Στον μυθικό Όλυμπο παρέα με του Θεους του και τη βαριά σκιά της φήμης του!

Για αρχή.. θα σας πω με πολύ καημό ότι σε αυτό μου το ταξίδι ΞΕΧΑΣΑ..τη φωτογραφική μου μηχανή στο διάδρομο του σπιτιού μου και αφού έκλαψα μαύρο δάκρυ όταν το ανακάλυψα με παρηγόρησε ο γλυκός ξενοδόχος δίνοντας μου κάρτες από όποιο μέρος ήθελα!

Είπαμε με το Δημήτρη να πάμε κάπου διαφορετικά, να δούμε άλλες εικόνες, να περπατήσουμε σε άλλα δρομάκια έτσι λέγοντας ο καθένας μας από ένα προορισμό καταλήξαμε σε κάτι πιο ονειρώδες και μυθικό..ένα ταξίδι στον Όλυμπο! Βέβαια δεν ήταν πρώτη φορά που πηγαίναμε μα όχι σε αυτό το μέρος και σε αυτή τη τελική διαδρομή...Λιβάδι Ολύμπου...

Αφήσαμε το παππού μας στο σπίτι του και ξεκινήσαμε νωρίς με καλή διάθεση και ψιλοτραγουδώντας μαζί με την Χαρούλα αγαπησιάρικα τραγούδια. Συνήθως πάμε με το πάσο μας μα αυτή τη φορά βιαζόμαστε να φθάσουμε στο προορισμό μας..και έτσι πετούσε το αμάξι μας με ταχύτητες που λατρεύει ο δικός μου.

Κατερίνη..αναστενάζω και απολογούμαι από μέσα μου στη Χριστίνα και το Γιώτη που δεν τους πήρα ούτε ένα τηλέφωνο..Λιτόχωρο ..Σκοτίνα..Καρυά...Σκαμνιά..όλα όμορφα μέρη στα πόδια του μυθικού βουνού..Όλυμπε ..σου ερχόμαστε!

Αναμφίβολα το πιο γνωστό βουνό στην Ελλάδα με μυθική υπόσταση και γοητεία.. 
Κάθε χιλιόμετρο που ανεβαίνουμε με κάνει να αισθάνομαι σαν παραβιαστής μιας ονειρικής ιστορίας που κάποτε διάβαζα στα σχολικά βιβλία μου..Υπάρχουν πηγές και βρύσες καθώς και καθίσματα παντού διάσπαρτα για του λάτρεις της φύσης και της ορειβασία. Υπάρχουν όπως ρώτησα και έμαθα 5 καταφύγια , ο Σταυρός στα 900μ ήψος, Βρυσούλες 1800μ ( εδώ θα κάνω την..έξυπνη και θα δηλώσω με υπερηφάνεια οτι πριν..αμνημονεύτων χρόνων σαν Οδηγός Προσκοπισμού έμεινα μια νύχτα και πέρασα μαγευτικά..) , Σπήλιος Αγαπητός 2100μ ,Χρήστος Κάκαλος 2650 μ , και Γιόσος Αποστολίδης 2720μ (καλή ψυχή!!)

Φθάσαμε στο Λιβάδι..ένα υπέροχο παραδοσιακό μέρος , σε υψόμετρο 1200μ...μάθαμε ότι ήταν καταφύγιο των αρματωλών .Ρωτήσαμε για ξενώνες και μας είπαν ότι υπάρχουν τρεις σημαντικοί μα όλοι μας έδειξαν σιωπηλά τον ένα και μοναδικό..Λανάρι..και είχαν δίκιο..

Ένας υπέροχος παραδοσιακός ξενώνας, κάθε δωμάτιο έχει το δικό του όνομα και το δικό του ύφος και βέβαια στολισμό..Όλο; από ξύλο δουλεμένο στο χέρι , επιβλητικό και λίγο βαρύ για τα γούστα του Δημήτρη που αναμφίβολα αγαπά την εντελώς μοντέρνα επίπλωση και θέλει το χώρο του ανοιχτόχρωμο. Όμως δεν ..μουρμούρησε..μου έκανε το χατήρι να χαρεί μαζί μου την ατμόσφαιρα. Άλλωστε τις μόνες ώρες που μείναμε μέσα ήταν στο μπαλκονάκι, το πρωινό και την ώρα που κοιμηθήκαμε. Όταν μάλιστα είδε και κρεβάτι με κουρτίνα από πάνω...θυμήθηκε μου είπε το..μηχάνημα της Μαγνητικής που έκανε!!!

