Ανακαλύπτοντας το ..σιτάρι!

Ψυχοσάββατο σήμερα φίλοι μου, χθες μία τόσο γεμάτη μέρα για μένα με το μικρό στα..πόδια μου να φτιάχνω κόλλυβα και ασουρέ για να μοιράσω..Το αστείο ήταν ότι μου..έκλεβε το βρασμένο σιτάρι από τη πετσέτα που το είχα απλωμένο με το κουτάλι και το έτρωγε! 

Μετά..όλο το απόγευμα εκκλησία και μετά στη κόρη μου να δώσω στην εγγονή μου..κόλλυβα που τρελαίνεται να τρώει.

Χθες λοιπόν φτιάχνοντας το σιτάρι σκέφτηκα για πρώτη ξέρετε φορά πόσο χρήσιμο μπορεί να είναι και τη σημασία που είχε κάποτε στα χωριά , θυμήθηκα όλα τα βιβλία που διάβαζα με ιστορίες από χωριά και σπιτικά τραπεζώματα..

Βλέπετε..καλώς ή κακώς εγώ..παιδί της πόλης ποτέ δεν του έδωσα τη σημασία που του έπρεπε γιατί για μένα ήταν ..το έτοιμο ψωμί από το φούρνο, η τυποποιημένη σακούλα το αλεύρι, τα σκευάσματα του στο μπακάλη...

.Σκεφτήκατε πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις για να δώσεις στην οικογένεια σου με το σιτάρι;.. το σκέφτηκα πιστέψτε με βλέποντας το μικρό Δημητράκη να το τρώει με το κουταλάκι..έτσι απλά βρασμένο!

Έφτιαξα λοιπόν τα κόλλυβα, έφτιαξα με λίγο από αυτό πεντανόστιμη σαλάτα και με σταφίδες και καρύδια ..πράγματα γήινα..απλά και θρεπτικά το κολλυβόσουμο σε μικρά μπολάκια μιας χρήσεως με μπόλικη κανέλα επάνω τους να μοσχοβολήσει το σπίτι.. Ξέρετε πότε εξαφανίστηκα 20 μπολάκια;..ούτε εγώ το πίστευα..ένα κράτησα για μένα !

 Η σαλάτα με μπόλικο κρεμμυδάκι, μαϊντανό και τριμμένο καρότο που είχα και λίγο δυόσμος στόλισε το μεσημεριανό τραπέζι με το Δημήτρη μου. .. Σκέφτηκα ότι πρέπει να κάνω μία στροφή σε τέτοια φαγητά και σαλάτες για να μάθουν τα εγγόνια μου σε ένα νέο τρόπο διατροφής που η σύγχρονη ζωή ξέχασε με αποτέλεσμα αρρώστιες και δυσλειτουργίες του οργανισμού..

 Σας ζάλισα..τι να κάνω η... συνταξιούχος γυναίκα..αυτές τις μέρες δεν έχω κέφια για ζωγραφική..

Σας εύχομαι καλό ΣΚ να περάσετε, εγώ πάντως το βραδάκι θα πάω στην Ολίνα μου..έχω πάρει όλες τις..κόρες μου στη σειρά, φυσικές και της καρδιάς!

Αχτιδένια φιλάκια..κρύο ..μα όλα θα πάνε καλά!

Να σας θυμίσω ..λιγάκι..

Κρύο σήμερα φίλοι μου, παγωμένος αέρας....  κι εσείς που μένετε στη Θεσσαλονίκη τη πόλη μου σας δείχνω μία διεύθυνση για να βοηθήσετε με ρούχα τους άστεγους και όσους έχουν ανάγκη.

