Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Ο χαρταετός των αναμνήσεων, Καθαρά Δευτέρα..


                       peiture

Ήρθε και η Καθαρά Δευτέρα φίλοι μου και γυρίζοντας από το κτήμα έβλεπα παντού σε κάθε γωνιά να υπάρχουν πάγκοι με εμπόρευμα της ημέρας..χαρταετοί.
Ήταν χαρταετοί μοντέρνοι, φωτογραφίες από κόμιξ, σχήματα αεροδυναμικά, μερικοί πλαστικοί με φόρμα που παλεύει με τη φαντασία και το..διάστημα..ουρές αλλιώτικες ,περίεργες για μένα και ανάμεσα τους τα κλασικά παλιά σχήματα με διαφορετικά βέβαια χαρτιά.
Η ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων με κατακλύζει, η μορφή του πατέρα μου ξεπηδάει μέσα σε αυτή. Καθισμένοι δίπλα δίπλα  στο μεγάλο τραπέζι με τα λιονταρίσια πόδια στη μέση του σαλονιού, γεμάτο από χαρτιά , κόλλες, ψαλίδια , μαχαίρια και σπάγκοι. Δίπλα του το χαρτί  όπου με χάρακα και μολύβι σχεδίαζε για μένα το χαρταετό μου. 
Φοιτητές οι γονείς μου τότε ,στο ίδιο σπίτι η γιαγιά  που με μεγάλωνε,  η κάθε ώρα που περνούσα μαζί τους ήταν ένα γεγονός μοναδικό για μένα, ακριβό και κυριαρχικό στις ώρες που προσπαθούσα να δικαιολογήσω την απουσία τους όταν τα διαβάσματα τους έπαιρναν τη πρώτη θέση και ..Θεέ μου ..μισούσα τόσο τα βιβλία και τις εξετάσεις τους....
Ο πατέρας μου λοιπόν , παραμονή Καθαράς Δευτέρας μου αφιέρωνε όλη την ημέρα φτιάχνοντας μου τον χαρταετό.
Κουβαλούσε στο σπίτι καλάμια που από το πρωί τα έκοβε, τα μετρούσε , τα ζύγιζε, μετά οι κόλες γκλασέ χαρτιού χρωματιστές βέβαια και η αλευρόκολλα που την έφτιαχνε μόνος του.
Φοιτητής Οικονομικών τότε , ήταν μοναδικός στα μαθηματικά και ..αριθμομνήμων , κάτι που θαύμαζα πάντα και τον "εκμεταλευόμουν"αργότερα όταν είχα μαγαζί και έβγαζα το ΦΠΑ παίρνοντας τον απλά στο τηλέφωνο και αραδιάζοντας του τα νούμερα...
Τον θυμάμαι λοιπόν τέτοια μέρα να κόβει τις κόλες γκλασέ, να τις μετράει με τα χιλιοστά, να ζυγίζει τα ξύλα, να μετράει τις αποστάσεις και να φτιάχνει το χαρταετό μου.
-Τελείωσε μπαμπά;
-Όχι αγάπη μου τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, όλα βασίζονται στην ουρά.
Άνοιγα τα μάτια διάπλατα , ήταν ο ήρωας μου..κι εγώ το μοναχοπαίδι του ! 
Η μητέρα μου με τη γιαγιά μου τριγύριζαν και ξεφυσούσαν .
-Ακόμη Γιάννη μου; θα στρώσουμε τραπέζι, πότε θα τα μαζέψουμε όλα αυτά;
Στη κουζίνα μέσα γινόταν ένας μικρός ...πόλεμος.. η γιαγιά μου έφτιαχνε ντολμαδάκια, ετοίμαζε τα δικά της τουρσιά και τα φασόλια βράζανε όλη μέρα σε σιγανή φωτιά για να μπούνε αύριο στο ταψί.
Μοσχοβολούσε ο χαλβάς με το πορτοκάλι και την θυμάμαι να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας και υπομονετικά να γεμίζει τα ξηρά σύκα με καρύδια και να τα αραδιάζει στη πιατέλα δίπλα στους χουρμάδες.
 Πολίτισα η γιαγιά μου κρατούσε πάντα τις αναμνήσεις και τις συνήθειες των παιδικών της χρόνων, κι εγώ αποδέκτης όλων αυτών σαν παραμύθι που μου το έλεγε αμέτρητες φορές και όμως δεν βαριόμουνα να το ακούω.
Το πρωί ο χαρταετός μου ήταν κρεμασμένος να τον δω μόλις ξυπνήσω και ο πατέρας μου άφαντος από νωρίς  στην αγορά να φέρει τσαγανούς ( καβούρια), στρείδια , μύδια , κυδώνια και αχινούς για το τραπέζι της γιορτής.
- Σαρακοστή!!!!  Φώναζε η γιαγιά μου δυνατά, όλο το σπίτι καθαρό αυτή τη μέρα και τα σκεύη έπρεπε να μπουν στα ντουλάπια το βράδυ πλυμένα καθαρά γιατί θα αργούσαν όπως έλεγε γελώντας να δουν κρέας!!!
Στραβομουτσούνιαζα εγώ..θυμάμαι πάντα τη..".νηστίσιμη "μπριζόλα που μου έκανε σάντουιτς και όμως ήταν νόστιμη! Ψωμί,μουστάρδα, ντομάτα , τριμμένη ελιά ,λάδι , αλάτι και ρίγανη ..ίδια η γεύση της μπριζόλας φίλοι μου.
Την μέρα αυτή το σπίτι μας γέμιζε όπως πάντα, οι θείες μου γιαγιάδες από το πρωί, μερικές φίλες τους και κάποιοι συμφοιτητές των γονιών μου που ήταν από άλλη πόλη. 
Δεν χρειαζόταν να τους καλέσουμε, όλοι ήξεραν ότι το σπίτι μας ήταν ανοιχτό για όποιον ήθελα να φάει και να γλεντήσει τη τελευταία μέρα του καρναβαλιού.



