πόρτα του σπιτιού την γιαγιά της με την λουλουδάτη μαντήλα, την υφαντή από τα χεράκια της ποδιά να την ανασηκώνει για να σκουπίσει τα δάκρυα χαράς της... " ήρθαν τα παιδιά γειτόνοι.." σίγουρα ήθελε να φωνάξει με περηφάνεια.

Το παλιό κλειδί χώθηκε στην κλειδαριά ,η πόρτα άνοιξε, οι τύψεις της για όσα.. δεν.. είχε κάνει  λέγοντας πάντα στην νιότη της : - μιά άλλη φορά θα τους δω..της έφεραν ένα κόμπο στο λαιμό. Πόσο μικρό το βρήκε πια το σπίτι της γιαγιάς μα και τόσο περιποιημένα αφημένο λες και την ... περίμενε.. λες και την αγκάλιαζε.. λες και την διαβεβαίωνε πως εδώ υπήρχε μόνο αγάπη και κατανόηση για όσα άφησε πίσω της. 

Χαμογελώντας σκέφτηκε μπροστά στην μικρή χωριάτικη κουζίνα πως δεν σκέφτηκε να φέρει κάτι για φαγητό... το πακέτο με τα κράκερ που είχε χώσει στη τσάντα της φρόντισαν την ξαφνική πείνα της και το δροσερό νερό της βρύσης την δείψα που ένοιωσε μετά από τέτοια ανηφόρα. Άνοιξε την πόρτα του μοναδικού δωματίου και θυμήθηκε την... γκρίνια της μαμάς της τις λίγες φορές που ερχόντουσαν για το στενό μεταλλικό κρεββάτι και την... στρωματσάδα των πεθερικών της στο μικρό σαλόνι με τον καρυδένιο καναπέ. Οι κουρτίνες υφαντές στον αργαλειό που είχε στο υπόγειο η γιαγιά της και της τον έδειχνε με υπερηφάνεια, Τα στρωσίδια βαριά, ζεστά, η γωνιά με τις εικόνες, τα στέφανα, το καντήλι που κρεμώταν σβηστό πια.

Έτσι ξαφνικά λες και ξέχασε τα πάντα... το Νίκο που μετά 6 χρόνια της είπε : - Φεύγω... κουράστηκα... θέλω κάτι περισσότερο από όσα ζούμε... Το φάκελλο με τα κλειδιά και την λεπτή βέρα..., τα δάκρυα, το ξέσπασμα, την κατάθλιψη της μοναξιάς... Ατέλειωτες παθητικές νύχτες αγκαλιά με την μυρωδιά από το μαξιλάρι του.  Ξάφνου βρήκε την Φαίδρα που είχε χάσει μέσα στην τυπική καθημερινότητα των ... πρέπει... των οφείλω, των ο κόσμος , ο περίγυρος μας έτσι με θέλει..

Σε αυτό το μικρό σπιτάκι του χωριού υπήρξε μόνο Έρωτας..Αγάπη..Φροντίδα δύο ανθρώπων που πάλεψαν να μεγαλώσουν και να μορφώσουν το γιό τους , που δεν διαμαρτυρήθηκαν όταν έφυγε, που χάρηκαν με την χαρά του και περίμεναν δυστυχώς το κάθε... Πάσχα για να βροντοφωνάξουν εκείνο το : - Ήρθαν τα παιδιά! Η ζωή της με το Νίκο ξαφνικά της πρόβαλε φτωχή ακόμα και μέσα στο πολυτελές διαμέρισμα τους που ήταν ο στόχος τους αυτά τα χρόνια με τις δουλειές τους. Το παιδί που δεν ήρθε... ίσως σωστή επιλογή σε μία σχέση χωρίς θεμέλια, η οργή, το αίσθημα αδικίας, το τι.. θα πουν οι φίλοι τους, το που θα πέσει το φταίξιμο!