 

Υπενθυμίζω τη φίλη μας Δέσποινα που έχει την ανάγκη μας  μετά από τη φωτιά που έκαψε το σπίτι της και βέβαια πάλι στη Θεσσαλονίκη τα συσσίτια των 3 εκκλησιών που εγώ τουλάχιστον ξέρω Αγ. Βαρβάρα Α.Τούμπας, Νέας Οσίας Ξένης Χαριλάου, Αγίων Πάντων. Βέβαια κάνουν σχεδόν όλες μα αυτές τις ξέρω καλά. Εκεί μπορείτε να συνεισφέρετε οικονομικά, εθελοντικά με εργασία, και σε είδος με τρόφιμα. 

Επίσης Αισώπου 13 Βαρδάρι Θεσσαλονίκης υπάρχει Ιατρικό Εθελοντικό κέντρο με όλες σχεδόν τις ειδικότητες ιατρών που  προσφέρουν ΔΩΡΕΑΝ τις υπηρεσίες τους καθημερινά σε ανασφάλιστους.

Μια τέτοια κρύα μέρα ..σκεφτείτε.. ποτέ δεν ξέρει κανείς πότε και ποιος θα χρειαστεί κάποτε βοήθεια..

Και για να σας ..γλυκαίνω την ατμόσφαιρα ...πάρτε λίγη ..τζούρα από το ..γλυκό σοκολατάκι μου που σήμερα βράδυ Τσικνοπέμπτης μαζί με τα άλλα δύο εγγόνια μου με μέθυσαν με το ..λικέρ τους.

 

Τον έβαλαν ..τιμωρία στο καροτσάκι του..λόγω της φρονιμάδας του..του δώσανε και ένα ..κοκαλάκι από μπριζόλα στο χέρι... 

Δεν είναι ο μόνος που είναι σε ..περιορισμό!

 Είναι και η..Κλώντη μα για άλλο λόγο..πονούσε το ποδαράκι της  λόγω του καιρού ( όπως και της ..αφεντικίνας της) και για να τη σώσουμε από τα χέρια των ..δύο αγοριών την βάλαμε στο κρεβατάκι!

 

Φίλοι μου έχουμε χάσει το κέφι μας, το χαμόγελο της ξεγνοιασιάς μας, την τελειότητα της αξιοπρέπειας μας την μαύρισαν μα εμείς οφείλουμε πρώτα σε όσους αγαπάμε γύρω μας και μετά στον εαυτό μας να λέμε κάθε πρωί στο καθρέπτη μας: "όλα θα πάνε καλά".

Τσικνοπέμπτη!

Καλημέρα, καλημέρα...τσικνοπέμπτη; Κάπου στο διαδίκτυο ψάχνοντας βρήκα ένα άρθρο  για τη μέρα αυτή...

Το όνομα "Τσικνοπέμπτη" προέκυψε γιατί την ημέρα αυτή το δείπνο αποτελείται από κρέας ψημένο στα κάρβουνα, το οποίο πρέπει να  έχει πάντα λίγο λίπος ώστε κατά το ψήσιμο να βγάλει την απαραίτητη "τσίκνα". Ακόμα και οι πιο φτωχοί άνθρωποι κάθε περιοχής, πρέπει να ψήσουν κρέας ώστε να μυρίσει το σπίτι τους και όλοι  να ξέρουν ότι γιορτάζουν!

Παλιότερα στην ελληνική επαρχία οι άνθρωποι μοίραζαν πιατέλες με το τσικνισμένο κρέας σε όλη την γειτονιά για να στείλουν την μυρωδιά του ψητού σε κάθε άκρη του χωριού.

Πηγή: pyles.tv

 Σας έρχεται καμιά εικόνα να συγκρίνετε με σήμερα;..εγώ τουλάχιστον αυτές τις μέρες τίποτε στους δρόμους δεν με θύμισε το καιρό που έβγαινες έξω και έβλεπες δρόμους γεμάτους παιδάκια ντυμένα καρναβάλια και παρέες κεφάτες με ντουντούκες και μάσκες..