Όσο λοιπόν η γιαγιά μου μαγείρευε τα θαλασσινά ο μπαμπάς μου με έπαιρνε και πηγαίναμε επάνω στο Σείχ Σου πετάξουμε το χαρταετό. Μεταξύ μας..εκείνος τον πετούσε..εγώ απλά τον έβλεπα να συναγωνίζεται τους άλλους και τον θαύμαζα. 
Το μεσημέρι γυρίζαμε..νικητές..άρχιζε το φαγοπότι, οι ευχές και τα τραγούδια του καρναβαλιού με τα πικάντικα στιχάκια. Τελείωνε η βραδιά με τους φίλους των γονιών μου, ο πατέρας μου τότε έπαιρνε τη κιθάρα του και έπαιζε όμορφα τραγούδια εποχής που η μητέρα μου τραγουδούσε με την υπέροχη φωνή της. Κι εγώ ..στα πόδια τους από αγκαλιά σε αγκαλιά..το .."κατσαριδάκι" όπως με φώναζαν γιατί ήμουν αρκετά μελαχρινή. Είναι βαρύ φίλοι μου να είσαι το μόνο παιδί, ούτε καν ένα ξαδελφάκι δεν είχα ποτέ!
 Όλοι αυτοί οι φίλοι των γονιών μου ήταν για μένα σαν..θείοι και θείες, οικογένεια. Δύο από αυτούς συμφοιτητές της μητέρας μου έγιναν καθηγητές Ιατρικής μετά από χρόνια κι εγώ τους φώναζα ακόμη με το μικρό τους όνομα.
Όπως έχω πει πολλές φορές το..μπαουλάκι..των αναμνήσεων μου είναι γεμάτο και πλούσιο, δεν έχω τίποτε απωθημένο να ζηλέψω και να πω πως δεν χάρηκα.
Αύριο δεν θα έχω βέβαια χαρταετό...θα έχω όμως ένα γεμάτο σπίτι από αγάπη, φίλους και Σαρακοστιανούς μεζέδες και βέβαια..τα ντολμαδάκια που πλέον φτιάχνω εγώ και τα θαλασσινά που τα φτιάχνει ο καλός μου Δημήτρης.
Καλή Σαρακοστή φίλοι μου.
Αχτιδένια φιλάκια.

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Φωτογραφικά και συγγραφικά δρώμενα



            Φωτο- συγγραφική σκυτάλη # 1  για  τα συγγραφικά δρώμενα της φίλης Mary Pertax που παρέλαβα από το φίλο Γιάννη  προσπαθώντας να πιάσω το ελάχιστο από τη συγγραφική του δυνατότητα.

