Βρέχει..βρέχει..βρέχει..μου αρέσει!

Οι μπόρες σαν κι αυτή που ξέσπασε πριν λόγο στη πόλη μου με ξετρελαίνουν! Είναι πάντα γοητευτικές ... σαν τη ζωή.. απρόβλεπτα δυνατές.. σε φοβίζουν..σε μελαγχολούν .. σε γεμίζουν χαρά.. σε κάνουν να θες μια αγκαλιά μα συγχρόνως να σταθείς μπροστά στους κεραυνούς και το φως από τις αστραπές να τα κοιτάξεις κατάματα .. προκλητικά και σαν κάλεσμα να πεις:

- μου αρέσεις..

Πριν ένα- δύο χρόνια θα έβγαινα στους βρεγμένους δρόμους με την ομπρέλα μου να περιδιαβώ τα δρομάκια , να νιώσω τις σταγόνες και ν' ακούσω το θόρυβο που κάνουν γύρω μου οι περαστικοί καθώς τρέχουν να προφυλαχθούν.. το έκανα παλιά και μου άρεζε.. μου αρέσει ακόμα. Μα ο κάθε χρόνος που περνά επάνω μου με κάνει διαφορετική , ανασταλτική και τώρα τη χαίρομαι απλά να την βλέπω από το μπαλκόνι μας.. λίγο πεζά θα μου πείτε μα όμορφα αλήθεια. 

Βγήκαμε με τον άνδρα μου να την απολαύσουμε σκύβοντας από τα κάγκελα να δούμε τα μικρά ποταμάκια που σχηματίζονται όσο ο ουρανός της νύχτας φωτιζόταν από τις αστραπές σαν ένα φλας. . Καθίσαμε προφυλαγμένοι λοιπόν από τη δυνατή μπόρα κάτω από τη κληματαριά που άρχισε πλέον να ξεφτά.. φύλλο ..φύλλο..μα ακόμα υπάρχει ..αντιστέκεται στο Φθινόπωρο που της χτυπά τη πόρτα.. Εκείνος τότε μπήκε στη κουζίνα και ...μου έφερε σε ένα πιάτο μια φέτα καρπούζι καθαρισμένο από τα κουκούτσια όπως με καλόμαθε και κομμένη  μπουκίτσες...κι εγώ του είπα γελώντας ότι ..οι πρίγκιπες κάτι τέτοιες στιγμές φέρνουν στην αγαπημένη τους ...ένα ..ποτήρι κρασί βρε παιδάκι μου , μία αφρίζουσα σαμπάνια με συνοδεία σαντιγί και φράουλες.. όπως τα έργα!!!!!!!!!!!!! 

-Το είδα στη διαφήμιση μου είπε..το κοριτσάκι που τρώει καρπούζι και σε σκέφτηκα.. 

-Που το είδες το κοριτσάκι και με σκέφτηκες του λέω γελώντας;

Μετά καθίσαμε να το μοιραστούμε σχολιάζοντας σαν τους γέρους απο το Μάπετ σόου ( το θυμάστε;)  και ακούγοντας το θόρυβο της βροχής με  την ..αναίσθητη από το θόρυβο των κεραυνών Κλώντη στα γόνατα μου..

Το βράδυ λέτε να είναι δροσερό;.. μπα..δεν το πιστεύω.. Μα ότι και να κάνει.. το Φθινόπωρο φάνηκε από μακριά, μας κάνει νόημα με τη χρυσοκόκκινη φορεσιά του και όπου περνά αφήνει πίσω του τα πρώτα φύλλα. Να πω ψέμματα; το επιθύμησα.. 

Δεν φύγαμε τελικά στα Φλογητά..η περιπέτεια του εγγονού μας άλλαξε τη διάθεση. 

Αύριο θα πάω να του πάρω το δώρο που μου ζήτησε.. ένα φορητό dvd για να βλέπει τον..Περσέα..τον Ηρακλή και τον Οδυσσέα.. αγαπημένοι του ήρωες.. κι εμείς οι παππούδες δεν χαλνούμε χατίρι.. άλλωστε γι αυτό υπάρχουμε ... για να κακομαθαίνουμε..

Ακόμα ακούγονται οι κεραυνοί..πόσο μου αρέσει το ξέσπασμα της Φύσης και ξέρετε γιατί ακόμα; επειδή μετά τη καταιγίδα πάντα να θυμάστε έρχεται η γαλήνη..αυτή είναι η γοητεία που σας έλεγα!

Αχτιδένια φιλάκια φίλοι μου.. το ροζ συννεφάκι μου παρκαρισμένο στο μπαλκονάκι ( άφαντο το ..καρπούζι) με φωνάζει με τσατίλα ο ..καλός μου να κλείσω τον υπολογιστή και να πάω κοντά του!