Μην αναρωτιέστε για τη Κλώντη..μαζί μας ήτανε ..πως την πέρασα στο ξενώνα; στη τσάντα της που σας έδειξα..( πήρα και ..ασορτί καπελάκι για μένα!) δεν την πήραν είδηση μα κι εκείνη φρόνιμη δεν έκανε αισθητή τη παρουσία της ούτε καν με ένα γαυγισματάκι....

Φθάσαμε σχετικά νωρίς, κάναμε τις βόλτες μας στα πλακόστρωτα δρομάκια του χωριού και ..γευτήκαμε ( ναιιιι! χωρίς τύψεις...δυστυχώς..) το κατσικάκι στη σούβλα του χωριού!

Ο ξενώνας διοργανώνει πολλές εκδηλώσεις , εκδρομές περιπάτους με άλογο, αναρριχήσεις, αναβάσεις, ορειβασίες..συνήθως το χειμώνα περισσότερες.

Ανακάλυψα με φρίκη ότι δεν μπορούσα καν να περπατήσω στα δρομάκια με ..πέδιλο και φιόγκους επάνω..( καλά δεν το σκέφτηκα η χαζή πριν φύγω;;;) . Κανένα πρόβλημα για τον άνδρα μου που μου έφερε σε μισή ώρα καινούργια σπορτέξ στο νούμερο μου και καλτσούλες ( ο γλυκούλης μου). 

Φανταστικοί οι περίπατοι μας στο δάσος, στα μονοπάτια και έβλεπα με ..ντροπή τους αμέτρητους φίλους του βουνού που με ένα μπαστούνι ανέβαιναν σαν κατσικάκια στο βουνό.. Εμείς με τη Κλώντη μόνο να μας προσπερνά καθόμασταν από βράχο σε βράχο, από στασίδι σε στασίδι.. 
Τελικά βρήκαμε ένα υπέροχο μέρος , αράξαμε κάτω από ένα δένδρο με νερό δίπλα μας και πιάσαμε τη κουβέντα κάνονας ότι σχέδιο μπορείτε να φανταστείτε έστω κι αν ξέρουμε ότι θα μείνουν τα περισσότερα..σχέδιο..

Μετά καθίσαμε αμίλητοι , ξαπλωμένοι και κοιτούσαμε το κομμάτι του ουρανού ανάμεσα στις φυλλωσιές..Νομίζω οτι ο Νεφεληγερέτας Ζευς μας έδειχνε τη ζηλιάρα Ήρα δίπλα του , σαν να είδα φευγαλαία την Άρτεμη με τη φαρέτρα της να κυνηγά ελάφια και τον παιχνιδιάρη Ερμή να μας κουνά το χέρι.. Μήπως η Αφροδίτη πάει να γοητεύσει τον Δημήτρη μου; ( καλέ δικός μου είναι..ψάξε αλλού..) , όχι ..μάλλον ο μικρός γιος της Έρωτας παραμονεύει κάποιο νεαρό ζευγαράκι.. Οι Δρυίδες και Νύμφες στήνουν χορό φίλοι μου και το τραγούδι του απόηχος από το πέρασμα τους δίπλα μας....

Ένα φανταστικό διήμερο φίλοι μου, σκύλιασα με τη φωτογραφική μου, έβγαλα με το κινητό μα..έχω χάσει το καλώδιο για τον υπολογιστή.. Και το πιο φοβερό; μόλις φθάσαμε πίσω σπίτι μου λέει ο ..χρυσός μου...: 

- Κορίτσι μου..την ξέχασες, είχαμε τη παλιά σου μηχανή στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου..

Ευτυχώς που μου το είπε όταν..φθάσαμε..γιατί θα τον άφηνα εκεί..στη κορφή του Ολύμπου..στα 1200 μέτρα.
Περάσαμε υπέροχα, υποσχεθήκαμε να το ξανακάνουμε σύντομα κι εγώ τρεχάτη ήρθα σε σας..να σας τα πω και να δηλώσω με φορτσάτη διάθεση ... οτι αρχίζει αύριο μια νέα εβδομάδα και σας εύχομαι να είναι τόσο καλή που να νοιώσετε όπως εγώ τώρα..

Πάντα υπάρχει το φως στην άκρη..πάντα..