Μεταξύ μας..δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος αυτών των ημερών..ελάχιστες φορές ντύθηκα με στολές..παιδί..( με έντυνε η γιαγιά μου), στη Σχολή σε φοιτητικούς χορούς και μια φορά με μια πελάτισσα μου ζουζουνιάρα  με το..ζόρι! Δεν είμαι παραδόξως άτομο των ..χορών..προτιμώ εκδρομούλες και βόλτες στη φύση από κλειστά μέρη με δυνατή μουσική , ταίριαξα σ' αυτό και με το Δημήτρη και έτσι σπάνια θα με δείτε να χορεύω...

Χθες με επισκέφτηκε η Ελπίδα, γνώρισα ένα σοβαρό, μορφωμένο κορίτσι που έμοιαζε σε πάρα πολλά με την ψυχοκόρη μου την Αθηνούλα με αποτέλεσμα να την αγαπήσω ακόμα πιο πολύ. Την άκουσα να μου διηγείται τη ζωή της, αλλάξαμε αναμνήσεις και εμπειρίες, φάγαμε το φαγητό που μας μαγείρεψε ο ανδρούλης μου και τώρα η καλή μου Ελπίδα ξέρει οτι πια έχει μία μαμά φίλη και ένα μπαμπά εδώ και δεν θα είναι μόνη .

Με τον εγγονό μου σήμερα..η Τσικνοπέμπτη θα είναι μία απλή μέρα για μας..τα κορίτσια μου στις δουλειές τους κι εγώ με το Δημήτρη και τη Κλώντη θα δώσουμε στην ημέρα τη δική μας σημασία.

Όμως εσείς που είστε νέοι μη χάσετε το χαμόγελο και τη διάθεση να την κάνετε όπως την θέλετε..δεν χρειάζονται κέντρα και μουσική σε χώρους..κάντε το στο σπίτι ενός φίλου, στο δικό σας , όπου τέλος πάντων μπορείτε να συγκεντρωθείτε. Το έζησα αυτό σαν φοιτήτρια στο καιρό που οι συμφοιτητές μου δεν είχαν χρήματα ούτε για..σάντουιτς και μοιραζόμασταν τα πάντα..

Παλιές φωτογραφίες!

Ξύπνια τέτοια ώρα..περιμένω να βγει από το φούρνο το...2ο κέικ μου..όχι καλέ..δεν είναι όλα για μένα..το έφτιαξα για μια γλυκιά κοπέλα που θα γνωρίσω σήμερα..δηλαδή..το ..πρωί !

Με τον εγγονό μου το πρωινό μου, όλο δικό του  ..τον επιθύμησα έστω και αν τα είδα και τα τρία χθες το απόγευμα. Είναι σαν ένα αγαπημένο γλύκισμα, σαν κουτί με σοκολατάκια ...τα βάζεις μπροστά σου και δεν ξες πόσα έφαγες!

Μετά ψάχνοντας για κάτι έπεσε στα χέρια μου  ένα από τα..αμέτρητα άλμπουμ που έχω στοιβαγμένα σε ντουλάπια, το είχε βγάλει προχθές η κόρη μου η Ειρήνη για να δείξει στον άνδρα της παιδικές φωτογραφίες.. έχω αμέτρητες..Βλέπετε ο Δημήτρης μου είχε μανία με τις φωτογραφίες και τα ..φιλμ. Εκείνο το καιρό είχε αγοράσει κάμερα με φιλμ... δεν υπήρχαν καν οι κασέτες..κάπου έχω ακόμα και τη βάπτιση τους.. Οι φωτογραφίες αλλάξαν χρώμα πια..έγιναν παλιές σαν μια δαντέλα της γιαγιάς..