                                "Το ανοιχτό παράθυρο"
                                                                                                                                                                                  

                      Πηγή φωτογραφίας    Pixabay Δωρεάν εικόνες


Η Αλεξάνδρα στάθηκε  στο ανοιχτό παράθυρο  να χαρεί τη τελευταία Ανατολή από το σπίτι που  άφηνε πίσω της. Την μάγευε η θάλασσα, το κύμα που έσκαγε , ο ήλιος που γεννιόταν και πέθαινε  εδώ και 28 χρόνια μπροστά της..
 Θυμήθηκε τη μέρα που ο Νίκος την πέρασε  στην αγκαλιά του από το κατώφλι , νεαρός γιατρός , νεαρή δασκάλα στο νησί ..ερωτευμένοι..με όνειρα   να κατακτήσουν το νησί, την χώρα, το κόσμο ολόκληρο.
-Σ΄αγαπώ της ψιθύρισε στο αυτί φιλώντας το λαιμό της με το πάθος της νιότης..
-Αναπνέω για σένα  ..του απαντούσε  χαμένη ηδονικά μέσα στο κορμί του ..
Τα πρώτα τους έπιπλα ένα φθηνό διπλό κρεβάτι, μία πολυθρόνα και μία ντουλάπα.
-Να βάλουμε το κρεβάτι μας δίπλα στο παράθυρο αγάπη μου.. να βλέπουμε  τη θάλασσα και τον ήλιο..Ξέρω πως δεν ταιριάζει μα..το θέλω καλέ μου ..όπως θέλω κι εσένα..
Το παράθυρο  έγινε το κέντρο του σπιτιού τους,  του έρωτα τους. Ξυπνούσαν με το φως της Ανατολής, αγκαλιασμένοι σφιχτά κάτω από το σεντόνι τα καλοκαίρια και το βαρύ πάπλωμα τους χειμώνες, έρωτας παθιασμένος , εξαρτημένος από τα όνειρα τους.
  Μπήκαν  οι κουρτίνες, το υφαντό χαλί από την αγορά του νησιού και ένας πίνακας από φελλό όπου  καρφίτσωναν  μικρά σημειώματα με ερωτικές λεξούλες  ή μηνύματα γεμάτα προσμονή για το βράδυ.
Το ανοιχτό παράθυρο πάντα εκεί, ο έρωτας τους πάντα εκεί, η θάλασσα, τα καραβάκια, οι γλάροι με τις κραυγές τους..Ανατολή..Δύση. 
Πέρασαν 28 χρόνια ..στο γεμάτο με έπιπλα πια σπίτι, τη μοντέρνα τηλεόραση, το  ηχοσύστημα,  τα δύο γραφεία, τη βιβλιοθήκη, τους ακριβούς πίνακες που πήραν τη θέση του πίνακα με τα ραβασάκια. 
Όλα άλλαζαν με τα 28 αυτά χρόνια και ..δεν το κατάλαβαν πως πέρασαν σε αυτή την αλλαγή.
Το αλάτι της θάλασσας έφθειρε το ξύλο του παραθύρου σιγά σιγά..το άγγιζε  και ένοιωσε τη διαφορά ,όλα χρειάζονται την συνεχή φροντίδα για να μείνουν όπως ήταν, θέλουν ανοιχτά μάτια και ανοιχτή καρδιά..όπως η θέα από το παράθυρο .
 Δεν κατάλαβαν η Αλεξάνδρα και ο Νίκος πότε αυτό το παράθυρο δεν ήταν πια αρκετό. Ίσως όταν το κρεβάτι μετακινήθηκε σε άλλη θέση, ίσως όταν το "σ΄αγαπώ" στο φιλί δεν είχε τον ίδιο ήχο, ίσως όταν τα μάτια δεν κοιτούσαν με το ίδιο φως τα μάτια του άλλου. Όταν η  άνοδος στη δουλεία   έγινε κύριος  σκοπός, όταν το παιδί που δεν ήρθε άφησε   πληγή που δεν έκλεισε, όταν ο έρωτας έγινε απλή συνήθεια.
 Η καρδιά της πονούσε, αιμορραγούσε, η καρδιά του το ίδιο μα το  βήμα εκείνο από το κατώφλι σαν και τότε δεν έγινε ποτέ . Το φιλί δεν είχε το ίδιο ταξίδι στο λαιμό της, το βάδισμα του στα τρία σκαλιά στο κατώφλι δεν την έκαναν να σηκωθεί και να τρέξει στην αγκαλιά του..
Κοίταξε  το άδειο δωμάτιο.. όπως όταν μπήκαν ..μόνο που τα πάντα είχαν άλλο χρώμα από τη φθορά. Στο πάτωμα η βαλίτσα έτοιμη για  βιαστική φυγή από όσα αγάπησε και έζησε. Η Ανατολή βαμμένη πορτοκαλοκόκκινο χρώμα έσβησε στη θάλασσα . Μια τελευταία ματιά..η πόρτα πίσω της ανοιχτή...
Ο Νίκος στεκόταν πίσω της, μάτια υγρά, τρεμάμενη φωνή:

-Δώσε μας μια δεύτερη ευκαιρία..
                                        ΑΧΤΙΔΑ
   
Ευχαριστώ τη Μαίρη για τη πρόσκληση και το Γιάννη για την εικόνα. Πάντα βλέπω τη ζωή σε μισογεμάτο ποτήρι και γι΄αυτό  μου αρέσει κι εμένα περισσότερο η Ανατολή.

