Μία Φθινοπωρινή απόδραση!

Κλείσαμε τη τηλεόραση αυτές τις δύο μέρες φίλοι μου  και απαρνηθήκαμε κάθε κακή σκέψη .. Το Σάββατο βραδάκι με τους φίλους μας στο πανέμορφο σπίτι τους  με τζάκι αναμμένο καλή παρέα και όμορφα εδέσματα από την Ολίνα. Κουβεντούλα, καλή παρέα η ώρα κύλησε και γυρίσαμε αργά σπίτι. Βλέπετε για μένα τη ..σιτεμένη το 11.30 είναι αργά .. άσε που από τις 11 αρχίζω και χασμουριέμαι.. και θέλω τις πιτζάμες και τις παντόφλες μου!

Κυριακή πρωί όμως..μπήκαμε στο αμάξι και πήραμε τους δρόμους..Για που; ούτε κι εμείς ξέραμε..γιατί ΕΤΣΙ μας αρέσει.. τις αποφάσεις να τις παίρνουμε καθ' οδόν. 

Ξέρετε είναι απλό να ξεκινάς μία εκδρομή χωρίς σχέδια.. παίρνεις το πρώτο δρόμο που βλέπεις μπροστά σου και λέει ο ένας στον άλλο: -Που θες να πάμε;.. και πέφτουν οι ιδέες η μία μετά την άλλη και το αμάξι κινείται εντομεταξύ και τότε βλέπεις τις ταμπέλες να διαδέχονται τα διάφορα χωριά...

Φθινοπωρινά τα χρώματα..όμως είχαν τη γοητεία τους..αποφασίσαμε να πάμε σε μία φίλη προς το Κιλκίς.. στη μέση της διαδρομής μας..έκοψε να την πάρουμε στο τηλέφωνο και ..ήταν  αλλού.. Δεν μας χάλασε η διάθεση..συνεχίσαμε για..Σέρρες..

Παλιοσουρτούκια μας λέει μια...ψυχή και έχει δίκιο! Βλέπετε καθώς πηγαίναμε εκεί και σταματήσαμε να χαζέψουμε κάπου τα τοπικά προϊόντα των Σερρών και να φάμε τη περίφημη μπουγάτσα τους.. ανακαλύψαμε ότι δεν είχε και πολύ ενδιαφέρον για μας...

 Δεν το πολυευχαριστηθήκαμε το μέρος και ...ξεκινήσαμε για...  τη Λίμνη της Δοϊράνης!

Αλήθεια ξέρετε ότι έχει 18 είδη ψαριών; έτσι μας είπε ένας ψαράς που του πιάσαμε παρέα..κερνόντας τον ένα καφεδάκι που μας ζήτησε! Είχαμε ξανάρθει σ' αυτό το μέρος μα πάντα αυτά τα μέρη  είναι σαν να τα  βλέπεις για πρώτη φορά..  

Συγκράτησα τον άνδρα μου από το να του πουλήσει κάποιος βουβαλίσιο κρέας ( την έπαθα την προηγούμενη φορά) και πήραμε το δρόμο για..Καστανούσα...όπου αγοράσαμε κάστανα..τι άλλο! 

Συνεχίσαμε για ..Άγκιστρο .. είναι ένα φανταστικό μέρος όπου μπορείς να κάνεις μπάνιο σε θεραπευτικά νερά σε πολύ όμορφα διαμορφωμένο περιβάλλον.

 Πανέμορφο έτσι; Πληρώνεις 15 ευρώ για 45 λεπτά της ώρας και είναι ζεστό !

Όμως..είχαμε μαζί μας τη Κλώντη και δεν μπορούσαμε να την βάλουμε στο ξενοδοχείο εκεί.. Έτσι...συνεχίσαμε για ..Προμαχώνα! Έχουμε έρθει πολλές φορές εδώ μα αυτή τη φορά ειλικρινά στεναχωρήθηκα από αυτό που είδα..Ήταν ένα  εμπορικό κέντρο με πολλούς υπαλλήλους που έδινε ζωή στη περιοχή και κυρίως ..εργασία. Άδειο φίλοι μου..άδειο..εκτός από ένα Φαρμακείο και 2 μαγαζιά με κοσμήματα και σουβενίρ..

