Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2021

Η συμμετοχή μου στα δρώμενα

 


                              

Ο Γρηγόρης δεν πήγαινε σχεδόν ποτέ στη λαϊκή , αυτό συνήθως ήταν δουλειά της μητέρας του όσο το θυμόταν όμως η κυρία Ελευθερία είχε την ατυχία να σπάσει το πόδι της πριν λίγες μέρες και σήμερα Σάββατο στη γειτονιά τους γινότανε η λαϊκή της εβδομάδας. Ξύπνησε λοιπόν ο Γρηγόρης το πρωί και προσπάθησε να κάνει πως ξεχνάει τις μπηχτές της μητέρας του από εχθές όλο το απόγευμα.

- Αχ η έρμη τι έπαθα, εγώ που αύριο θα γέμιζα το ψυγείο με ντομάτες, πιπεριές, κρεμμύδια, πατάτες.. Αμ τώρα που το σκέφτηκα.. θέλω και κανένα ψαράκι.. και τραχανά από την κυρία Βάσω.. και καρότα.. και σπανάκι για πίτα.. Ακούς Γρηγόρη; ο μπαμπάς θάναι στη δουλειά, εσύ προλαβαίνεις πριν τη σχολή να πας να βοηθήσεις την μανούλα. Αχ.. κορίτσι έπρεπε να είχα μα κι εσύ αγάπη μου δεν λες πως άνδρες γυναίκες έχουν ίδια δικαιώματα; άρα.. μπορείς να βοηθήσεις την μανούλα..

Στις μύτες ο Γρηγόρης ντύθηκε και αθόρυβα έκανε τον καφέ του μπας και η μισοκοιμισμένη κυρία Ελευθερία δεν θυμηθεί την ..λαϊκή και ξεχάσει την παρουσία του.

-Γρηγόρη μουυυυυ, αγόρι μου, λεβέντη μου.. έλα να σου πω πως να ψωνίσεις σωστές ντομάτες.. ακούς; Αχ η έρμη .. ποιος να με ακούσει.

Μάταια οι δικαιολογίες του, μάταια η προσπάθεια του να της αρνηθεί. Η μητέρα του είχε πάντα το τρόπο της να περνάει το δικό της σε ένα "πακέτο" από παράπονο, απειλή και ενοχές  που τόσο εύκολα σου τις φόρτωνε. Την άκουγε λοιπόν συμβιβασμένος σε όλα αυτά να του εξηγεί πως να διαλέγει τα λαχανικά και ένα σωρό λεπτομέρειες για τους ανθρώπους που είχαν τους πάγκους. Αναρωτήθηκε μέσα του πως είναι δυνατόν να ξέρει τα ονόματα τους και σίγουρα θα έπιανε κουβεντούλα μαζί τους.  Ήταν καλή γυναίκα η μητέρα του, ένας απλός άνθρωπος, σύζυγος και μητέρα, ήρεμη , στωική με τις αναποδιές και μα συγχρόνως επίμονα πιεστική μέχρι να περάσει το δικό της.

Έτσι βρέθηκε στο δρόμο για την λαίκη της γειτονιάς του κάνοντας την προσευχή του να μη πέσει στο μάτι κάποιου γνωστού το .. καροτσάκι που του φόρτωσε η Ελευθερία τονίζοντας του  τα προτερήματα και την αναγκαιότητα του. Εκείνη λοιπόν την ημέρα, εκείνο το ολόφωτο πρωινό άλλαξε την ζωή του Γρηγόρη. Ακολουθώντας το.. σχεδιάγραμμα της μητέρας του προσπαθούσε μέσα σε τόσο κόσμο τόσες φωνές να βρει τον κυρ Γιάννη με τα ζαρζαβάτια του.  Μόνο που δεν ήταν ο κυρ Γιάννης στη θέση του να του δώσει την λίστα της  Ελευθερίας αλλά ένα νεαρό κορίτσι με καστανά μακριά μαλλιά, που είχε χώσει το πρόσωπο της μέσα σε ένα μεγάλο μπουκέτο από κίτρινους ηλίανθους και μαργαρίτες που υπήρχαν επάνω στο πάγκο. Είδε τα λεπτά δάκτυλα των χεριών της να αγγίζουν τρυφερά τα πολύτιμα γι'αυτήν άνθη και στάθηκε ακίνητος περιμένοντας να αντικρίσει τα μάτια της, το βλέμμα της να συμπληρώνει την όμορφη εικόνα μπροστά του.

Ήταν μελιά.. ονειροπόλα, παράταιρη όλη η ύπαρξη μέσα στις πιπεριές και τις ντομάτες λες και κάποιος ζωγράφος πέταξε μέσα σε ακαταλαβίστικο πίνακα ένα καλοσχηματισμένο λουλούδι. Θυμήθηκε ένα ..άρλεκιν που διάβασε στα εφηβικά του χρόνια κλεμμένο από τη τσάντα της μαμάς του περίεργος να δει τι την έκαμνε να χώνεται στις σελίδες του τις ώρες της ξεκούρασης. Μιλούσε για έρωτα με μια ματιά, για κεραυνό που έπεφτε και άναβε φωτιά στο τίποτα, διάβαζε και γελούσε ο Γρηγόρης και μετά άρχισε την καζούρα στη μάνα του που τον τσάκωσε.