Παραδίδω τη σκυτάλη στη φίλη Αλεξάνδρα με τη φωτογραφία που της διάλεξα και της εύχομαι μία υπέροχη δική της επιτυχία..


               Πηγή: Ένα καλοκαίρι δικό μου..Αχτιδένιο..
                           Αχτιδένια φιλάκια.

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Ένα ..σαματατζίδικο πρωινό!


Ούτε μία ..σέλφυ δεν μπορώ να βγάλω βρε παιδιά..μα πως θα έδειχνα τα δύο από τα πολλά δωράκια που παρέλαβα πρωί πρωί από την "άγνωστη" γνωστή φίλη μου συνονόματη Γεωργία .
Μία σάρπα ζεστή που την φόρεσα για να σας τη δείξω και τη καρφίτσα που την μόστραρα αμέσως!! Το πακέτο περιελάμβανε ένα μπουκαλάκι βαλσαμόλαδο, πλεκτές πιάστρες για τον άνδρα μου, σου βερ για το ποτήρι του, ένα ρολό μουσαμά για το..πάθος μου τη ζωγραφική, δυστυχώς..τα αγαπημένα μου κουλουράκια με ξηρούς καρπούς ( τα δοκίμασα κι όλας!!) και σκόρπιες καραμέλες γιατί..ε! παιδάκι είμαι κι εγώ!!!


Η μέρα μου άρχισε επεισοδιακά, κάτι σαν την..Μαίρη τη Παναγιωταρά! Στις 7 εγερτήριο, στις 7.30 στο ταχυδρομείο να στείλω δέμα και να πάρω αυτό της φίλης μου και μόλις γύρισα ..νάτα τα χαμπέρια!!
Ο άνδρας μου κουκουλομένος σαν φιγούρα του Αρκάς βογκώντας με εκείνη τη φράση που λένε οι άνδρες σε τέτοιες περιπτώσεις :
-Πεθαίνω , με χάνεις, καίγομαι από το πυρετό..( 38 είχε..), μένεις χήρα..κρυώνω, βάλε τα καλοριφέρ, γιατί δεν καίνε περισσότερο;, να μου βάλεις ΒΙΞ , κάνε μου και τσάι, σκέπασε με καλά, δώσε μου χαπάκια και στην ανάγκη κάλεσε και το γιατρό!!!!!!!!
                             Αγοροκρύωμα φίλοι μου...

                              dog ill sick in bed get well
Πρωινά σε δίσκο,  βόλτα ,τάισμα και ινσουλίνη στη Κλώντη,  τσάι στον άρρωστο, ο καφές μου κρύωσε και το πίνω σταδακά και όρθια, α! τα φάρμακα μου γι' αυτό τρέμω!!!
-Μία σουπίτσα όποτε μπορείς κοριτσάκι μου!!!
-Τώρα αμέσως την αρχίζω..
-Με κότα και χορταρικά..
-Να βγάλω από τη κατάψυξη..
Δεν ξέρω πως θα συνεχιστεί η μέρα μα και μόνον η αρχή με έκανε να αισθανθώ πλήρης!!!!
Φίλοι μου ευτυχώς δεν χάνω το χιούμορ μου και αποδέχομαι τα πάντα με χαμόγελο και ..κρυφό γελάκι γιατί ο...άρρωστος θέλει αύριο να πάμε στην Έδεσσα για δένδρα που ξέχασε!!!Εύχομαι να είναι καλά γιατί βρε παιδάκι μου...δεν θέλω όπως λέει να μείνω χήρα και...θα μου λείπει..τον αγαπάω τον άτιμο!!!!
                                Αχτιδένια φιλάκια!

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Μία σχολική έκθεση...