Η Φαίδρα ξάπλωσε με τα ρούχα στο μικρό διπλό κρεβάτι, το τάμπλετ άνοιξε στα χέρια της, τα κράκερς δίπλα της να τα μασουλάει, το αίσθημα της λύτρωσης μέσα της κι εκείνο το ... θριαβευτικό : - ΓΎΡΙΣΑ στην αρχή της πρώτης της ανάρτησης μετά από ένα χρόνο. Είχε πολλά να περιγράψει, τίποτα να δικαιολογηθεί, σήμερα ήταν μία νέα μέρα, αύριο μία καλύτερη, μεθαύριο... ποιός ξέρει. . Ήταν σίγουρη πως το πρωί η ομίχτη στο στενό δρομάκι δεν θα υπάρχει, σίγουρα θα έβρισκε κάτι περισσότερο γύρω από.. κράκερ. Άνοιξε το παράθυρο να μπει αέρας και της φάνηκε.. δάκρισε μέσα της... πως στην εξώπορτα που έκλεινε είδε το γέρικο αγαπημένο ζευγαράκι να της κουνούν το χέρι κλείνοντας της πίσω τους. Οφείλουμε να βλέπουμε στη ζωή ανοίγματα ακόμη και στις πιο πυκνές ομίχλες!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στα δρώμενα ( να δω πως θα βάλω από το τάμπλετ το.. λινγκ της οργανώτριας)  Γίηνη ματιά

                       Ε! Μη ξεχνάμε...το γνωστό : 

                                  Αχτιδένια φιλάκια

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2022

Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια..


 Είναι  πάρκο μου σε Φθινοπωρινή ενδυμασία πια... Πιστεύω πως είναι η τελευταία μου ανάρτηση φίλοι μου, όχι ότι το θέλω.. απλά...είναι αυτή η ..σκάλα που φέρνει η ζωή μπροστά μας κι εγώ φθάνοντας στη κορυφή που ήθελα δεν σκέφτηκα ότι έπρεπε κάποια στιγμή θα έπρεπε.. θα ήταν αναγκαίο να την κατεβώ. Βλέπετε εδώ και λίγο καιρό ένα ..ένα σκαλί μπροστά μου ..κάθε φορά και το κατέβασμα είναι τόσο δύσκολο να πάρει η ευχή γιατί απλούστατα η ψυχή μας μέσα βλέπει μόνο κορυφές. 

Θέλω να σας ευχαριστήσω για όσα μου δώσατε, για όσες γνώρισα, για όσες επικοινώνησα μαζί τους, για όσες έκανα φίλες καρδιακές και θα τις κρατήσω μέχρι το τέλος.  .Σημαδιακό μου φαίνεται.. συνήθως είμαι στο τάμπλετ.. σήμερα άνοιξα τον υπολογιστή μου και είδα την.. ανακοίνωση πως τα windois του τελειώνουν μέχρι 1/2023  και πρέπει να κάνω αναβάθμιση ή.. να πάρω άλλον !!!!!! .. κάτι ακόμη τέλειωσε λοιπόν.. Θέλω να ξέρετε πως πάντα .. όποτε μπορώ.. θα βλέπω πως περνάτε.. πως σκέπτεστε.. αν με ..θυμάστε. Αυτό το καιρό.. συγχωρείστε με .. δεν έχω την διάθεση .

Η Νευρολόγος μου βγήκε στη μαγνητική 3 μικρά ευτυχώς εγκεφαλικά που δικαιολογούν  τον.. αποπροσανατολισμό που έχω, την δυσκολία μου στην αριστερή πλευρά, στον ρυθμό του λόγου, τα αιματώματα στα χέρια μου. Δεν θέλω να πιστέψετε πως το.. βάζω κάτω απλά πρέπει να το χωνέψω πως δεν μπορώ πια να κάνω πολλά πράγματα που με πλημμυρίζουν γιατί.. μέσα μου ..πολύ μέσα μου.. είμαι έφηβη με όνειρα και επιδιώξεις. Μου είπε πως πια δεν πρέπει να .. κυκλοφορώ μόνη μου , να περνώ δρόμους χωρίς συνοδεία, να μη στεναχωριέμαι , να μη νευριάζω  ( πως φαίνεται ότι δεν με ξέρει ), να αποφεύγω την κούραση, να κάνω υποχρεωτικά αιματολογικές κάθε λίγο..