 - Ρε μάνα; τέτοια διαβάζεις; έτσι ερωτεύτηκες τον πατέρα, κεραυνοβόλα ή με προξενιό; χα χα, πιστεύεις τέτοιες τρέλες;

Τώρα κοίταζε εκείνο το κορίτσι, ο κεραυνός που έλεγε.. έσβυσε ο κόσμος γύρω του, υπήρχαν εκείνος και τα μελιά μάτια που στάθηκαν στα δικά του και ολόγυρα αμέτρητα βάζα με ηλίανθους κατακίτρινους που απειλούσαν να τους τους πάρουν μαζί τους σε όνειρο χρωμάτων. Στο μυαλό του πάλευε να βρει πλάσμα να την συγκρίνει, ένα χαμόγελο και ένα φως το πρόσωπο της που να είχε ξαναδεί μέχρι τώρα . Ήταν ο κυρ Γιάννης που την έσπρωξε να βγει από το όνειρο του και να ..ζυγίσει τα όσα πήρε η πελάτισσα, ήταν η γιαγιά δίπλα του που τον έσπρωξε για να διαλέξει ντομάτες με κείνο το: 

- Πάνε πιο πέρα παιδί μου ...κουνήσου. 

Είδε το χαμόγελο της κι εκείνη το κοκκίνισμα του, έπρεπε να βγει από το όμορφο αυτό καρδιοχτύπημα , έπρεπε να προσγειωθεί στην πραγματικότητα των στιγμών. Να αγοράσει τις.. ντομάτες.. να διαλέξει τις πιπεριές.. να ακούσει την φωνή της.. να αγγίξει τυχαία ίσως τα χέρια της που τα έβαζαν στις χάρτινες σακούλες. 

- Μαρίνα κουνήσου της αγριοφώναξε ο πατέρας της ..

 Μαρίνα την λένε.. φώναξε μέσα στο μυαλό και την καρδιά του η φωνή  αυτού του άγνωστου Γρηγόρη που έγινε αντικρίζοντας την, Μαρίνα την λένε.. Μαρίνα.. 

 -Θα σας διαλέξω εγώ τις πιπεριές και ότι θέλετε , ήταν η φωνή της όπως την φαντάστηκε να συμπληρώσει την εικόνα μέσα του, ήταν εκείνο το στιγμιαίο άγγιγμα καθώς του έδινε τα ρέστα αργά μέσα στο χέρι του, ήταν η γλυκιά ματιά της επάνω του με εκείνη την πονηρή σπίθα που του κραύγαζε :

 - Σε βλέπω, μου αρέσεις, θέλω να σου μιλήσω, θέλω να γνωριστούμε, θέλω.. θέλω.. μα... μα.. 

Ήθελε να της φωνάξει το όνομα του, ήθελε να περπατήσουν μαζί μέχρι το σπίτι του , να καθίσουν δίπλα δίπλα σε μία παραλία και να πουν ο ένας στον άλλο τις σκέψεις και τα όνειρα τους. Να μιλήσουν ασταμάτητα, να βάλει τα λεπτά δάκτυλα της μέσα στην παλάμη του, το μπράτσο του γύρω από το λαιμό της ,το κεφάλι της στο δικό του. Ήθελε όσα κορόιδευε σε εκείνο το..παλιοάρλεκιν της μαμάς του.. ήθελε να καταλάβει, να ζήσει αυτό το άγνωστο μεθυστικό συναίσθημα που ένοιωσε εκείνο το πρωινό για μία και μοναδική φορά . 

Πήγε κι άλλα Σάββατα στη λαϊκή, η Μαρίνα δεν ξαναφάνηκε ποτέ, ζητούσε δικαιολογίες να πηγαίνει για ψώνια , να τολμήσει να ρωτήσει τον κυρ Γιάννη για την Μαρίνα.  Τα βήματα του σταματούσαν μακριά όσο μπορούσε να δει πως εκείνη δεν ήταν εκεί ούτε το βάζο με τους ηλίανθους . Ώσπου έπαψε να ελπίζει και έθαψε την ελπίδα. Όμως η εικόνα της τον ακολούθησε για χρόνια, το ανεκπλήρωτο όνειρο έσβησε μέσα στις ανάγκες των σπουδών, της δουλειάς της καθημερινότητας. Έμεινε μόνο κάτι σαν.. δάκρυ μέσα στο λαιμό του και ένα φτερούγισμα όταν τυχαία άκουγε το όνομα Μαρίνα ή όταν έψαχνε για καιρό σε κάθε κοριτσίστικο μελένιο βλέμμα το δικό της. Σιγά σιγά χάθηκε κι αυτό.. εκτός από την αγάπη του για τους ηλίανθους ..

Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, αγάπησε την γυναίκα του μα κράτησε βαθιά.. βαθιά μέσα του το μυστήριο του ανεκπλήρωτου πλατωνικού έρωτα στο κίτρινο χρώμα των υπέροχων λουλουδιών της νιότης του.

                         Αχτιδένια φιλάκια.

Υ.Γ. Λυπάμαι για την πρόχειρη ίσως αυτή ανάρτηση συμμετοχή μα εδώ και μέρες δεν έχω σύνδεση ίντερνετ στον υπολογιστή μου λόγω αλλαγής ελαττωματικού ρούτερ και του τεχνικού που με...δουλεύει εδώ και μέρες. Έτσι η ανάρτηση γίνεται από το τάμπλετ μου με όλες τις.. συνέπειες! Ευχαριστώ και να είστε επιεικείς μαζί μου με το τρόπο της ανάρτησης.






Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2021

Τα .. δεδομένα που δεν τιμούμε...

 


Λοιπόν είναι από αυτές τις μέρες.. τις βροχερές έξω και μέσα μα όχι ..δεν είμαι στεναχωρημένη απλά.. τα διάφορα την κάνουν κατάλληλη για σκέψεις και προβληματισμούς. Σηκώθηκα το πρωί και η βρύση μου αρνήθηκε το νερό.. το δεδομένο.. το απλό.. το σύνηθες μέχρι τώρα. Δεν έχει πρωινό ντους που συνηθίζω, τα δόντια μας με το μπουκαλάκι που έχω πάντα με νερό δίπλα μου στο κομοδίνο και πλύσιμο...κάτι από γάτα! Ο άνδρας μου γνωστό και χειρότερο από μένα ..ψαράκι με κοίταξε με απόγνωση και πήρα τα εύσημα γιατί το βράδι όσο κουρασμένη να είμαι δεν αφήνω κάτι άπλυτο στη κουζίνα.

Έδωσα τέλος στη γκρίνια μου θυμίζοντας στο εαυτό μου πως υπάρχουν κάπου στο κόσμο σπίτια.. χωρίς βρύση.. και άνοιξα τον υπολογιστή να δω εικόνες που έχουμε  δει και τόσο εύκολα ξεχνούμε όλοι μας. 



Κάποτε άκουσα μία συνέντευξη στο τραντζιστοράκι μου από ένα ιεραπόστολο ορθόδοξο που έχει σχολείο στη Νιγηρία. Με χιούμορ απάντησε στο ρεπόρτερ όταν τον είπε (στο καιρό των μνημονίων παιδιά ) πως υπάρχουν σπίτια εδώ στην Ελλάδα που πεινούν : 

- Κύριε.. έχετε βρύση στο σπίτι σας; ..νερό να κάνετε πλύσιμο;  όταν σας τελειώσει η.. ζάχαρη μπορείς να χτυπήσεις τον γείτονα και να ζητήσεις λίγες κουταλιές; .. όταν δεν έχεις  ψωμί , φαγητό  και χτυπήσεις μία πόρτα στη γειτονιά και ζητήσεις κάτι να φας θα σου δώσουν;.. εμείς κύριε εκεί που είμαι δεν έχουμε βρύση, νερό κουβαλάμε με ντεπόζιτο  χιλιόμετρα μακριά από πηγή , δεν έχουμε τουαλέτες, δεν έχουμε γείτονα να μας δώσει το ελάχιστο γιατί κι εκείνος δεν έχει τίποτα.

Αυτή η συνέντευξη αληθινά μου έμεινε εδώ και χρόνια και την έχω πει σε φίλους.. Σήμερα λοιπόν είδα πόσα .. δεδομένα τα προσπερνάμε άπειρες φορές στην ημέρα μας. Νάναι καλά τα.. μωρομάντηλα λοιπόν, και το σούπερ απέναντι μας που αγοράσαμε νερά σε.. σειρά φίλοι μου. 

Χθες έσπασα την άσπρη μας πιατέλα .. όπως ακριβώς μου έφυγαν τα αυγά  από τα χέρια όταν τα έβαζα στο ψυγείο, όταν τα δάκτυλα μου δεν με υπακούσουνε  συνήθισα τα χαμένα μανταλάκια που μου πέφτουν,  τις κάλτσες και τις πετσέτες καθώς τις απλώνω. Άρχισα να βάζω το φαγητό μου σε.. πλαστικό πιάτο  και πίνω από μπουκαλάκι μόνιμα δίπλα μου γιατί είμαι και.. νεροφίδα! Όμως κάνω με πηλό ένα σωρό στολίδια όπως μπορώ ( και τα καταφέρνω) για τις κατασκευές μου τις χριστουγεννιάτικες γιατί ελπίζω σε όμορφα.. Χριστούγεννα που τόσο μου αρέσουν. Άρχισα και ένα πίνακα μα.. σιγά σιγά.. όποτε μπορώ. 