Περπατήσαμε στους άδειους ρημαγμένους διαδρόμους μαζί με λίγους  που ερχότανε με λεωφορεία από τα ΚΑΠΗ  . -Που πάτε καλέ τους λέω.. κανείς δεν είναι...

Έτσι φύγαμε απογοητευμένοι από την εικόνα και συζητούσαμε τη κατάσταση και τον αντίκτυπο στη περιοχή αυτή. Τότε μου πετά ο καλός μου: - Πάμε Βουλγαρία;...- Πάμε του λέω...Μη νομίζετε ότι είναι μακριά..1 χλμ. ακριβώς, ταυτότητες, το διαβατήριο της Κλώντης το έχω πάντα το αμάξι..και  ..ούτε που μας σταμάτησαν φίλοι μου ..αφού αρχίσαμε να ..ανησυχούμε μήπως παίζουμε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας και ..εξαφανίστηκαν όλοι από το τελωνείο! 

Προχωρήσαμε λίγο, σταματήσαμε σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα με ηλεκτρικές συσκευές και χαζεύαμε τις τιμές..1 ευρώ 2 λέβα..αγόρασα μία ψηφιακή ζυγαριά φαγητών στη κόρη μου την Ιωάννα και συνεχίσαμε για το πρώτο χωριό...Σαντίσκυ..

Τίποτε το εξαιρετικό..χαζεύαμε όμως μια παρέα κοριτσιών που κάνανε ..διαδήλωση και ..κάτι ..δεν ξέρω να διαβάζω τα βουλγαρικά τους σήματα μα..κάτι για Ειρήνη λέγανε τα ..μικρά που έπεσαν επάνω στη Κλώντη..

Πεινάγαμε και.. ψάχναμε μέρος να φάμε..από έξω κούκλα και από μέσα..πανούκλα! Ο Δημήτρης κοίταξε με ..φρίκη το πιάτο με το κοκκινιστό  ( έτσι πίστευαν) που του έφεραν.. μετά παρήγγειλε μια ..φασολάδα...μετά..κοτόπουλο...τα τσιμπούσε και τα ...άφηνε..πω! πω! μουρμούρα λέω...εγώ η έξυπνη..σταθερή..ντοματοσαλάτα ( να ξέρω τι τρώω) .Ούτε χαρτοπετσέτα..ούτε τραπεζομάντιλο καινούργιο..Ευτυχώς που δεν είπε κάτι στο Βούλγαρο και θα τρώγαμε ξύλο!

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής αμέσως αφού γεμίσαμε αέριο που ήταν πολύ φθηνό κι εγώ αγόρασα φθηνά καρύδια καθαρισμένα για μένα και τη κόρη μου ( 7 ευρώ) και βότκα για το ποτό ρόδι που φτιάχνω.

 Είναι 6 παρά και όμως..ο ήλιος δύει..

Ολοταχώς για Θεσσαλονίκη ..έτρεχε με 160 και έδινε όρκους ότι δεν θα ..ξαναπατήσει...( μεταξύ μας ήταν νηστικός).. 

Μας υποδέχθηκαν τα 3 μας εγγόνια, γλυκιά καρυδόπιτα, καφές και.. έπιασα δουλειά...Σιδέρωσα 3 πανέρια..Έφυγα ολίγον τι ..πτώμα για να πάω σπίτι να κα΄νω μπάνιο, να ετοιμάσω το βραδινό του παππού μας , να μαγειρέψω κολοκυθάκια γεμιστά και..να γράψω και σε σας..( αρρώστια και ..ξεκούραση μαζί..) Αύριο έχω μπέιμπι σίτιγκ..το Δημητράκη..

Είπατε τίποτα;..καλέ εγώ πια ..συνταξιούχα..ξεκουράζομαι!!!!

Κλείνοντας τα αυτιά στα δυσάρεστα ..με τον εγγονό μου αγκαλιά!