Σήμερα η ανάρτηση μου θα είναι μία εγωιστική παρουσίαση με δόση άφθονης υπερηφάνειας και ίσως κάποια σταγόνα Ναρκισσισμού για το εγώ μου.
Το σκέφτηκα πριν την κάνω..μα το εγώ μου υπερίσχυσε γιατί η Παρασκευή για μένα ήταν σαν βραδιά ...Όσκαρ και να το βραβείο στα χέρια μου ένα κομμάτι χαρτί που μου έφερε η μητέρα της μαθήτριας μου στη ζωγραφική .
-Κυρία Γεωργία θέλησα να έρθω εγώ και να σας δώσω αυτή τη κόλα με την έκθεση της κόρης μου γιατί αν και ντρέπεται να σας την δείξει εγώ το θεωρώ ανάγκη.
Ήταν μία κόλλα χαρτιού με ένα 10 με κόκκινο στην άκρη και μία υπογραφή, ήταν μία έκθεση με τίτλο : Ποιο είναι το πρότυπο σας και γιατί.
Το πήρα και το διάβασα , η μικρή μου μαθήτρια με αγκάλιασε από τη μέση και έχωσε το κεφάλι της επάνω μου.
Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη δεν θα πω ψέμματα, έχω και τα δάκρυα στο..τσεπάκι μου...είναι από τις στιγμές και νιώθεις κάτι στο λαιμό να δυσκολεύει την ανάσα και τη καρδιά να χτυπάει τρελά και το χέρι να τρέμει και τα λόγια να μη μπορούν να βγουν . Τότε απλά αγκαλιάζεις σφιχτά και λες ένα ευχαριστώ μαζί με ένα φιλί  στα μαλλιά.
Επιτρέψτε μου να γίνω κάτι που δεν μου αρέσει μα ..η ματαιοδοξία να υπερισχύσει και η συναισθηματική μου φόρτιση να βρει διέξοδο. Σας παραθέτω την έκθεση της μικρής μου 11ρονης το..Όσκαρ που σας έλεγα έστω και χωρίς κόκκινο χαλί.

                             (Ήταν σαν χθες..πριν 5 χρόνια..)



                                    Ποιο είναι το πρότυπο σας και γιατί.


Τι πρέπει να είναι ένα πρότυπο για ένα παιδί; Μας είπαν ότι πρέπει να είναι ένα άτομο που θαυμάζουμε, που αγαπούμε , που το θεωρούμε μοναδικό και που θα προσπαθήσουμε να πάρουμε από αυτό τα καλύτερα που βρίσκουμε. Άκουγα τις συμμαθήτριες  μου γύρω μου να λένε ονόματα από  ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς, πολιτικούς  και γνωστούς ανθρώπους από τη τηλεόραση. Όμως εγώ το πρότυπο μου το είχα δίπλα μου και όχι σαν άγνωστο άνθρωπο που τον έχω απλώς ακουστά και είναι η δασκάλα μου στη ζωγραφική η κα Γεωργία.
  Την αγάπησα και την θαύμασα από τη πρώτη στιγμή που με πήγαν οι γονείς μου να κάνουμε γνωριμία και πρώτο μάθημα. Αγάπησα το χαμόγελο της που είναι πάντα στο πρόσωπο της, αγάπησα το τρόπο που με κοιτάζει γιατί είναι σαν να με αγκαλιάζει. Με έκανε να νιώσω ότι ήμουν κάτι σπουδαίο από τις πρώτες πινελιές και το μάλωμα της είναι  γεμάτο γέλιο και αστείες  στιγμές. Με έμαθε να βλέπω καλά τη κάθε πινελιά μου, να ακολουθώ το φως και να βλέπω τις σκιές. Αισθάνεται πότε είμαι κουρασμένη και βαριέμαι και τότε μου λέει να πετάξω το πινέλο και να χώσω τα δάκτυλα στο χρώμα για να νιώσω το μουσαμά με τις άκρες τους. Πασαλειβόμαστε ,κάνουμε δοκιμές, λερώνουμε μουσαμάδες και γελάμε με το αποτέλεσμα. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει και όταν ζωγραφίζουμε της ανοίγω τη καρδιά μου και της λέω μυστικά που ούτε στη μαμά μου τα λέω ,συγνώμη μαμά.
 Μιλάμε και ζωγραφίζουμε, γελάμε και ακούμε μουσική , λέμε ιστορίες και με συμβουλεύει όταν της λέω τα προβλήματα με κάποιες φίλες μου.  γιατί βλέπετε έχουμε κάτι ίδιο εμείς οι δύο, ήμαστε μοναχοπαίδια και καθώς μιλάμε βλέπουμε πόσα ίδια πράγματα ζήσαμε η κάθε μία. Πρότυπο σημαίνει για μένα εκτός  από την αγάπη να νιώθεις εκτίμηση, και θαυμασμό.
 Την εκτιμώ γιατί μου λέει πάντα την αλήθεια ακόμα και όταν δεν μου αρέσει αυτό.  Την θαυμάζω γιατί ζωγραφίζει χωρίς να βλέπει λες και οι εικόνες ξεπηδούν από μέσα της. Την θαυμάζω γιατί ακόμα και όταν καταλαβαίνω ότι πονάει εκείνη μου χαμογελά και  μου λέει  να τραβήξω εγώ την ίσια γραμμή γιατί εκείνη  θα την κάνει στραβή και γελάει .
 Στεναχωριέμαι που με προετοιμάζει για ένα χωρισμό , μου λέει ότι του χρόνου θα έχω πολλά μαθήματα και ίσως δεν ήμαστε μαζί. Τότε θυμώνω και της λέω πως εκείνη για μένα είναι η πιο ξεκούραστη μέρα. 
Θα ήθελα να πάρω από εκείνη όλα όσα αγάπησα επάνω της, να μπορώ να ζωγραφίζω χωρίς να βλέπω μία εικόνα κάτι που δεν κατάφερα ακόμα. Θα ήθελα να περνώ πιο πολλές μέρες μαζί της και οι δύο ώρες μας να μη τελείωναν ποτέ. Θα ήθελα να φτιάχνουμε πράγματα και κατασκευές , θα ήθελα να μένει σπίτι μας. Αν κατάλαβα καλά τι σημαίνει πρότυπο τότε για μένα είναι αυτό, η δασκάλα μου της ζωγραφικής