Δύσκολο διήμερο

Ένα δύσκολο διήμερο πέρασα φίλοι μου αφού ο εγγονός μου ο Πασχάλης έσπασε το χέρι του σε τρία μέρη πέφτοντας στο..ίσωμα που λένε..πατώντας μια κηρομπογιά. 

Οι γονείς του περάσανε μεγάλη μπόρα το ίδιο κι εμείς οι παππούδες μέχρι να δούμε αν θα το χειρουργούσανε για μεταλλικά βοηθήματα.

Τα έχω περάσει πριν 10 χρόνια με το πόδι μου , για μήνες καθηλωμένη σε ακινησία , εγχειρήσεις να βγουν μετά από χρόνια τα μέταλλα.. Ευτυχώς όλα πήγανε καλά και μπήκε γύψος ..

Παρόλα αυτά επειδή είχα δώσει το λόγο μου στη φίλη μας τη Φανή Παπαγεωργίου τη Ζωγράφο των μπλοκ μας πήγα το πρωί με το Δημήτρη μου να την δω στο χώρο της.. σαν δασκάλα σε δημοτικό διαμέρισμα.

Γνώρισα ένα υπέροχο ,άνετο, πρόσχαρο άνθρωπο με τόσα κοινά ενδιαφέροντα με μένα.. Βλέποντας το χώρο θυμήθηκα το καιρό που δίδασκα κι εγώ σε μεγαλύτερα βέβαια παιδιά και με έπιασε λίγο η ..νοσταλγία!

Τα παιδάκια την περικύκλωναν και της ζητούσαν συνέχεια  διάφορα πράγματα κι εκείνη ευγενική και στοργική τους έδειχνε τις γνώσεις της.

Εδώ στους τοίχους έργα των παιδιών με τα δικά της ..φώτα βέβαια..

Βγήκαμε και τη φωτογραφία μας, συζητήσαμε τα πάντα και είμαι σίγουρη ότι από εδώ και πέρα θα βλεπόμαστε συχνά αφού έχουμε την ίδια αγάπη για τη τέχνη.

Φεύγοντας πήρα και το δωράκι μου που το φόρεσα αμέσως μπροστά της γιατί ξετρελάθηκα φίλοι μου μαζί του .

Ελπίζω να της αρέσουν το ίδιο τα κουλουράκια που έφτιαξα με τα χεράκια μου δύο ειδών με πολλή αγάπη για εκείνην!
Φίλη  Φανή θα κάνουμε παρέα σίγουρα!

Θυμάται κανείς το..θέατρο στο Ραδιόφωνο των ..παιδικών μου χρόνων;

Η αιτία γι' αυτή τη σημερινή ανάρτηση μου είναι ένα ξαφνικό θαρρείς παράθυρο που άνοιξε στις μνήμες μου όταν πριν λίγο γυρίζοντας από το γάμο που σας έλεγα ότι θα πηγαίναμε με το καλό μου ακούσαμε στους 98,5 ..έτσι τυχαία.. μία παλιά θεατρική παράσταση!

Ο Δημήτρης μου αγαπά πολύ το ραδιόφωνο και στο αυτοκίνητο όταν οδηγεί σπάνια βάζει cd ( και πάντα Γαλλική μουσική) και ακούει ραδιόφωνο. Σήμερα λοιπόν καθώς γυρίζαμε απο το γάμο ψάχνοντας για τραγούδια που να του αρέσουν πέσαμε επάνω σε μία θεατρική παράσταση..Οι φωνές γνωστών ηθοποιών όπως του Νάσου Κεδράκα, του Παντελή Ζερβού, του Διαμαντόπουλου, της Σαπφώ Νοταράς και άλλων που η μνήμη μου ..κάνει ..ζι ζακ με τα ονόματα τους..

Τότε θυμήθηκα τα βράδια που μικρή ..ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου με το μικρό τρανζίστορ που μου είχε πάρει δώρο ο μπαμπάς μου , άκουγα κρυφά το θέατρο κουκουλωμένη με το βαρύ ( τότε από το βαμβάκι ) ροζ σατέν πάπλωμα για να μη με πάρει είδηση η μητέρα μου...

Γνωρίζουμε όλοι ότι το,  θέατρο ήταν προνόμιο της πρωτεύουσας και το απολάμβαναν μόνον οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων. Πολλοί από αυτούς που ακούγανε το θέατρο αυτό και ήταν και φανατικοί  ουσιαστικά δεν είχαν καμία επαφή με το πολιτισμό που υποσυνείδητα έπαιρναν με τις παραστάσεις αυτές.Την επαφή λοιπόν αυτή την απέκτησαν με τις ραδιοφωνικές αυτές παραστάσεις του προγράμματος της Ε.Ι.Ρ...