Η μέρα μου με τον εγγονό μου..υπέροχη.. μου άλλαξε τη διάθεση, μία ημέρα όπως μόνο ένα παιδί μπορεί να σου τη δώσει.. Κι εγώ ..χαζογιαγιά..του τηγάνισα πατατούλες που αγαπά, του πήρα την αγαπημένη του ταινία το Ρατατούλη και τα αυτοκινητάκια , τον έστρωσα στο κρεβάτι μου και τον άφησα σαν αρχή να τη βλέπει παρέα με τη Κλώντη βέβαια!

Πείτε στη ..χαζογιαγιά που με τα ζυμάρια στα χέρια του έβγαζε φωτογραφίες ότι ..είναι γλύκας!!!!!

Όσο λοιπόν έβλεπε τα αυτοκινητάκια του εγώ έφτιαξα μικρά σπανακομπουρεκάκια για να τα φάει ζεστά γιατί δεν αγαπά το τυρί ( !!!!) αδιανόητο μου φαίνεται για ένα παιδάκι..

Παίξαμε, τραγουδήσαμε, μάθαμε τη λέξη " Μάνγκο" από το φρούτο που του έφερε ο παππούς του που μόλις ήρθε βρήκε τρόπο να μου κάνει τη κουζίνα θερινή αφού κουβάλησε λάχανο, καρότα , σέλινα και ένα σωρό άλλα μαζί με ένα ..τενεκέ και έφτιαξε ...τουρσί  για το χειμώνα μας λέει! ( νοικοκύρη μουυυυυ!)

Βλέπετε χθες βράδυ μαγείρεψε για σήμερα την ..ελληνικότατη φασολάδα που την απολαύσαμε με τα..σχετικά!

 

Σκάρωσε και μια σαλάτα με το λάχανο που του περίσσεψε μαζί με παστά και χταπόδι ξιδάτο σαλάτα .. μην αναρωτιέστε πότε τα έκανε.. αν δεν μοιάζαμε δεν θα ήμασταν μαζί τόσα χρόνια..

Και..ήρθε η μανούλα και ο μπαμπάς του μικρού Δημητράκη ..να φάνε και να τον παραλάβουν πριν μου διαλύσει και άλλο πακέτο χαρτοπετσέτες.!

Κάπως έτσι περνάνε οι..γιαγιάδες φίλοι μου και αφού έφυγαν καθάρισα, έβαλα και την ηλεκτρική μου και είπα να ..αράξω με τον ανδρούλη μου στο καναπέ.. 
Καλό ΣΚ σας εύχομαι εγώ σήμερα είμαι καλεσμένη στην Ολίνα και τον Ηρακλή τους φίλους μας να ..ψήσουμε κάστανα στο τζάκι τους. 

 Εν τη ευκαιρία..διάβασα το πρωί ένα υπέροχο κείμενο απο φίλη  μπλόγκερ τη Πηνελόπη παρακαλώ διαβάστε το!

Να συγχιστώ;