Φίλοι μου δίδαξα σε σχολείο 6 χρόνια, πήρα αγάπη , πολλή αγάπη μα αυτή η έκθεση ίσως και λόγω ηλικίας η ευσυγκινησία μου.. αυτή η έκθεση ήταν μία επισφράγιση ότι όταν κάνει κάτι με αγάπη επιστρέφει σε σένα.
Αχτιδένια φιλάκια.

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Χτίζοντας χωριουδάκια!

Η δημιουργία φίλοι μου είναι το καλύτερο φάρμακο για κάθε τι που σας απασχολεί , αυτό είναι ένα ..έμβλημα για μένα , ένα καταφύγιο πάντα και εκεί βρίσκω την ηρεμία που χρειάζομαι τέτοιες ώρες για να βάλω τα πράγματα ..όπως λέω στη θέση τους.
Εκείνο το γνωμικό των προγόνων μας που λέει: "ενός κακού μύρια έπονται " το ξέρετε; 
Από τη μία τα καθημερινά τηλεφωνήματα  με τη φίλη μου για τον άνδρα της χωρίς κανένα νέο καλό , μετά ακόμη ένα τηλέφωνο με συγκλόνισε από άλλη φίλη για ένα παρόμοιο λόγο κι αυτό χωρίς καμία ελπίδα και..καπάκι ο ξαφνικός θάνατος μιας γειτόνισσας μου της κας Λίζας (φίλη και παλιά πελάτισσα) στο διπλανή σπίτι..ήρθε και έδεσε το..γλυκό!
Μπήκα λοιπόν στο εργαστήρι μου, πήρα διπλό χαπάκι για το τρέμουλο που μου φέρνει η σύγχυση και..
Ήταν ένα χωριό..μικρό χωριό επάνω σκαρφαλωμένο σε ένα βράχο όπως πολλά μικρά ορεινά χωριά της χώρας μας. 
 Ξύλο κορμού φαγωμένο από τα χρόνια που τα μαζεύω σαν..γνήσιος ρακοσυλλέκτης υλικών σε όποια βόλτα με κάνει ο άνδρας μου σε δασάκι, ( πονηρούλια ...θα μου πείτε ..σε δασάκι υλικά μαζεύετε; ε! μεγαλώσαμε!!!).


Οι πετρούλες μαζεμένες από το ποτάμι στη Βεργίνα όταν πήγαμε στη  "Πρωτοβουλία για το Παιδί"  2..κούτες έχω μαζεμένες φίλοι μου  και όποτε έχω διάθεση τις ζωγραφίζω γιατί είναι πολύ μικρές και τα αριστερό μου χέρι δεν μπορεί να κρατήσει πια  ακίνητη τη πετρούλα.