Της χαμογέλασα, της έδωσα ένα δωράκι από αυτά που φτιάχνω και την ρώτησα: - Θα .. ξεχάσω;.. δεν θέλω να ξεχάσω όλα τα υπέροχα που έζησα.. Μετά πήρα το μπαστούνι μου και έφυγα, γύρισα σπίτι και μπήκα στο εργαστήρι μου να βγάλω το μεγάλο κουτί με τα.. Χριστουγεννιάτικα για να μη ξεχάσω  πως  μπορώ ακόμη να φτιάξω πολλά. 

Ο Δημήτρης πάντα δίπλα μου.. τον ευχαριστώ.. δεν γκρινιάζει ακόμη και όταν του ζητάω να με βοηθήσει να.. σηκωθώ από τον καναπέ.. η προσευχή μου είναι για εκείνον φίλοι μου και όχι για μένα αν και... μερικές φορές προσθέτω σ΄αυτήν νάναι αργά τα σκαλοπάτια μπροστά μου, πιο φαρδιά.. πιο εύκολα. 

Την πρωινή μου βόλτα με την Κάντυ στο πάρκο την έχω επιβάλει στον εαυτό μου όσο κι αν μέσα μου ξέρω πόσο δύσκολο πια μου είναι ιδιαίτερα να κατεβαίνω τα πεζοδρόμια,  όμως.. πρέπει. Έχω φίλους στο πάρκο με τα σκυλάκια τους, μιλάμε, λέμε τα προβλήματα, καυτηριάζουμε τα γεγονότα , παραπονιόμαστε , χαιρόμαστε. Να σας δείξω και τον.. φίλο της Κάντυ τον Μάξ μέσα στα τόσα σκυλιά τα δυο τους χαίρονται όταν ανταμώνουν κι εγώ γνώρισα την Ξένια την .. μαμά του που είναι στην ηλικία μου περίπου.


Να ευχαριστήσω και τις φίλες Τζένη και Κατερίνα από το χώρο αυτό που με επισκέφτηκαν στο κτήμα και μάζεψαν αμύγδαλα , κυδώνια και ότι άλλο υπήρχε προς μεγάλη χαρά του Δημήτρη που κι αυτός έχει κουραστεί τόσο με τα αμύγδαλα που εύχεται λέει του χρόνου να μην.. έχουν τόσα οι αμυγδαλιές μας!! Λέει τώρα.. του χρόνου θα αλλάξει γνώμη σίγουρα.. 


Φίλοι μου να είστε καλά, δεν σβήνω το μπλοκ μου , δεν.. μπορώ να το κάνω.. αν και έδωσα τους κωδικούς στη κόρη μου να το κάνει όποτε .. χρειαστεί. Το αφήνω ανοιχτό , ίσως.. ίσως.. ποιος ξέρει.. να ανέβω έστω και ένα σκαλοπάτι.. Σας ευχαριστώ, η Παναγιά μαζί σας .

                                           Αχτιδένια φιλάκια.



Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2022

Έλάτε να τα πούμε..