  Φίλοι μου καλημέρα, καλημέρα δεν αντέχω αυτή τη τόσο εκβιαστική και αγχώδη ατμόσφαιρα που επικρατεί παντού ή μάλλον καλύτερα θα έλεγα μας πιέζουν να νοιώσουμε. Ξέρετε ο χαρακτήρας μου είναι τέτοιος που δεν αντέχει αμφιλεγόμενες καταστάσεις.
Πάντα όταν αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα και πρέπει να πάρω μία απόφαση συνήθως στην αρχή (  1 μέρα) απελπίζομαι όμως αμέσως κοιτάζομαι στο καθρέπτη και λέω στην..Αχτίδα..: Ψηλά το κεφάλι..και βρες λύση.. Τότε φίλοι μου σαν ένας εντελώς εκτός προβλήματος άτομο κοιτάζω το πρόβλημα κατάματα και βρίσκω τη λύση χωρίς συναισθήματα και ενδοιασμούς. 
Τώρα λοιπόν είμαι... ήμαστε... μπροστά σε ένα πρόβλημα που επηρεάζει τη πατρίδα μου ολόκληρη γιατί πατρίδα φίλοι μου είναι η ίδια μας η οικογένεια , τα πιστεύω και τα εδάφη μας, η θρησκεία και τα ήθη μας.. Είμαι  λοιπόν οργισμένη για το πρόβλημα αυτό που έχω μπροστά μου δεν αντέχω από ιδιοσυγκρασία σε μία κατάσταση που δεν μπορώ να ελέγξω και να διορθώσω γιατί κάποιοι  τόσα χρόνια δεν έκαναν αυτό που όφειλαν να κάνουν.
Με εκβιάζουν φίλοι μου , με πιέζουν και με κάνουν να αποδεχθώ καταστάσεις για μένα και τα παιδιά μου ( σε γενική έννοια) που δεν μου άξιζαν. Δεν θέλω την ώρα που τρώω να σκέπτομαι ότι ίσως δίπλα μου μία οικογένεια που δεν το δείχνει δεν έχει να φάει.., δεν μπορεί να πληρώσει λογαριασμούς ( όπως ανακάλυψα χθες βράδυ) ,δεν αντέχω την ιδέα ότι όταν το δικό μου εγγόνι τρώει σοκολάτα κάποιο άλλο παιδί δεν έχει τα στοιχειώδη. 
Ξέρω τι θα μου αντιπαραθέτετε ... Ήξερες ακόμα και στους καιρούς της αφθονίας ότι υπήρχαν κάπου τέτοια παιδιά..δίκιο..όμως και πάλι μπορούσα και κάτι έκανα..δωρεές σε οργανισμούς που μου έστελναν φυλλάδια..τηλεφωνήματα που έδιναν έστω και 1 ευρώ κάπου... Τώρα με κάνουν να σκέπτομαι ακόμα και αυτό που κάποτε δεν ήταν τίποτε για μένα..
Ε ! Αυτό με βγάζει από τα ρούχα μου! Σπούδασα τα κορίτσια μου με όνειρα και βεβαιότητα ότι θα έχουν μπροστά τους μία λαμπρή μελλοντική ζωή αφού δόξα το Θεό τους έδινα μαζί και μία ατομική ιδιοκτησία.. Όμως τώρα βλέπω παντού χιλιάδες άλλα τέτοια παιδιά να κάνουν δουλειές έξω από αυτό που σπούδασαν απλά για να επιζήσουν ...Για οικογένεια; Ούτε που το σκέπτονται και δεν τα αδικώ...πως να κρατήσεις ένα σπίτι με τέτοιους μισθούς... Μας εκβιάζουν φίλοι μου και μας πιέζουν να αποδεχθούμε τα..αποφασισμένα..Ξέρω ότι έχετε..φλομώσει από τέτοιες συζητήσεις..μη με λάβετε υπόψιν σας.. αφήστε μου όμως το δικαίωμα να σας τα πω ..να ξεσπάσω την οργή μου ..πριν σταθώ μπροστά στο καθρέπτη όπως σας είπα και να πω τον εαυτό μου: Αχτίδα αυτή είναι η κατάσταση ..πρέπει να την αποδεχθείς έστω και αν..δεν καταπίνεται αυτό το κώνειο..
Και για να σας ..αποδεσμεύσω από το να σκεφτείτε αυτή τη πρωινή μου οργή θα σας ζητήσω τη γνώμη σας σε ένα πρόβλημα του ..blogger μου..Με ένα νέο σύστημα που έχει μπει στις παρακολουθήσεις δεν μπορώ να μπω σε αυτές. Πατώ το εικονίδιο της google μου ζητά επαλήθευση, βάζω το κωδικό και ο αυτό το... χαμένο ...δεν το δέχεται.όμως από κάποια μέιλ που πήρα το έχουν και άλλοι αυτό το πρόβλημα..συγχρόνως κάποια μου λένε ότι ενώ εκείνες μπήκανε εγώ..δεν μπαίνω γιατί αδιαφορώ για τα δικά τους μπλοκ... Όχι βρε κορίτσια...αυτός ο παλιόblogger φταίει...Άντε λοιπόν..βρέστε μου λύση..
Τώρα σας δίνω Αχτιδένια φιλάκια, σας εύχομαι καλή μέρα και περιμένω να υποδεχθώ τον εγγονό μου για..μπέιμπι σίτιγκ...Ουάουυυυυυυ! Έχω προμηθευτεί τις κασέτες που του αρέσουν...πατάτες τηγανητές..κουβέρτα πάνω από το χαλί που λόγω μαρκαδόρων το έκανε ..εμπριμέ και..βλέπουμε...ζωγραφίζω η έρμη συγχρόνως!!!!