Λόγω καιρού θα μείνουμε σπίτι, χαζεύω στο History ντοκιμαντέρ, βλέπουμε τα 2 μας σήριαλ που.. κολλήσαμε.. κακώς.. και ακούω κάποια κομμάτια από τις ελάχιστες ειδήσεις που βλέπω. Αυτοκτόνησε λέει νεαρός ποδοσφαιριστής εδώ στη Θεσσαλονίκη .. έφυγε σκορπίζοντας πίσω του πόνο σε όσους τον αγάπησαν... ήταν λέει " κλειστός " τύπος, δε μιλούσε..  Εμ! δεν είχε μπλοκοχωριό και μπλοκογείτονες να κάνει την .. ψυχανάλυση του!  Πως μπορούν και κλείνονται δεν το καταλαβαίνω, εγώ γράφω μηνυματάκια όποτε νοιώθω άσχημα, σας βλέπω στο τάμπλετ , παίρνω τις φιληνάδες μου να τα πούμε στο τηλέφωνο  . Ποτέ τις κόρες μου, δεν θέλω να μεταφέρω τα όσα με δυσκολεύουν , τα λέω στη.. Κάντυ και χθες καθώς έφτιαχνα τα δικά μου στο εργαστήρι μου ακούγοντας μουσική συνοδεύω και τον τραγουδιστή ή κάνω και ένα χορό στη.. καρέκλα μου!!


 Φίλοι μου να χαιρόμαστε κάθε μας στιγμή , δεν είναι τίποτα δεδομένο στη ζωή μας. όπως σταμάτησε ξαφνικά το νερό έτσι μπορεί να αλλάξει η ζωή μας από τη μια στιγμή στην άλλη. Παρεούλα μου να είστε καλά όσες από εσάς έχω δει στα τόσα χρόνια που είμαι στο μπλοκοχωριό μας και όσοι είστε απλά ψευδώνυμα και σας μιλώ και σας αγαπώ. 

                                     Αχτιδένια φιλάκια 


Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2021

Ουδείς αλάνθαστος.

 


Το διάβασα και είπα να σας το θυμίσω.. ουδείς αλάνθαστος έλεγε η .. γιαγιά μου όταν της εξομολογούσε κάποιος κάτι που τον βάραινε. Οι γονείς μου νεαροί φοιτητές κι εγώ μικρή στα πόδια τους και μία γιαγιά σαν αγκαλιά για όλους.. Τώρα που μεγάλωσα σκέπτομαι πόσα έμαθα από αυτήν , την θυμάμαι γεμάτη αγάπη μα πάντα φίλοι μου.. τώρα που η πείρα μου έμαθε να ξεχωρίζω τα συναισθήματα στα μάτια.. πάντα ήταν μελαγχολική.  Βλέπετε τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει στη ψυχή την ανθρώπινη ανάγκη για την αγάπη του συντρόφου που λάτρευε και τον έχασε τόσο νωρίς, τώρα το καταλαβαίνω, το νοιώθω. 

Τελικά φίλοι μου συνειδητοποιώ πως η ηλικία σε " μαθαίνει" σε κάνει " σοφό" , αρχίζεις και βλέπεις πίσω από τις .. εικόνες της ματιάς. Πάντα κοιτούσα τους ανθρώπους κατάματα .. πες από ανάγκη ασφάλειας .. πες από συνήθεια...πάντα πίστευα ότι τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής πως βλέπεις μέσα τους όσα μπορεί να κρύψει η ανάγκη τους να ξεγελάσουν να αποφύγουν . Αυτό ξέρετε με συντρόφευε και στη δουλειά μου στην επιλογή πελατών μιας και είχα χονδρική πώληση. Δεν δεχόμουν όποιος δεν εμπιστευόμουν και γινόμουν θυσία με όσους αγαπούσα και διάλεγα. Βέβαια όπως έλεγε και η γιαγιά μου.. ουδείς αλάνθαστος .. τότε πιστέψτε με πονούσα πολύ μα ευτυχώς αυτό με δίδασκε κι όλας ξέρετε.. αυτό που λένε πείρα  της ζωής. Η εμπιστοσύνη για μένα παίζει μεγάλο ρόλο στις σχέσεις μου γενικά, έχω ανάγκη από το να νοιώθω ασφάλεια και θέλω γύρω μου τέτοιους ανθρώπους . 