Ξέρω ότι σας είπα ότι δεν θα γράψω για λίγο μα..όταν είμαι χαρούμενη δεν κρατιέμαι η ..ατιμούλα. Όλα καλά με τις εξετάσεις από το πρωί δεν έχουμε σταματήσει μα νομίζω ότι μετά από τα σημερινά η Μαγνητική γίνεται άδικα..μα..με αυτή θα είμαι εντελώς ήσυχη..Όλα καλά.. είμαι πολύ χαρούμενη φίλοι μου ξέρετε..φανταστείτε ότι δεν του φωνάζω που αυτή τη στιγμή που εγώ γράφω ..πάλι ..μαγειρεύει!

Το πρωί μετά τις πρώτες εξετάσεις αποφασίσαμε να συνδυάσουμε μαζί με μια επίσκεψη στα κεντρικά του ΤΕΒΕ να κάνουμε βόλτα στη πόλη!! Ξέρετε πόσο καιρό είχα να κατέβω στο κέντρο της πόλης ; μήνες!! Συνήθως επειδή η περιοχή που μένω είναι κοντά στα εμπορικά κέντρα η έξοδος μας είναι προς τα εκεί.. Δεν αφήσαμε δρόμο για δρόμο μιας και κάναμε το λάθος να μην υπολογίσουμε την απόσταση και να αφήσουμε το αμάξι μας από το ΤΕΒΕ στην άλλη άκρη.. Έμεινα με ανοιχτό στόμα..βλέποντας μια τεράστια περιοχή της πόλης μας να έχει γίνει γκέτο των Κινέζων και το λέω χωρίς ρατσιστικές απόψεις.Όμως κυριολεκτικά την έχουν καταλάβει.. η περιοχή έχει υποβαθμιστεί.. και μεταξύ μας δεν θα περπατούσα μόνη μου εκεί για τίποτε! Όμως δεν μπορώ να αρνηθώ ότι μπήκαμε κι εμείς στα μαγαζιά τους και αγοράσαμε κάποια μικροπράγματα.. 

Το μεσημέρι έκανα ένα υπέροχα διαιτητικό πιάτο με πέρκα αχνιστή και κολοκυθάκια μπέιμπυ, καφεδάκι και συζήτηση μέχρι να έρθει η ώρα για τις εξετάσεις του απογεύματος. Όμως η επίσκεψη μας η αναγκαστική στο ιατρικό κέντρο μου φύλαγε και άλλη έκπληξη. Είδα τη Βέφα Αλεξιάδου εκεί, πιάσαμε τη συζήτηση, γνωριστήκαμε και πραγματικά απο κοντά ήταν πολύ καλύτερη απο τη τηλεόραση.Τα είπαμε,φιληθήκαμε ανταλάξαμε κάρτες..και βέβαια πάλι ο Δημήτρης είπε εκέινο το γνωστό: " εσύ παιδί μου παντού κάνεις γνωριμίες".

Περιμένω και την  Αθηνούλα μου, τη ψυχοκόρη μου από Αθήνα από Δευτέρα.. διπλή ευχαρίστηση..

Σας εύχομαι καλό ΣΚ, το laptop  μαζί μου γιατί..δεν μπορώ να αφήσω την..Φάρμα μου χωρίς να φροντίσω τα λαχανικά μου και τα ζωάκια μου..α!.. έχω και τη City Ville μου να πάρω τα ενοίκια..( όλα στα σκαστά δηλαδή..την ώρα που τον παίρνει ο ύπνος)...αχ! Ειρήνη τι μου έκανες..τι κόλλημα είναι αυτό..

Να περνάτε καλά και ευχαριστώ όσες επικοινώνησαν μαζί μου..ευχαριστώ πολύ..

Φουυυυυ! φουυυυ! συννεφάκι!!!!!!!!!