Ήμαστε για γέλια και για κλάματα!

Αρκετά σας άγχωσα με τη χθεσινή μου ιστορία..μας άγχωσε και η κατάσταση, νομίζω ότι το χιούμορ πρέπει να έρχεται πάντα στη κατάλληλη στιγμή να απαλύνει καταστάσεις, μεταξύ μας το λέω για να το ακούσω κι εγώ! . 

Σήμερα προσπάθησα η έρμη να μείνω σπίτι να αρχίσω και να... τελειώσω το βάψιμο από τα μικροπράγματα που φτιάχνω για το μπαζάρ της φίλης μου.. έτσι έκανα το .."λάθος"..έστειλα τον άνδρα μου να αγοράσει αλουμινόχαρτο που μου τελείωσε, σπόγγους για το μπάνιο, οδοντόκρεμα και ένα μαρουλάκι για σαλάτα...Ξέρετε τι μου έφερε;..ένα ...πάπλωμα σε μία όμορφη θήκη δωράκι λέει για μένα ... Κι εγώ δεν ξέρω πόσα παπλώματα έχω..ούτε στην Αλάσκα να ήμασταν... Μία ώρα του τα έψελνα ιδιαίτερα όταν είδα ότι ξέχασε το αλουμινόχαρτο. Άφησα λοιπόν τα πινέλα μου, τα μικρά κεραμικά ρόδια μου, τον άρπαξα από το ..αυτί και πήγαμε μαζί στο σούπερ μάρκετ..

Τελικά μου αρέσει περισσότερο να ζωγραφίζω παρά να κατασκευάζω..οπότε μόλις τελειώσω τις ...ιδέες που κατέβασε το κεφάλι μου θα πιάσω αυτό που ξέρω καλύτερα.. πινέλο και κανδράκια..

Το απόγευμα περίμενα το Laptop μου που μου το ... άλλαξαν φουστάνι..από Vista στα Windows 7, μου έλειψε το χρυσούλι μου , να μην αφήνω και το καλό μου χωρίς παρέα.. από χθες είναι απαρηγόρητος που είναι πια..συνταξιούχος με...βούλα!!

Τόσο καιρό χτυπιώτανε που δεν του έδωσαν ακόμα τη σύνταξη και τώρα χτυπιέται γιατί λέει ότι αφού πια την πήρε..πάει ...γέρασε με το νόμο! Τι σου είναι τελικά οι άνδρες..ύστερα λένε ότι εμείς οι γυναίκες έχουμε πρόβλημα με την ηλικία μας..ποτέ δεν την έκρυψα και μάλιστα λέω με καμάρι ότι είμαι..γιαγιά!

Πλάκα έχει πάντως..προς το παρόν την ξοδεύει αφειδώς να την ευχαριστηθεί..σχεδιάζει το μαγαζί όπως το θέλει και τον αφήνω ελεύθερο σαν παιδάκι που του αγόρασαν καινούργια μπάλα ( πήραμε και το ..αλουμινόχαρτο). ΌΜΩΣ...το βράδυ του άνοιξα τις ειδήσεις να τις ακούσει και να ..εμπεδώσει τη κατάσταση ότι έρχονται δύσκολες μέρες ...τις άκουσε...συγχίστηκε, έβρισε, μούτζωσε.... και...πήγε και έφτιαξε ψωμί !!!!!

Την έκοψα τη γωνίτσα μου με τυράκι και την έφαγα..( φέρτε μια βελόνα να το ράψω επιτέλους) το έχει βάλει σύστημα ο Δημήτρης ..κάνει ψωμί μέρα παρά μέρα και πράγματι είναι πολύ καλύτερο από του φούρνου με αποτέλεσμα να τρώμε περισσότερο ψωμί από πριν!!!!!!!!!.