Ξέρετε πόσες φορές γέλασα μέχρι δακρύων ή έκλαψα μέχρι που με πήρε ο ύπνος με τα έργα αυτά;

Ένα τέτοιο ραδιόφωνο ( το έχω ακόμα στην αποθήκη) με τέτοιες βραδιές μας έκανε παρέα κάποια κυρίως χειμωνιάτικα βράδια όλη την οικογένεια στο σαλόνι. Η μητέρα μου κεντούσε, ο πατέρας μου τσιμπούσε τα μεζεδάκια της γιαγιάς μου κι εγώ ξαπλωμένη στο παχύ χαλί στο πάτωμα ( αγαπημένη μου θέση) με τον Ποσειδώνα στην αγκαλιά μου ( το πρώτο μου σκυλάκι) μασουλούσα μαζί του τα ψητά κάστανα που μου έψηνε ο μπαμπάς μου στη σόμπα πετρελαίου..

Όλα αυτά μου ήρθανε στο μυαλό και ..ζάλισα τον άνδρα μου να του τα λέω... μέχρι που παρκάρισε ο Δημήτρης και δυστυχώς ..κλείσαμε το ραδιόφωνο.. 

Θέλησα να σας τα πω και εσάς όλα όσα με ταξίδεψαν στο παρελθόν. Εσείς οι νέοι καταλαβαίνω ότι τα διαβάζετε όλα αυτά σαν ..παραμύθι..δεν μπορείτε να φανταστείτε πως θα ήταν η ζωή σας χωρίς τηλεόραση...θα σας πω εγώ...ΚΑΛΥΤΕΡΗ!

Αχτιδένια φιλάκια φίλοι μου..καλό ΣΚ να περάσετε!

 

 

 

Ξαναγύρισα στα Φλογητά....

Απο τα Φλογητά με αγάπη ...στο γνωστό μπαλκονάκι...

Ο κόσμος λιγότερος, η θάλασσα φανταστική, στη παραλία εκείνοι που έχουνε χρόνο ακόμα στη διάθεση τους, βρήκαμε και καλή παρέα στο διπλανό μπαλκονάκι....! Απολαύσαμε το μπάνιο μας και λέμε να αράξουμε για πολύ.

Τελικά το καλοκαίρι είναι καλύτερο τέτοιο μήνα.. Έχω ένα γάμο το Σάββατο, κάτι ραντεβού τη Δευτέρα ( κάποια από σας με περιμένει...) , κάτι το απόγευμα  και μετά λέω να έρθουμε για όσο μας αρέσει , μέχρι να βαρεθούμε ..

Όταν οι επιστήμονες κάνουν το Θεό...

http://www.genpets.com/index.php  

Μου έστειλε ένας φίλος το σύνδεσμο για να δω αυτό τα σάιτ..έμεινα ..άφωνη! Αναρωτιέμαι ποιά μητέρα θα αγοράσει για το παιδί της κάτι τέτοιο και τι ακόμα θα δημιουργήσουν οι λαμπροί επιστήμονες για το κέρδος.. Παρακαλώ δείτε το και πέστε μου αν είναι τόσο μακριά απο αυτό τα ε΄ργα επιστημονικής φαντασίας που βλέπουν τα παιδιά μας κι ..εγώ μαζί!!!!!

Ένας μικρός επίλογος σε μία ακραία πράξη..σε ένα μοναχικό πλάσμα..