 


Σήμερα έδιωξα την ραθυμία που έχω το τελευταίο καιρό να μη βρίσκω τίποτε το σημαντικό να σας πω ενώ συγχρόνως έχω χιλιάδες μέσα μου. Μπαίνω αραιά και που μόνο για να δω πως περνάτε φίλοι μου ., χαζεύω, θαυμάζω, λυπάμαι, επαναστατώ και οργίζομαι με όσα πλημμυρίζουν το κόσμο, το σήμερα και δεν θέλω να οραματιστώ το αύριο για τα νέα παιδιά συμπεριλαμβανομένων των εγγονιών μου.  Μετά σκέπτομαι πως πρέπει να το πάρω απόφαση πως η ζωή μας πλέον έγινε ένα.. γλύκισμα από αυτά των..  Σεφ που δεν καταλαβαίνεις τα υλικά του, αναρωτιέσαι τη γεύση του και κάθε σου δαγκωνιά μία διαφορετική όψη του γλυκίσματος. Σκέπτεσαι να το.. πετάξεις μα μετά λες.. το πλήρωσα.. θα το φάω!

Αν έχετε την περιέργεια για μένα θα πω απλά.. είμαι καλά.. έτσι λέω στις κόρες μου,  βέβαια τίποτα δεν έγινε καλύτερο και ούτε πρόκειται κατά την Μαγνητική. Χθες έσπασα ένα βάζο με σάλτσα και καθάριζα ώρες.. την ίδια μέρα έκοψα το δάκτυλο μου θέλοντας να κάνω σαλάτα, έχω ξοδέψει στην άσφαλτο κάτω από το μπαλκόνι μας τα μισά μανταλάκια και πότε πότε και ρούχα. Χθες πάλι συνάντησα μία φίλη στο νέο μικρό σούπερ 24ώρου που έγινε στη γειτονιά μου και ήταν λες και έβλεπα μία άγνωστη, απλά την χαιρέτησα. Γυρίζοντας σπίτι συνειδητοποίησα τι έκανα και σκέφτηκα τι θα σκέφτηκε  η Κατερίνα για μένα. Αν η Μαγνητική είναι ένα πρώτο σκούντημα νομίζω πως χωρίς ντροπή και δισταγμό θα βάλω ένα ειδικό βραχιολάκι με τα στοιχεία μου. 

 Παρόλα αυτά επιμένω να μπαίνω στο εργαστήρι μου και να γεμίζω με κατασκευές εύκολες το δέμα για το Χαμόγελο και το Αμέα , είναι κάτι που με κάνει ευτυχισμένη και σκέπτομαι ό,τι και ο Ελύτης.. Την Άνοιξη την φτιάχνουμε μόνοι μας. 

Στο κτήμα βρέθηκα την προηγούμενη εβδομάδα να χαζέψω τον Δημήτρη και κάποιους φίλους που ήρθαν να μαζέψουν αμύγδαλα  και φουντούκια. Περιττό να σας πω πως.. τα έχω τσακίσει και έπονται τα φουντούκια που δεν ψήσαμε ακόμη. Τελικά φίλοι μου ο άνθρωπος είναι πλάσμα  περίεργο, όταν τα πλήρωνα και τσιγκουνευόμουν τα χρήματα που ξόδευα, τα 250 γραμμάρια στο σακουλάκι μου φαινόντουσαν πολλά, τώρα που τα έχω αμέτρητα μπροστά μου τα βλέπω  ( μετά το πρώτο τσάκισμα) και κάνω σαν να μην υπάρχουν. Δώσαμε σε φίλους, όποιος ερχόταν τους έδειχνε ο Δημήτρης τα ..52 δένδρα και τους έλεγε .. διάλεξε αμυγδαλιές.. δικές σου! 

Γυρίσαμε και έγινε ένα μικρό μπαράζ με γιατρούς που δεν μπορούσα να αποφύγω και με περιμένεις ένα ακόμη στις 9, στις 20 ,στις 28..χαμός φίλοι μου μα έχω την αυστηρή κόρη μου Ειρήνη που με τσακίζει στα τηλεφωνήματα και με μαλώνει για τα πάντα που οφείλω να κάνω ,  βλέπετε  δεν ξέρει ότι στην ηλικίες μας δύσκολα αλλάζεις συνήθειες και πως το μόνο που με απασχολεί είναι να μην κουράσω κανένα στο μέλλον.