Μου αρέσει να φτιάχνω τέτοια χωριουδάκια , τα κάνω εδώ και 2-3  χρόνια και μου φαίνεται παράξενο γιατί τώρα τελευταία έχω δει ένα σωρό περίπου τέτοια στο Pinterest αν και σας διαβεβαιώ ότι ήταν δική μου κατασκευή. Όμως έτσι είναι η χαρά της τέχνης να δίνεις ιδέες όπως κι εγώ με τη σειρά μου παίρνω ιδέες από νεότερους. 
Είχε σειρά και ένα άλλο κομμάτι ξύλου ..αυτό και αν δεν ήταν φαγωμένο από το χρόνο ! Μου δίνει ικανοποίηση όταν παίρνω κάτι στο χέρι μου και σκέπτομαι τι μπορώ να το κάνω. Αυτό δεν στεκόταν  μόνο του οπότε το στερέωσα σε βάση.


Γλυκούλια δεν είναι;
Αυτά για σήμερα!!! Και πρέπει να πω πως μου πέρασε κάπως αυτό το "σφίξιμο" στη καρδιά για τους φίλους μου όχι γιατί τους ξέχασα αλλά γιατί όταν ζωγραφίζω ή όταν κάνω μία κατασκευή κάνω αυτό ακριβώς που είπα στην αρχή : βάζω όσο τα κάνω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου σε..σειρά ..κάπως σαν στρατιωτάκια .
Αν δείτε το εργαστήρι μου αυτή τη στιγμή θα πάθετε λιγάκι..σοκ..γιατί μέσα στη μανία μου να φτιάξω έχω ανοίξει ένα σωρό δουλειές, έχω βάλει στη σειρά υλικά και ιδέες, κανδράκια, ξύλα και κουτιά, δίσκους και κρεμάστρες...
Α! δεν σας είπα το νέο μου απόκτημα, δώρο του άνδρα μου να με ..ησυχάσει να μη κλαίω για τις φίλες μου.. Μου πήρε ( τι άλλο θα με ευχαριστούσε;) ένα μηχάνημα λείανσης για ξύλα κάπως ελαφρύ για να το χειρίζομαι γιατί το δικό του από το παλιό μας μαγαζί ήταν πολύ βαρύ και μεγάλο γα μένα. 
Το χάρηκα !!!Το δοκίμασα!!!! Μετά τραβούσε τα ...μαλλιά του μαζί μου γιατί..έκλαιγα πάλι  με τη σκέψη του ...τι θα έκανα χωρίς εκείνον.
Η σκέψη μου στις δύο φίλες μου, η προσευχή μου για εκείνες να τις δίνει ο Θεός δύναμη να στέκονται όρθιες και να παλεύουν...
Σας έχω πει πόσο ..κλαψιάρα είμαι; Στο τσεπάκι μου το έχω το δάκρυ λέει ο καλός μου όταν με πειράζει γι' αυτό. 
Σας εύχομαι μία όμορφη αυριανή μέρα φίλοι μου και μία ..συμβουλή: 
"Να χαίρεστε το ΣΗΜΕΡΑ , αφήστε το αύριο όπως έρθει , λέτε κάθε πρωί ευχαριστώ και το "σ΄αγαπώ" σε όποιον είναι δίπλα σας.
Αχτιδένια φιλάκια!

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Σκέψεις και έννοιες..


Με μία φωτογραφία που έβγαλα προχθές πηγαίνοντας στη Έδεσσα ας κάνω κι εγώ το δικό μου συλλαλητήριο.  Είναι ο αρχαιολογικός χώρος στους πρόποδες της Έδεσσα στο λόγκο όπως τον λένε και που επιβεβαιώνει με τα συναισθήματα που σου προσφέρει ότι η καρδιά της Μακεδονία είναι αυτός ο τόπος, η δική μας Μακεδονία που είναι Ελληνική γιατί εδώ πάτησε και Φίλιππος και ο Μέγας Αλέξανδρος. Υπάρχει μάλιστα μία σπηλιά που λένε ότι εκεί του έκαναν μαθήματα όταν έμενε σε αυτό το χώρο.