Λέτε να φταίει η Φθινοπωρινή αύρα που πλέον την βλέπω ολόγυρα μου ακόμη και στο πρωινό αεράκι και άρχισα τις αμπελοφιλοσοφίες ; Χθες στεναχωρέθηκα από το πρόβλημα μίας φίλης γειτόνισσας, βεβαρυμένο ιατρικό ιστορικό από διαβήτη και πίεση,  δουλειά επάνω στο βελόνι από μικρή, μόνη μεγάλωσε τα παιδιά της και γνωστές εδώ και 47 χρόνια όσο μένω σε αυτή τη γειτονιά. Μπορεί κάποιοι άνθρωποι να μην είναι αυτό που λένε.. φίλοι καρδιακοί.. μα είναι άνθρωποι της καθημερινότητας σου, αυτοί που τους λες καλημέρα κάθε πρωί και κάνεις συχνά  κουβεντούλα στο δρόμο όποτε τους συναντάς. Το παλιό μαγαζί και εργαστήρι μου κοντά στο μικρό δικό της ραφείο που διατηρεί μέχρι τώρα , τελευταία μετά που  έκλεισα το δικό μου μπορώ να πω πως ήρθαμε πιο κοντά. Πάθαινε μικροκρίσεις με το σάκχαρο ή με τη πίεση και χτυπούσε το δικό μου κουδούνι για βοήθεια. Πάντα είχα ένα τοστ να της κάνω , νερό και ένα σκέτο καφέ να την τονόσω. Έχουμε  ηλικιακά σχεδόν  2 χρόνια μικρότερη μου μα.. μόνη αν και τόσο φιλική. Τελευταία μου χτυπούσε το κουδούνι για να της περάσω την βελόνα στη μηχανή...  Μία επέμβαση χωρίς λύση και.. χάνει την όραση της δυστυχώς, μία δεύτερη σε λίγο καιρό μα.. χωρίς ελπίδες.  Στεναχωρήθηκα.. ναι στεναχωρήθηκα..

Το λουλουδάκι μου σήμερα άνοιξε τα ανθάκια του, το χάιδεψα και του είπα γλυκά λογάκια , μετά έκανα το ίδιο για την γαρδένια μου να μη ζηλέψει. Δεν έχει πια λουλούδια μα έχει νέα βλαστάρια και κορφές και είμαι σίγουρη πως του χρόνου θα γεμίσει άνθη. Εσείς μιλάτε στα λουλούδια σας; μιλάτε στη γάτα ή το σκυλάκι σας; Φίλοι μου θέλω πια να σκέπτομαι όμορφα τρυφερά πράγματα, δεν αντέχω άλλη βία, καταστροφή, γκρίνια και απειλές για αυξήσεις και χάος.. Κάνω το σταυρό μου και παρακαλώ να είναι ο κόσμος καλά, όλος ο κόσμος, όλοι οι άνθρωποι ακόμη και εκείνοι που για τους λόγους τους δεν με αγαπούν, όπως είπα.. ουδείς αλάνθαστος!

                                      Αχτιδένια φιλάκια   

  

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2021

Ο Οκτώβρης προ των.. πυλών!

 


Ήρθε και η βροχή, δυνατή βροχή χθες το βράδυ κι εγώ σκεπτόμουνα τις φίλες μου στη Κρήτη .Βέβαια  επικοινώνησα μαζί τους και άκουσα πως είναι καλά όμως τόσοι άνθρωποι στο δρόμο .. γκρεμισμένα σπίτια, περιουσίες διαλυμένες . Δεν μπορώ να μη θυμηθώ εκείνη τη χρονιά με τον σεισμό στη Θεσσαλονίκη και με τα δύο μωρά μας από το χέρι κοιμηθήκαμε στον αυλόγυρο της εκκλησίας νοιώθοντας κάθε τόσο το τρέμουλο της γης. Εύχομαι και προσεύχομαι οι άνθρωποι να είναι δυνατοί , να παλέψουν με τα δύσκολα και να σταθούν όρθιοι ξανά. Αυτές τις μέρες κι εγώ προσπαθώ .. προσπαθώ.. πάντως η καλή μου διάθεση υπερτερεί και με κάνει να καταφέρνω τα δύσκολα που λέγαμε. 

Πριν λίγο βλέπαμε μία ταινία στην Cosmote κι εγώ .. μαύρο δάκρυ φίλοι μου με την τρυφερή αν και δραματική ταινία με πρωταγωνιστή ένα σκύλο . Αφηγητής ο Έντζο , από την ώρα που τον διαλέγουν για σκύλο συντροφιάς μέχρι το θάνατο του στα βαθιά γεράματα. Μία ζωή γεμάτη αγάπη έζησε , πρόσφερε και σκεφτήκαμε με τον Δημήτρη πως ίσως έτσι σκέπτονται και "μιλούν " από μέσα τους τα ζώα και ίσως η γλώσσα τους είναι τα μάτια τους όταν καρφώνονται στα δικά μας.  Κλαίω εύκολα .. το παραδέχομαι.. μερικές φορές την ώρα που .. ζωγραφίζω θυμάμαι κάτι μέσα στις αναμνήσεις μου και.. δάκρυ κορόμηλο φίλοι μου!!! Έβλεπα λοιπόν σήμερα την ταινία και σκεπτόμουνα την.. Κλώντη μου όταν πέθανε στην αγκαλιά μου..

Ας  πάω στα ευχάριστα, δηλαδή όταν λέω ευχάριστα εννοώ .. τα απλά.. τα καθημερινά.. εκείνα που γεμίζουν με χαμόγελο τις ώρες μας. Πρέπει να χαμογελάμε φίλοι μου κι εγώ το χαμόγελο το έχω στο τσεπάκι μου όπως και το.. δάκρυ, οι αντιθέσεις μου νομίζω είναι και το προσόν μου. Λοιπόν φίλοι μου όποτε έβρισκα αυτές τις μέρες κενό ελεύθερο χωνόμουν στο εργαστήρι μου και έφτιαχνα ότι μπορούσα για τα ιδρύματα που ελπίζω να μη μας βρει κανένα κακό και διαψευστούν τα σχέδια μας με κάποιο λοκ άουτ!!! 