Κατά τα άλλα τσατίζομαι με αυτή τη βίαια πλύση εγκεφάλου στα ΜΜΕ , αυτό το άγχος που προσπαθούν και κατάφεραν να μας περάσουν για τον Χειμώνα.. ή μάλλον για τους..5 Χειμώνες που θα περάσουμε με δυσκολίες. Και άντε εμείς ήμαστε μαθημένοι από το κτήμα που δεν έχουμε ρεύμα μα έχω φίλη που έχει πανικοβληθεί και σκέπτεται μέχρι τις..γκαζόλαμπες!!! Ο άνδρας μου άρχισε να αποφεύγει το.. φούρνο, να με κυνηγάει να σβήνω τα φώτα, να αγοράζει ηλιακά, μα να σκεφτείτε ότι έχουμε κουζίνα αερίου σπίτι και αέριο βέβαια παντού. Επηρεάστηκα κι εγώ και βλέπω κάθε τόσο την εφαρμογή που έχω στο κινητό μου από την Protergia για τους λογαριασμούς που πιθανόν να ήρθαν και δεν τους είδα! Το θέμα με τις τιμές στα σούπερ δεν τα αναφέρω, κοιτώντας προχθές το γάλα για να πάρω μία νέα γυναίκα δίπλα μου μου είπε : - Κοιτάξτε πόσο ακρίβυνε, έχω δύο παιδιά και το ένα πίνει πολύ περισσότερο από ένα χάρτινο. Ένοιωσα πραγματικά σφίξιμο στη καρδιά, σκέφτηκα αφού εμείς 2 άνθρωποι χρειαζόμαστε τόσα...φαντάσου αυτή την νέα μάνα

Κάνω το Σταύρο μου, προσεύχομαι για όλο το κόσμο και ελπίζω .. ελπίζω... ότι θα τα βγάλουμε και πάλι πέρα αν μάλιστα σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο όσο μπορούμε. 

Φίλοι μου προχθές είχαμε μία σοβαρή βλάβη στο ηλεκτρικό μας στο σπίτι , ο άνδρας μου θέλησε να το .. παίξει τον ηλεκτρολόγο σκεπτόμενος τον .. λογαριασμό όμως τον έπεισα πως.. φοβού τους ημιμαθής  και τα βραχυκυκλώματα !!!.. και έτσι φέραμε τον κύριο Αποστόλη . Χαμός στο σπίτι και ακόμη δεν τελείωσε εντελώς το ζήτημα όμως . Δεν ξέρω πως θα γίνουν όλα όπως πριν στη θέση τους τις εντοιχισμένες συσκευές που βρίσκονται στη μέση της κουζίνας μα .. ελπίζω δεν είπαμε; Σε μια τέτοια λοιπόν στιγμή κάθισα στον υπολογιστή και άρχισα την ανάρτηση όσο γύρω μου κυκλοφορούν καλώδια και μπαλαντέζες και ο Δημήτρης να ... ξεφυσάει!!

                     Αχτιδένια φιλάκια αγαπημένοι μου.

 

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2022

Στη Φύση και στ'αστέρια!

 Επιστροφή στο κτήμα φίλοι μου για να βρει ο άνδρας μου τις ασχολίες που αγαπάει κι εγώ να του κάνω συντροφιά και συγχρόνως να βοηθήσω όπως μπορώ. Είχα και το μικροατύχημα με το χέρι μου και την σιλικόνη στο εργαστήρι μου. 


Που να σας πω και να με πιστέψετε αφού το.. κοχύλι με την καυτή σιλικόνη έφυγε από τα δύο δάκτυλα μου στο αριστερό χέρι, πετάχτηκε στον αέρα και..προσγειώθηκε εκεί που βλέπετε. Πάντως είμαι καλύτερα και αν δεν έβαζα τα χέρια μου στο νερό θα ήταν καλύτερα. 