Πήραμε και μία ταινία από το βιντεοκλάμπ και αράξαμε στο καναπέ μαζί με τη Κλωντίτσα στα γόνατα μας  εξορκίζοντας τις ειδήσεις και τς ανοησίες της τηλεόρασης. Λίγες ώρες βγήκα έξω και το μόνο που άκουγα αν το πιστεύετε σε πηγαδάκια εδώ κι εκεί ήταν ..άγχος, στεναχώρια, φοβισμένες ψυχές, ανασφαλείς στη πατρίδα τους την ίδια..φοβερό..Αυτή η εικόνα με σκοτώνει βρε παιδιά...δεν μπορώ ποτέ τις μίζερες καταστάσεις και δεν μπορώ όμως να κατακρίνω κανένα από αυτούς γύρω μου για τα συναισθήματα τους αυτά.. απλά προσπαθώ να τα εξορκίσω όσο μπορώ από εμένα.

Λοιπόν ..αυτές τις μέρες θα σας δείξω τι έχω φτιάξει γενικά..γιατί το έχω το κουσουράκι..ασχολούμαι με πολλά πράγματα συγχρόνως και πολλές φορές διαφορετικά.. όμως αύριο θα έχω τον εγγονό μου οπότε....

Αχτιδένια φιλάκια φίλοι μου..χαμογελάστε..ήμαστε για γέλια και για ..κλάματα!

Μια μέρα ξεχωριστή!

Ήταν μία πολύ γλυκιά μαμαδίστικη γριούλα..πήγαινα και την έβλεπα στο Δημόσιο Γηροκομείο με τη μητέρα μου και της πήγαινα διάφορα μικροδωράκια πάντα σχετικά με τον καλλωπισμό.. Της άρεσαν  της κυρίας Μαρίας τα αρώματα,  τα όμορφα λευκά δαντελένια γιακαδάκια στο μαύρο της φόρεμα πάντα σε αυστηρή γραμμή με μανσέτες και κουμπάκια. Την έλεγα πάντα" Κυρία Μαρία" και ήταν για μένα κάτι σαν ..κουβερνάντα..

Εργαζότανε στη δούλεψη της γιαγιάς μου όταν ήρθαν από τη Πόλη..μικρή κοπέλα την έστειλε μαζί της η προγιαγιά μου στην Ελλάδα με το νέο ζευγάρι .Της βάζανε τα χρήματα της στη τράπεζα , δεν χρειαζότανε να τα πειράξει, ζούσε στο σπίτι τους και είχε ότι και αυτοί και τα παιδιά τους.Ψυχοκόρη την έλεγαν τότε , κρατούσε το σπίτι και ήταν υπεύθυνοι γι' αυτήν.. 
Κάποτε ερωτεύτηκε..εκείνος λεβέντης ομορφονιός κι εκείνη άβγαλτη σε ψευτιές... μα ..είχε δικαίωμα στο όνειρο! Την έκλεψε... μέρες μετά ο παππούς μου τότε τη πάντρεψε με τον αγαπημένο της και τη προίκισε γιατί έτσι γινότανε και όφειλε σαν κηδεμόνας από τους δικούς της .. Στάθηκε όμως άτυχη στο γάμο της αυτό..ο έρωτας της ήταν μία αποτυχία..μία πληγή κρυφή που τη σκέπαζε με το χιούμορ της όταν μας διηγώτανε τα " χουνέρια"  που της έκανε... Ένα κορίτσι ήταν ο καρπός αυτής της ατυχίας που το μεγάλωσε με πολύ κόπο αφού είχε σταματήσει από χρόνια να δουλεύει και βασιζόταν στον αλκοολικό άνδρα της και στα λίγα μεροκάματα που έκανε όταν ήταν στα καλά του..