Και τότε φίλοι μου.. ακούω ένα τσαφ.. και το πιστολάκι σιλικόνης μου απεβίωσε !!! Το.. έκλαψα το καημενούλι, και μετά πήγα στον άνδρα μου και του είπα: - Μάντεψε τι δωράκι θα μου κάνεις.. σήμερα κιόλας!!! Ντύσου, πάρε την Κάντυ και φεύγουμε στο Praktiker! 





Το πήρα το πιστολάκι όπως πήρα και μία γλαστρούλα με ένα όμορφο λουλούδι Καταχόη που ήταν λες και μου έκλεινε το μάτι να το πάρω και να το δω να ανθίζει , όμως όταν πας τον άνδρα μου σε τέτοια μαγαζιά υπάρχει και το ανάλογο αντίκρισμα.. εγώ διάλεγα πιστολάκι κι εκείνος.. τηγάνια ( Θεούλη μου!!!). Του .. μισογκρίνιαξα με την κλασική φράση .. μα έχουμε τηγάνια αγάπη μου .. που πήγε όμως στο βρόντο, το βράδυ μου είπε με γλύκα να του φτιάξω αυγουλάκια όπως μόνο εγώ ξέρω ( !!!!) για να δοκιμάσω το μικρό και σήμερα όλως τυχαίως αγόρασε κουτσομούρες για να τα τηγανίσω στο μεγάλο. Φίλοι μου σας πληροφορώ πως όταν μεγαλώνεις ξαναζείς κάτι από την παιδική σου ηλικία, ένα πισωγύρισμα επιθυμιών. 


Σήμερα τελείωσα τις κεραμικές κούκλες που μου ζήτησε φίλη όπως βλέπετε υπάρχει λιγουλάκι χαμός πάλι και αύριο αν είμαι καλά λέω να πιάσω ένα τελάρο και να κάνω νέα προσπάθεια . Φίλοι μου λατρεύω αυτό τον.. μικρό μου αγώνα κάθε φορά που φτιάχνω ή ζωγραφίζω κάτι όπως μπορώ , όπως τα καταφέρνω  με τα χέρια μου ( έχω εφεύρει τρόπους που δεν φαντάζονται ο γιατροί μου) γιατί όταν το τελειώνω λέω στον εαυτό μου με υπερηφάνεια .. τα κατάφερες.. και νοιώθω ευτυχισμένη. Μετά τρέχω στον Δημήτρη και του λέω.. έλα να το δεις έλα να μου πεις αν σου αρέσει..( λες και θα μου πει κάτι άσχημο δηλαδή.. χα.. χα..) 
Έφτιαξα πάντως και ένα κέικ για να κερνώ και ο καλός μου μία χορτόπιτα αφού ακόμη φιλοξενούμε την Αθηνούλα.  Αν θυμάστε τα .. καπάκια που σας έδειχνα.. όποιος έρχεται μου ζητάει ένα και όσο πάει λιγοστεύουν οπότε από αύριο θα ετοιμάσω νέα.. φουρνιά , από καπάκια είμαι πλούσια, νάναι καλά ο άνδρας μου που αγοράζει καινούργια συνέχεια και πετάει τα παλιά που.. είναι πάλι καινούργια!
Σε δύο μέρες καλωσορίζουμε τον Οκτώβρη φίλοι μου , μου το υπενθύμισε και ο ΕΜΦΙΑ που μου έστειλε η λογίστρια μας!!!


Καλό μήνα φίλοι μου, χαμογελάστε.. πάρτε δύναμη από αυτό που σας επιστρέφει το.. χαμόγελο στον εαυτό σας τον ίδιο!
                      Αχτιδένια φιλάκια 



Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2021

Με μία όμορφη διάθεση για να κάνω πολλά!

Φθινοπώριασε φίλοι μου η κληματαριά μας γυμνώνει κάθε μέρα, οι πόρτες σιγά σιγά τα βράδια μισοκλείνουν όμως εγώ  μάλλον έχω την καλή διάθεση μέσα μου να βλέπω μόνο ήλιο και προς Θεού όχι καύσωνα. 