Στο κτήμα λοιπόν να υποδεχθούμε το κύμα ζέστης και ευτυχώς που έφυγε για 3ήμερο ο γείτονας απέναντι και δεν με βλέπει που κυκλοφορώ με .. μαγιό την ατελείωτη σε.. φάρδος κορμάρα μου με μόνους τυχερούς τον Κανέλλο και τις..(  έχασα το μέτρημα ) γάτες μας.  Ο άνδρας μου δεν υπολογίζεται γιατί όπως λέει εκείνος όταν με βλέπει έχει την εικόνα της ... συζύγου 50 κιλών με τα αόρατα μπικίνι!!!


Οι αμυγδαλιές μας... 50 τον αριθμό ( αυτός ο άνδρας μου φύτευε και δεν φανταζόταν ότι θα μεγάλωναν! ) είναι γεμάτες αμύγδαλα, αρχίσαμε τις.. προσκλήσεις μα... ουδείς έδωσε το παρόν και μέχρι να έρθει κάποιος ο καλός μου άρχισε να μαζεύει τα πιο χαμηλά και εύκολα. Όποιος έρθει σκάλα... ακούσατε; σκάλα! 

Βοήθησα κι εγώ με κάποιο τρόπο καθαρίζοντας τα τσόφλια, ένα ολόκληρο σάκο καθάρισα και όταν βλέπεις πως χωράει καθαρισμένος σε ένα λεκανάκι καταλαβαίνεις γιατό κοστίζουν ακριβά.




Εννοείται ότι μετά .. σπίτι βέβαια.. θα αρχίσει το σπάσιμο για να γίνουν με.. αλατάκι στο φούρνο ... γιαμ γιαμ..., σοκολατάκια βραχάκια ( πεθαίνωωω!), αμυγδαλωτά που λατρεύει ο Δημήτρης, λευκά για τα γλυκά κουταλιού και σκέτα για τα παιδιά μου.

Νόμιζα ότι τελείωσα και άρχισα το κέντημα όμως .. όμως.. νάτην η επόμενη δουλειά. Φουντούκια μου έφερε ( ευτυχώς μόνο 4 φουντουκιές έχουμε) και οι λατρεμένες καρακάξες ανακαλύψαμε πως τα τρυπάνε και τα τρώνε!


Σειρά θα έχουν τα Καρύδια , ευτυχώς μόνο 4 δένδρα,  που όπως μου λέει .. τέλη Σεπτέμβρη! Αυτά έχουν τα κτήματα φίλοι μου που όταν τα αγοράζεις με ατελείωτα όνειρα δεν σκέπτεσαι καν πως θα μεγαλώσεις και δεν θα μπορείς να.. σκαλφαλώνεις, να γονατίζεις, να ανεβαίνεις τη σκάλα, να δέχεσαι στωικά τις φυσικές καταστροφές.

 Όμως φίλοι μου.. όταν βραδιάζει και αρχίζει η φυσική δροσούλα, όταν  βλέπεις τα αστέρια που έχασες στην πόλη.. όταν καθισμένοι έξω θυμώμαστε ένα σωρό ιστορίες που ζήσαμε..τότε το κτήμα, η φύση γίνεται κομμάτι σου . Είναι και αυτή η μυρωδιά από τα νυχτολούλουδα, η κραυγή από την.. κουκουβάγια της "γειτονιάς" μας, το χάζεμα στους δύο.. φύλακες , ένας 45 κιλά και ο άλλος μόνο 2800 που περιπολούν όλο το κτήμα γαβγίζοντας στο κάθε υποτιθέμενο εχθρό για τα... αφεντικά. 

Φίλοι μου σας στέλνω την αγάπη μου και εύχομαι να είστε ακόμη διακοπές.

                              Αχτιδένια φιλάκια