Εκείνος πέθανε σύντομα από το " κακό" όπως έλεγε κουνώντας χωρίς λύπη πια το κεφάλι..Ο Έρωτας είχε πετάξει στα χρόνια αυτά και είχε γίνει περασμένη ιστορία.. Μια μέρα μας χτύπησε ξανά τη πόρτα και μας ζήτησε δουλειά.. η μητέρα μου δούλευε σε νοσοκομείο και ο πατέρας μου στη δική του δουλειά έλειπαν όλη μέρα..μόλις είχαμε φύγει από τη γιαγιά μου..
Ανέλαβε να με..νταντεύει και έμεινε μαζί μας μέχρι την αρχή της εφηβείας μου..Κάποτε , πολύ μικρή της μίλησα άσχημα μπροστά σε κόσμο στο σπίτι και η μητέρα μου με έβαλε να της ζητήσω συγνώμη την ίδια στιγμη και μου έβαλε μπροστά τους σαν τιμωρία να σιάζω το δωμάτιο μου για ένα μήνα σπάζοντας τον εγωισμό μου όσο και αν εκείνη την παρακαλούσε να μη το κάνει..Το βράδυ εκείνο που έκλαιγα στο κρεβάτι μου από το "ρεζιλίκι" όπως το ένοιωθα  εκείνη ήρθε και με αγκάλιασε και το ρεζιλίκι μου έγινε λύτρωση και δικαιη τιμωρία για μένα.. 

Η κόρη της παντρεύτηκε, έκανε γιο και συνέχεια ζητούσε απο τη μητέρα της..εκείνη  γερνούσε στο σπίτι μας μιλώντας μόνο γι' αυτόν, τον εγγονο της , την ελπίδα της. Η κόρη της την απογοήτευσε και ας μη το παραδέχθηκε ποτέ. Τον σπούδασε με τους μισθούς της, έγινε στρατιωτικός γιατρός και ήταν όλο υπερηφάνεια γι' αυτόν.. Έφθασε σε ηλικία για σύνταξη της, την πήρε μα μας ζήτησε να εξακολουθεί να δουλεύει.. είχε γεράσει..παίρναμε μία στις15 γυναίκα να την βοηθάει μα την κρατούσαμε γιατί ήταν σαν μία ..οικονόμος για μας δεν μπορούσαμε να τη διώξουμε..
- Είναι μέλος της οικογένειας , έλεγε η μαμά μου στο πατέρα μου όταν το συζητούσανε! 
Μια μέρα μας ανακοίνωσε με χαρά ότι ο εγγονός της θα την έπαιρνε μαζί της.. στο σπίτι του..θα πουλούσε το δικό της ( το μόνο πράγμα που είχε ) .. θα έφευγε από μας και θα ζούσε μαζί της. Οι γονείς μου με διακριτικότητα της είπαν να κρατήσει την επικαρπία .. τότε εκείνη θύμωσε και τους είπε:

- Ο εγγονός μου είναι το καλύτερο παιδί του κόσμου, είναι γιατρός , έχει σπίτι πια δικό του και με τα χρήματα  θα φτιάξει και ιατρείο εκεί μέσα..θα μείνω μαζί του..

Έτσι έφυγε..και  έφυγα κι εγώ στην Αθήνα, μετά παντρεύτηκα, έκανα τη πρώτη κόρη μου ..6 χρόνια δεν μάθαμε νέα της..είχε απομακρυνθεί εντελώς από εμάς..ώσπου μία μέρα ήρθε η μητέρα μου από το ιατρείο της κλαμένη..

- Έμαθα για τη κυρία Μαρία μου είπε..της πούλησε το σπίτι και την έβαλε σε γηροκομείο..είναι 2 χρόνια στον δημόσιο Άγιο Παντελεήμονα..πάμε να την βρούμε..τώρα!

Όλο θυμάμαι εκείνη την ημέρα, έγκυος στη 2η τη κόρη μου με τη μητέρα μου να ψάχνουμε από δωμάτιο σε δωμάτιο να τη βρούμε.... και τη βρήκαμε..μία θλιμμένη γριούλα σε μία καρέκλα καθισμένη κοιτούσε όλη μέρα από το παράθυρο..Την αγκαλιάσαμε , την φιλήσαμε, δεν της ζητήσαμε εξηγήσεις.. ο χρόνος στις αφηγήσεις μας ξεκινούσε από την ημέρα που έφυγα για το Βέλγιο..Την κάναμε να γελάσει, να μιλήσει, να θυμηθεί ..