Κάπου λοιπόν βρήκα το...1ο μου μαγαζί..έγκυος ακόμα στη δεύτερη κόρη μου..η Ειρήνη μου μόλις λίγων μηνών.Ο Δημήτρης μου έφτιαξε ένα παρκάκι και τα έβαζα μέσα όσο εγώ ζωγράφιζα..Το είχε πάρει απόφαση ο έρμος ότι εγώ δεν θα άφηνα το πινέλο , τα κεραμικά μου τότε και τους καμβάδες μου. τότε ήταν η αρχή μου..πειραματιζόμουν με το πηλό..με γυαλί, ύφασμα ..τα πάντα..1976 -77 !

Τώρα τα βλέπω και..γελάω γιατί τότε πουλούσες τα..ΠΑΝΤΑ..χρυσές εποχές φίλοι μου ,ζωγράφιζα συνέχεια και δεν έμενε τίποτα !

Συγχρόνως τότε ζωγράφιζα για 3 οίκους μόδας φορέματα..το καθένα διαφορετικό σχέδιο..χειροποίητο μοναδικό.. αυτό πλήρωναν και ήταν τότε στη μόδα .Εμπορική ζωγραφική έκανα φίλοι μου γιατί με τη φροντίδα των παιδιών δεν μπορούσα να κάνω εκθέσεις..παρά μόνο ελάχιστες συμμετοχές.Εκθέσεις έκανα αργότερα όταν πια το εργαστήρι "ΑΧΤΙΔΑ" έγινε κάτι σημαντικό στην εμπορική αγορά στο τομέα μας και είχα όλη την ευχέρεια να κάνω πια επιλογή πελατών..  Έχω άπειρες ιστορίες να θυμηθώ..είναι κι αυτές μέσα στο ... κασελάκι που έλεγε μία φίλη..

Να και η Ειρήνη μου..λίγα χρόνια μετά..το μαγαζί μου έχει πάρει άλλη μορφή..

Χρόνια μετά..φόρεσα πλέον γυαλιά..έγινα γιαγιά, ζωγράφιζα πλέον με την ησυχία μου μόνο όσα ήθελα.. Τώρα πια θα είχα το χρόνο..όμως δεν είχα πλέον την δύναμη..ας πω να το κάνω..

 

Μη νομίζετε ότι παραπονιέμαι..όχι..είμαι πλέον ήρεμη και ευτυχισμένη με όσα έχω και χαίρομαι..έχω και τα..βραχιολάκια μου ..που το πας κι αυτό.. Σήμερα έκανα 3 νέα σχέδια ! Ακόμα η ..αδιόρθωτη σκέπτομαι και έκθεση..αδιόρθωτη..(μουρμουράει ο καλός μου)

Το γλυκό μου έγινε..καληνύχτα φίλοι μου..Αχτιδένια φιλάκια..πάω μη το κάψω!

Προχωράμε......αγωνιζόμαστε..μα πάνω απ' όλα..αγαπάμε!

  
                   Καλημέρααααααααααα!

Η Αγάπη και ο έρωτας δεν πρέπει να έχουν " μέρα " γιατί απλά...οφείλει να είναι ανάγκη..κάτι σαν την ανάσα!

Η δική μου...Αθήνα!....

Χθες βράδυ κοιτάζοντας έτσι  κι αλλιώς αναγκαστικά τις ειδήσεις είδα μπροστά μου μία Αθήνα τόσο αλλιώτικη από αυτή που είχα στις αναμνήσεις μου .

Καλώς ή κακώς έζησα σε αυτή τη πόλη, τη Πρωτεύουσα σημαντικές στιγμές της ζωής μου ..4 χρόνια σπουδών, 2 σοβαρές εγχειρήσεις και δύο γέννες.. Έζησα περιπέτεια τότε με το Πολυτεχνείο, γνώρισα και τα ..κελιά της ασφάλειας έστω και για λίγο, δέθηκα με φίλους που μέχρι τώρα θεωρώ της... καρδιάς.

Πάντα ήμουν ειλικρινής.. λυπάμαι... μα δεν της έδωσα θέση στη καρδιά μου.. όχι γιατί δεν την άξιζε αλλά γιατί η καρδιά μου ήταν γεμάτη από τη δική μου πόλη τη Θεσσαλονίκη.. Όμως δέθηκα μαζί της με αναμνήσεις από αυτές που δεν ξεχνιούνται..