Ένα σύντομο ταξιδάκι αστραπή με τον.. Εδεσσαίος άνδρα μου λοιπόν για να αγοράσουμε κάποια δένδρα από το γνωστό μας φυτώριο.  Θα μου πείτε ..208 δένδρα δεν του φθάνουν ;Είπαμε ..κάθε άνθρωπος έχει τα ..πάθη του , ε! ο άνδρας μου μετά τη σύνταξη έχει γίνει αγρότης, φέτος τα δίναμε τα φρούτα στις κόρες και τους γείτονες, του χρόνου θα βάλω ..ντελάλη να έρθουν να μαζέψουν φρούτα αφού θα είναι τόσα πολλά !!!!
Φυτώρια Δημητριάδης λίγο πριν την Έδεσσα και λίγο μετά τη Σκύδρα, μας έκανε πλέον φίλους ο άνθρωπος αφού ψωνίζει ο δικός μου και για τους γείτονες που του παραγγέλνουν.



Η Κλώντη στο αυτοκίνητο ..δεν βγήκε έξω για το λόγω που θα δείτε κάτω αν και οι άνθρωποι τον έβαλαν σε κλουβί. Κόντεψε να μας...φάει!!!


Δεν μας συμπάθησε καθόλου ο τύπος..καθόλου χημεία με μένα που προσπάθησα να τον δωροδοκήσω με μπισκοτάκι κόκκαλο και κόντεψε να μου φάει τα δάκτυλα και το μπουφάν!


Βέβαια δεν ξεχνάμε την επίσκεψη μας στο "εκκλησάκι μας" να πάμε κεράκια και να προσευχηθούμε για κάποιον φίλο που χρειάζεται τη προσευχή μας.


Όπως καταλάβατε πέρασα το ΣΚ στο κτήμα με..βροχούλα , εκείνος με το κίτρινο αδιάβροχο να φυτεύει φουντουκιές κι εγώ να κεντάω κάτι που άρχισα για μία φίλη. Η φίλη μου η Ελένη θα γίνει γιαγιά, τρελάθηκε από τώρα και μου ζήτησε να κεντήσω ένα σετ σεντονάκια, εγώ δεν χαλάω χατήρι.
Όμως αυτές τις δύο μέρες η σκέψη μου είναι σε κάποιο φίλο καρδιακό, αδελφό θα τον πω καλύτερα. Η γυναίκα του παλιά μου συμφοιτήτρια , συνεταίρισα μου  για κάποιο διάστημα, περάσαμε χρόνια μαζί με το ζευγάρι, τα κορίτσια μας μαζί ίδιες ηλικίες, τα δικά τους με φωνάζουν θεία ..
 Εκείνος "παρέλαβε"τον άνδρα μου όταν ήρθε στη Ελλάδα με τα ελάχιστα τότε Ελληνικά του ο δικός μου  , Βολιώτης υπέροχος ο Κώστας θεώρησε σωστό πριν έρθουν στο σπίτι να τον κεράσει κάτι, τον ..πότισε λοιπόν τσίπουρο όταν τον έφερνε  και ο δικός μου έγινε..κάτι σαν κατακόκκινη φιγούρα του Αρκας! 
Μετά οι δρόμοι μας χώρισαν όταν μία μετάθεση τους πήρε από κοντά μας, εκείνοι στη Λάρισα εμείς Θεσσαλονίκη μα πάντα μαζί ακόμα και σε διακοπές. Έχω απίστευτες αναμνήσεις μαζί τους, απίστευτες φωτογραφίες, μοναδικές στιγμές και γλέντια..περάσαμε γάμους και βαπτίσεις..οι "γαρδένιες" μας όπως έλεγε χαϊδευτικά  τα κορίτσια μας μεγάλωσαν..
Αν πιστεύετε σε όνειρα λοιπόν εκείνο το βράδυ είδα στον ύπνο μου το Κώστα και το σπιτικό του, έτσι λίγο πριν φύγω για Έδεσσα πήρα τηλέφωνο και άκουσα τη φίλη μου να κλαίει και να μου λέει τι είναι διασωληνωμένος στην εντατική. Έμεινα με το κινητό στο χέρι..Παίρνω κάθε μέρα τηλέφωνο  μα οι ελπίδες ελάχιστες..και δεν μπορώ να μη σκέπτομαι κάθε όμορφη στιγμή που περάσαμε όλοι μαζί, νέοι τότε, φίλοι καρδιακοί, αδέλφια χωρίς να έχουμε το ίδιο αίμα..
Θα πείτε..γιατί σας τα λέω τώρα αυτά..είπαμε..για μένα το μπλοκόσπιτο είναι ..είστε..η συντροφιά χωρίς..πρόσωπο..η άγνωστη αγκαλιά..που ακούει και ίσως αισθάνεται όπως αισθάνομαι..Και..ναι..είμαι πολύ στεναχωρημένη..
Αχτιδένια φιλάκια.