- Έλα μαζί μας, της είπε η μητέρα μου, έχω χώρο το άδειο δωμάτιο της Γεωργίτσας ( έτσι με έλεγε) , θα μου κάνεις παρέα..ο Γιάννης σε περιμένει να παίζετε τάβλι..

Αρνήθηκε με υπερηφάνεια.. λέγοντας μας:

- Ο εγγονός μου με άφησε προσωρινά εδώ.. θα βάψει το σπίτι.. θα έρθει να με πάρει μετά ..να το ξέρετε..είναι καλό παιδί Νούλα ( από το Ειρήνη) μου..το ξέρεις..

Την ρωτήσαμε τι θέλει να της φέρνουμε ..μας ζήτησε μάλλινες εσάρπες για τις άλλες γιαγιάδες και αρώματα...τσιγάρα για τους παππούδες και καραμέλες.. Από τότε για μέρες πλέκαμε εσάρπες με χοντρό μαλλί με τη μητέρα μου σαν ρομποτάκια..μαζέψαμε 12 κομμάτια αγοράσαμε και ότι μας ζήτησε και τα πήγαμε μαζί με τυροπιτάκια κουρού που μας έφτιαχνε κι εκείνη κάποτε.. Πηγαίναμε μία φορά την εβδομάδα..συνήθως Τετάρτες.. 
Πέθανε 2 μήνες μετά..από μαρασμό..γηρατιά μας είπαν, ειδοποίησαν τον εγγονό και τη κόρη της..δεν ήρθαν να παραλάβουν το σώμα της.Τη θάψαμε εμείς αρκετές μέρες μετά με ειδική άδεια ...

Σας κούρασα .. το ξέρω..σας λύπησα ίσως...θα μου πείτε γιατί το θυμήθηκες σήμερα.. Γιατί θα σας πω ότι σήμερα βραδάκι ψάχνοντας για κάτι χαρτιά στο παλιό κουτί που  κρατάμε  έγραφα από τους γονείς μου ακόμα  βρήκα μια φωτογραφία σε ένα πορτοφολάκι της μητέρας μου η ίσως και της γιαγιάς μου ..τη κυρία Μαρία με τον εγγονό της.. 
Σήμερα ήταν μια μέρα ξεχωριστή για μας..πήραμε την απόφαση για τη σύνταξη μας και σκέφτηκα βλέποντας αυτή τη φωτογραφία ότι ..όταν ο ήλιος στη ζωή σου πάει να δύσει η μόνη σου αποζημίωση δεν είναι τα χρήματα που θα πάρεις αλλά η συμπεριφορά των ανθρώπων που μεγάλωσες και ανέστησες όπως έλεγε η κυρία Μαρία.. 
Πήρα τη φωτογραφία και θέλησα οργισμένη να την κόψω και να κρατήσω μόνο τη μισή με τη μορφή της.. Μετά όμως σκέφτηκα ότι σίγουρα ακόμα και την ώρα που θα έφευγε από τη ζωή σίγουρα θα του έλεγε "σε συγχωρώ" παιδί μου ! 
Την έβαλα στη θέση της, μαζί με τα παλιά έγραφα..και κάθισα στον υπολογιστή μου να βγάλω  από μέσα μου τις θύμισες από ένα σημαντικό άνθρωπο που με αγάπησε και την αγάπησα..

Καλό μήνα φίλοι μου!

 Μου το έστειλε το πρωί η γλυκιά μου φίλη απο τη Σάμο η Αθηνά..έργο δικό της!

 

Καλημέρα ..καλημέρα ..καλό μήνα να σας ευχηθώ πάω να μαλλιοτραβηχτώ με το ΤΕΒΕ για την αργοπορεία της απόφασης συνταξιοδότησης..μα ...με χαμόγελο βέβαια...λέτε να πάρω και κανένα οπλοπολυβόλο μαζί μας; γιατί αν το αφήσω στον άνδρα μου δεν θα την πάρει ποτέ... Μετά λέω να πάμε μια βολτίτσα για υλικά ζωγραφικής..

Φιλάκια Αχτιδένια φίλοι μου!