Τελικά έτσι μου αρέσει αυτή η θερμοκρασία, φανερό σημάδι πως ανήκω στη 3η ηλικιακά περίοδο , απολαμβάνουμε με τον Δημήτρη το πρωινό καφεδάκι στο τραπεζάκι μας κάτω από αυτήν έστω και αν πια δεν μας καλύπτει εντελώς από τους γείτονες.  Στους ώμους μας πια ένα ζακετάκι το πρωί , η κουβεντούλα μας για όσα πρέπει να προγραμματίσουμε για το χειμώνα. Εκείνος για το κτήμα κι εγώ για τα ιδρύματα που φέτος μου χτύπησαν επιτέλους τη πόρτα και μου έφτιαξαν την ψυχή δίνοντας μου σκοπό να δημιουργήσω ότι μικρό δημιουργώ. Αυτό το καιρό φιλοξενώ την φίλη και .. ψυχοκόρη μου Αθηνά που πλέον μας φεύγει για το νέο σπιτικό της στη Λάρισα . Την αγαπώ πολύ, είναι ένα ..κράμα φίλης και κόρης από τότε που την γνώρισα φοιτήτρια στο μικρό διαμέρισα της πολυκατοικίας μας σαν.. διαχειρίστρια. Με φωνάζει..Μάμμυ ο τότε που την έβλεπα να δουλεύει, να σπουδάζει συγχρόνως και σήμερα καθηγήτρια και οργανώτρια σχολής στη Λάρισα . Μου ζήτησε λοιπόν ένα πίνακα για το νέο της σπιτικό , είχα πολύ πολύ καιρό να ζωγραφίσω.. τα χέρια μου δεν είναι πια κατάλληλα όπως παλιά μα ξέρετε πως η Αγάπη είναι για μένα μία δυνατή σπρωξιά ακόμη και σε όσα θεωρώ δύσκολα για μένα. Μου διάλεξε ένα θέμα από το pinterest που της άρεσε κι εγώ το διαμόρφωσα όπως νόμιζα καλύτερο .




Η χαρά μου , το δώρο μου ήταν η χαρά της όταν γύρισε από την δουλειά της ένα βράδυ κι εγώ της άνοιξα τη πόρτα του εργαστηρίου μου που είχα κλειστό για να της κάνω έκπληξη. Την είδα να χοροπηδά από τη χαρά και να με γεμίζει αγκαλιές φωνάζοντας μου.. Μάμμυ μου σ΄ ευχαριστώ. 


Αυτό το διάστημα είμαι στα..χάι μου.. όπως λέει η εγγονή μου και πράγματι αν και η κατάσταση δυσκολεύει για μένα φίλοι μου έχω μία υπέροχη διάθεση να ασχοληθώ με ότι γεμίζει τη ψυχή μου και προσπερνώ κάθε τι που με .. συγχύζει όπως το πρόστιμο που μας έβαλε η δημοτική αστυνομία στο δρόμο μας για παρκάρισμα ( σε όλη τη σειρά) και φυσάω για το 40άρι λες και δεν είχαμε άλλους λογαριασμούς . Αυτός ο Σεπτέμβρης βρε παιδάκι μου.. λες και θέλει να σε προσγειώσει μετά το καλοκαίρι της ανεμελιάς!


Λοιπόν εγώ πάντως έπιασα " δουλειά" αρχίζοντας πρώτα να φτιάχνω πράγματα για το ίδρυμα εδώ της Θεσσαλονίκης μας τον "Άγιο Στυλιανό" . 

Μάζεψα όλα τα.. καπάκια που πετάει ο άνδρας μου από τις κονσέρβες που φτιάχνει με γλυκά και μαρμελάδες!!! Έφτιαξε ο γλυκούλης μου όλο αυτό το διάστημα που γυρίσαμε  βάζα με σάλτσες, γλυκό καρπούζι, μαρμελάδα καρπούζι, γλυκό ροδάκινο , σταφύλι με αρμπαρόριζα και τώρα μου έφερε σήμερα από το κτήμα 2 κολοκύθες και μου ζητάει την..αρρίδα  για να κάνει και σχέδια!!!


Τον έστειλα να βεβαιωθεί πως τα ποντικάκια εγκατέλειψαν μία διαπαντός το τροχόσπιτο για να είμαι ήσυχη αφού του έδωσα και..όλαααααα... τα ρούχα που έπλυνα και επέστρεψα για να τα τακτοποιήσω την επόμενη φορά. . Όλα καλά φίλοι μου, μας αποχαιρέτησαν  μάλλον και ...ελπίζω!!! 


Μου έφερε και τα μόνα σταφύλια που τρώω ( για να καταλάβετε τι στραβόξυλο είμαι) δεν αγαπώ τα σύκα και τα σταφύλια και τρώω μόνο αυτά από δύο ρώσσικα κλίματα που έχουμε και κάνουν ένα ιδιαίτερο σταφύλι σαν μοσχάτο. Είναι δύο κληματαριές στο κτήμα που δεν αρρωσταίνουν ποτέ , που δεν χρειάζονται ποτέ ράντισμα και πουν δεν τα τρώνε οι άλλοι γιατί λέει ότι έχουν κουκούτσι!  

Όπως καταλάβατε, η ολοκάθαρη κουζίνα μου σήμερα θα γίνει ρημαδιό από το κολοκύθι που ετοιμάζεται να .. σφάξει για γλυκό κι εγώ βρήκα την ευκαιρία να κάτσω επιτέλους στον υπολογιστή μου που .. ξέχασε και τη φάτσα μου και να εγκαταλείψω το τάμπλετ που μου κάνει νερά τώρα τελευταία. Εκείνος λοιπόν στη κουζίνα, εγώ συνέχεια σε κατασκευές μου και η Κάντυ κλαψουρίζει για βόλτα.