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου φίλοι μου, μυστήριο οι σκέψεις του και πολλές φορές επτασφράγιστο μυστικό οι αντιδράσεις του. Σήμερα έμαθα για ένα κορίτσι εδώ..της γειτονιάς μας..απλή γνωστή βέβαια που μας ένωνε μόνο  κάποια καλημέρα ή πολλές φορές λίγες κουβεντούλες σε διάφορα καθημερινά πράγματα.. Έμαθα λοιπόν οτι αυτό το νέο κορίτσι αυτοκτόνησε.. στέρησε απο τον εαυτό της το δικαίωμα να αγωνιστεί ακόμα και για..χαμένα πράγματα..μά εστω..να αγωνιστεί!
Δεν έχει σημασία που δεν ήταν φίλη μου .. όμως απο τη στιγμή που το έμαθα τη σκέπτομαι συνέχεια και προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου τις ελάχιστες συναντήσεις μας και τις κουβέντες που ανταλάσαμε..
Τι ένοιωσα; πρώτα λύπη και μετά οργή..θυμό γιατί ένας νέος άνθρωπος βρήκε το θάρρος να κάνει το πιο ακραίο για να αποδείξει τη δύναμη του.. να σκοτώσει τον εαυτό του.
Θάρρος; Ναι..θάρρος ακραίο.. χρειάζεται περισσότερο απο το να σκοτώσεις κάποιον άλλο  να σκοτώσεις τον εαυτό σου φίλοι μου . Όμως αυτό το ακραίο θάρρος, αυτή τη δύναμη να παλέψεις με τους δισταγμούς και τους φόβους σου δεν ήταν καλύτερο να τα χρησιμοποιούσε  για να παλέψει τις χείμμερες και τους δράκους που έβλεπε μπροστά της  και τους ένοιωσε ανίκητους;..
Πόσο μεγάλα να ήταν αυτά τα προβλήματα ωστε να μη μπορεί να τα αντιμετωπίσει; .. πόσο δύσκολος να ήταν ο δρόμος της ωστε να μη μπορεί να τον ελαφρώσει ;...
Ξέρετε είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει στη ζωή μου να ζω μία τέτοια πράξη.. η πρώτη ήταν πριν σχεδόν 20 χρόνια απο ένα νέο πάλι παιδί πολύ γνωστός μου όμως αδελφός  της μόνης φίλης μου .. Η πράξη του αυτή έσπυρε πίσω του μόνο όλεθρο και πόνο..η φίλη μου πέθανε λίγα χρόνια μετά απο μία σπάνια αρρώστια που την προκάλεσε το σοκ που ένοιωσε ανακαλύπτωντας τον αδελφό της..
Εμείς οι μεγάλοι τελικά νοιώθουμε την αξία της ζωής περισσότερο απο εσάς τους νέους και ξέρετε γιατί; γιατί η ζωή για μας έχει περάσει μέσα απο κύμματα και φουρτούνες και όσο κι αν πονέσαμε, όσες φορές κι αν γονατίσαμε στο τέλος ανακαλύψαμε οτι έχουμε τη δύναμη να ξανασηκωθούμε...
Τίποτε φίλοι μου δεν είναι τόσο φοβερό ωστε να μας κάνει να γινόμαστε ένα με το χώμα που πατάμε..
Κάποτε.. στη νιότη μου  έλεγα κι εγώ σε κάθε δυσκολία οτι θα είναι για μένα το ..τέλος του κόσμου.. Τώρα λέω οτι η ζωή δεν αξίζει αν δεν την πολέμας, αν δεν αγωνίζεσαι για να την κατακτήσεις, να την υποτάξεις ..Και αν κάποια σκαλοπάτια δεν μπορέσεις να τα ανέβεις.. κι αν ακόμα μείνεις ίσως στο.. υπόγειο..τουλάχιστον .. έζησες να πάρει η ευχή ακόμα και τους αγώνες σου για να ξεφύγεις απο αυτό..και όχι απλά να το εξαφανίσεις απο μπροστά σου κλείνοντας τα μάτια σου για να μη το βλέπεις..
Για κάποιο λόγο ήρθαμε σ' αυτό το κόσμο ..και είναι γλυκός πανάθεμα τον ώστε να παλεύουμε γι' αυτόν.. Για κανένα λόγο λοιπόν δεν αξίζει να μη γευτούμε αυτό το λόγο ..καλό ή κακό.. γλυκό ή πικρό.. Η γεύση είναι αίσθηση, είναι ζωή.. είναι ελπίδα .
Το ξανθό κορίτσι που γνώρισα ήταν πάντα μελανχολικό μα πάνω απ' όλα νέο..νέο... δεν του άξιζε τέτοια λύση ..δεν του άρμοζε μία τέτοια απόφαση..και μου είναι αδιανόητο να μην είχε δίπλα της κάποιον να μιλήσει.. 
Πολλές φορές μου λένε.. με κατηγορούν ίσως  οτι είμαι ένας παρορμητικός και ανοιχτός χαρακτήρας..Ναι..ποτέ δεν μπορούσα  να κρατώ μέσα μου ούτε τη χαρά μου ούτε τη λύπη και πιστέψτε με ακόμα και σε πολλές δύσκολες στιγμές μου ένοιωσα το βάρος να μετριάζεται επειδή ακούμπησα το πρόσωπο μου σε κάποιο ώμο και έκλαψα.. Είδα τη χαρά μου να γίνεται διπλάσια όταν την ..ξεφώνισα στις φίλες μου σαν μικρό παιδί που δείχνει το παιχνίδι του....
Πόσο μοναξιά μπορεί να νοιώθει κανείς ωστε να μη μπορεί να μοιραστεί όλα αυτά;
Νάσαι καλά τουλάχιστον εκεί που εισαι μικρή μου.. άμυαλη.. μικρή μου.. έχασες μαζί με τη ζωή σου την ευκαιρία να χαρείς την απόδειξη οτι είσαι δυνατή ....