Χθες λοιπόν την έβλεπα να ..καίγεται και πόνεσα γι' αυτό..ήθελα να ψάξω στα άλμπουμ να βρω παλιές φωτογραφίες μα έχω τόσα πολλά που θέλω μέρες να τα ψάχνω..εκτός από μία που τυχαία βρήκα..

Η τότε δική μου Αθήνα.. ήταν ΑΥΤΗ..που χάζευα πάντα λες και την έβλεπα για πρώτη φορά κάθε φορά...από τα 5 μου χρόνια όταν με πρωτοπήγαν οι γονείς μου.

                            Δεν ήταν ουδέποτε.. ΑΥΤΗ...

Το δικό μου Μοναστηράκι  ( και ας μας έκλεψαν το πορτοφόλι με 37000 τότε!!!) , η Ομόνοια και η οδός Αθηνάς ήταν ΑΥΤΗ...

                                          Ποτέ ..ΑΥΤΗ..

 

και ΑΥΤΗ...

Εδώ κοντά στο Παγκράτι τον Αγ. Ιωάννη έμενα σαν φοιτήτρια...

Γνώρισα Χούντα ....και είδα τα τανκς...

Μα όταν τελείωσαν όλα πίστεψα ότι δεν θα ξαναδώ εδώ ποτέ τέτοιες εικόνες... μα χθες είδα ΑΥΤΑ...

Θυμήθηκα το Σύνταγμα  όταν πρωτοπήγα με τον άνδρα μου έγκυος περίπου αρχές Μάρτη ..του 76...κάποιος πλανόδιος μας έβγαλε με το ..έτσι θέλω μια φωτογραφία...

Κάπου στο διαδίκτυο βρήκα το ξενοδοχείο που μέναμε στο κέντρο της Πλάκας, ( βέβαια εντελώς πιο παλιό και διαφορετικό) με θέα την Ακρόπολη γιατί ήθελα να βλέπω ..την ΑΘΗΝΑ...

Χθες λοιπόν ..πόνεσα για την Αθήνα που είδα, ένοιωσα πρωτόγνωρα αισθήματα βίας γι' αυτούς που έφεραν το κόσμο σε αυτή τη θέση και σ' αυτό το επίπεδο..Πάντα λέω ότι η ..η Βία φέρνει Βία..μα χθες θα μπορούσα να σκοτώσω άνθρωπο δυστυχώς για μένα... 

δεν ξέρω αν η χθεσινή απόφαση ήταν σωστή ή όχι..δεν ήμουν ΠΟΤΕ πολιτικοποιημένο άτομο..απλά..ΕΛΗΝΙΔΑ ήμουν και είμαι...Δεν άνοιξα ούτε το μπλοκ μου χθες..τόσο με πείραξε η εικόνα και η κατάσταση..

Σήμερα με πήρε  ο άνδρας μου και με πήγε βόλτα από το πρωί..για να μου φύγει η μελαγχολία της εικόνας...τώρα όμως. ένοιωσα την ανάγκη να σας μιλήσω ..και να σας πω ότι εγώ μέσα στη καρδιά μου θα κρατώ την Αθήνα που με κράτησε 4 χρόνια, που τα κορίτσια μου πήραν τη πρώτη τους ανάσα..την Αθήνα που σε κάποιο μπαλκόνι ξενοδοχείου αγνάντευα το φεγγάρι της με τον Δημήτρη μου..η δική μου Αθήνα..

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΗ ΦΙΛΗ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΧΘΕΣ ΣΧΟΛΙΟ ΜΕ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ "Ν"  ΝΑ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΙ ΜΕΙΛ

Αχτιδένια φιλάκια..δεν έχω όρεξη απόψε..πάω στα εγγόνια μου !