 Πάντως μαγείρεψα φίλοι μου όσο έλειπε ο Δημήτρης φακές.. και μόλις το έμαθε .. ξεπάγωσε παστίτσιο από το καταψύκτη!  Το βραδάκι πιάνουμε τους καναπέδες και βλέπουμε τα δύο αγαπημένα μας νέα σήριαλ, Το Σασμό ( αρέσει σε μένα) και την Γη της ελιάς ( αρέσει στον Δημήτρη) . Θα μου πείτε πως τα βλέπουμε και τα δύο που είναι την ίδια ώρα. Βλέπουμε πρώτα το ένα και το άλλο νάναι καλά η cosmote  με το replay tv που βλέπουμε όσα χάνουμε. 

Ξέρω.. ξέρω.. θα πείτε τι γερόντια είναι αυτά!!!Ε: τι να κάνουμε κι αυτό έχει τη χάρη του φίλοι μου. 

                              Αχτιδένια φιλάκια 


 

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2021

Όταν τα..στραβά μας βρίσκουν!

 


Κυριακάτικη η σημερινή μου κουβεντούλα .. από το κτήμα.. που ήρθα για ξεκούραση μα δεν το ήθελε η μοίρα μου αφού χθες πέρασα μία από τις πιο κουραστικές μου μέρες. Βλέπετε ανοίγοντας το τροχόσπιτο αντικρίσαμε  τα ..κατορθώματα ενός πόντικα που μπήκε λαθραία και χωρίς κάλεσμα κάνοντας μία τρύπα στη σίτα ενός παραθύρου.

Απίστευτο τι μπορεί να κάνει ένα μικρό πλασματάκι ...η χειρότερη ζημιά ήταν το ψυγείο αερίου που πιστέψτε με είναι πολύ ακριβό και έκοψε καλώδια και κομμάτιασε την εσωτερική των τοιχωμάτων επένδυση. Δεν μπορώ να σας περιγράψω το τι επακολούθησε..αδειάσαμε τα πάντα, έχω να γυρίσω στο σπίτι άμέτρητα για πλύσιμο γιατί είχα ρούχα για κάθε εποχή. Κουράστηκα φίλοι μου όσο δεν περιγράφεται , κουράστηκε και ο άνδρας μου που για να βρει τους.. φταίχτες διέλυσε και αποσύνδεσε μέχρι και έπιπλα. Είχε έρθει με τόση καλή διάθεση ..κι εγώ εκτός από την κούραση έπρεπε να του δώσω κουράγιο και να κατευνάσω τα..νεύρα του ... με το δίκιο του βέβαια. Ήρθαμε πολύ πρωί και μέχρι που σκοτείνιασε παλεύαμε να ξαναβάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. 

Τα παυσίπονα σχεδόν δεν με έπιαναν, φάγαμε στις.. 8 το βράδυ για.. μεσημέρι και κοιμηθήκαμε από τις 10 αφού κατάφερα να ξαναστρώσω τα κρεβάτια. Ευτυχώς δεν υπήρχε κανένα ίχνος .. παραβίασης σε τρόφιμα και τα συρτάρια με σεντόνια . 

Τα... πτώματα 2 παραβιαστών κατεύνασαν τα νεύρα του άνδρα μου και μετά τα έβαλε με τις γατούλες  που έχουμε πρόσφατα στο κτήμα φωνάζοντας τες  :

 " Άχρηστες...ανίκανες..τέρμα οι κροκέτες.....

Όπως καταλαβαίνεται Κυριακή σήμερα, ακόμη δεν ξημέρωσε κι εγώ ξύπνησα και αφού δεν έχουμε ρεύμα περιμένω το ξημέρωμα για ετοιμάσω τον γυρισμό . Δεν χάνω την καλή διάθεση φίλοι μου, δεν πρέπει, απλά η ρευματοειδής αρθρίτιδα πιασμένη αγκαζέ με την Πάρκινσον δεν είναι και καλή παρέα για κανένα. Όμως έτσι πρέπει να κάνουμε στα δύσκολα, να σκεπτόμαστε τα δυσκολότερα που υπάρχουν στο κόσμο. 

Φίλοι μου να έχετε μία καλή Κυριακή, ο Δημήτρης είναι από τις..6 στο θερμοκήπιο κι εγώ με το τάμπλετ ακόμη αραγμένη  η... αρχόντισα περιμένοντας να με πιάσουν τα φάρμακα που ξέχασα να πάρω χθες. Τι ηρωνεία..μισούσα τα φάρμακα, δεν έπαιρνα ποτέ παυσίπονα ούτε στις εγχειρήσεις μου... Αν ρωτάτε για την Κάντυ, από τις 5.30 έξω τρέχει με τον Κανέλο!

        Αχτιδένια φιλάκια