Καλημέρα , καλημέρα..πραγματικά με κουράζει αυτή η τόσο πιεστική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί σχεδόν παντού , σε κάθε μεριά που κοιτάς γύρω σου...
Απεργίες, ανεργία,  καυγάδες, παράπονα, παντού ακούς ένα πρόβλημα σαν Δαμόκλειο σπάθη στο κεφάλι πολλών.. Ποτέ δεν τις μπορούσα τις άλυτες καταστάσεις , είμαι από τη φύση μου αισιόδοξο άτομο και τα αδιέξοδα για μένα κρατούν λίγο..επειδή  προσωπικά κάνω τα αδύνατα δυνατά να βρω φως ακόμα και στα δυσκολότερα.. Όπως όλοι όμως  βέβαια το άγχος με διαλύει και τέτοια σύννεφα στον ορίζοντα όλων με κάνουν να νοιώθω άσχημα.. Βλέπετε ακόμα κι εγώ αυτές τις μέρες δεν αντέχω τέτοια σύννεφα και ..σαν φιγούρα ενός κόμικς κάνω ...φουυυυυυ!!! φουυυυυυυ! για να τα διώξω... Θα με ανεχθείτε ακόμα 2-3 μέρες κάπως έτσι ..να μην έχω  όρεξη ούτε καν να απαντώ , να σχολιάζω, να κουτσομπολεύω μαζί σας.. απλά να διαβάζω ...θα μου περάσει.... φουυυυυ!!!! φουυυυυ!!!!! το σύννεφο...
Η Ελλάδα μας δεν πρέπει να αλλάξει πρόσωπο, ο Έλληνας δεν πρέπει να χάσει αυτό το πάντα χαμογελαστό τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων του.. Τι ζητά βρε παιδάκι μου ο καθένας για να λέει επιτέλους αυτό το: "δόξα το Θεό " ; ..τα στοιχειώδη ο  άνθρωπος..υγεία και δουλειά, φως στον ορίζοντα, ελπίδα για το αύριο που σαν φως του δείχνει το δρόμο.. Αν κι  ακόμα είμαι πεσμένη ..όχι δεν θα το βάλω κάτω ..ακόμα και σήμερα που αγωνιώ για την αυριανή μέρα μου , και σήμερα που πρέπει να πάρει η ευχή να ξαναπάω στον..οδοντίατρο..ακόμα και αυτή τη στιγμή που ανοίγοντας το μπλοκ μου ένοιωσα την ανάγκη να μιλήσω για όσα με πιέζουν και με αγωνιούν , όσα με άγχώνουν και με φοβίζουν..δεν είμαι πλασμένη για σκοτάδια, όρια, σύνορα και αποκλεισμούςαπό φωτεινά δωμάτια..

Καλημέρα φίλοι μου..αυτές τις επόμενες δύο μέρες θα σας αφήσω..έχω να φροντίσω ότι αγαπώ...

Μία ακόμα φίλη... ένα χαμόγελο, ...ένας κρίκος φιλίας...

 Πολύ πρωί στο Ιατρικό κέντρο μα πριν μια βολτίτσα τη Κλώντη στη θάλασσα δίπλα του..Να μη μείνω κι εγώ ..παραπονεμένη χωρίς γιατρούς μου βγήκε..οδοντίατρος και σφράγισμα.. Απο την ένταση ίσως δεν με έπιαναν οι ενέσεις και ...4 παρακαλώ.. Ένοιωσα σαν..ναρκομανής ...βγήκα και δεν ήξερα που να βρω την..ισιάδα  για να πώ σπίτι μου όπου απο στιγμή σε στιγμή περιμέναμε τη νεαρή μας φίλη  να έρθει...

Ένα φωτεινό πλάσμα μπήκε λοιπόν πιστέψτε με  στο σπίτι μας και μας άλλαξε την ημέρα μας με το χιούμορ και την ολοζώντανη παρουσία της.

Μία φίλη ακόμα πήρε σάρκα και οστά και έπαψε να είναι ένα απλό όνομα στα μέιλ και τα σχόλια..

Η νεαρή μας φίλη Αντιγόνη μοιράστηκε μαζί μας όλη τη μέρα της στο ταξίδι αστραπή στη Θεσσαλονίκη μας. Εκείνα που ..μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω για ..δίαιτα..ξεχάστε τα για αυτή τη μέρα..από ΑΥΡΙΟ..λέει ο ..σεφ του σπιτιού μου.. Το απογευματάκι μας το περάσαμε για καφέ..που αλλού; ...στα Πλατανάκια θα την πήγαινα βέβαια όμως μαζί πήραμε και τη κόρη μας την Ειρήνη για να μη βαρεθεί το κορίτσι με τα..ΚΑΠΗ...!

Το τοπίο όπως πάντα σωστός καταλύτης όλων αυτών των δύσκολων ημερών για ξεκούραση και συζήτηση ...

Όπως βλέπετε μας... άντεξε η κούνια.. λίγο προς τη μεριά μου γέρνει μα..άντεξε!

Δεν σκεφτήκαμε να φέρουμε κάτι να ταΐζουμε τις χελώνες... μόλις σε βλέπουν τρέχουν και περιμένουν..

Θαυμάσαμε τα ελάφια, τα κουνελάκια, τις διάφορες  κυριολεκτικά όλων των ειδών κατσίκες, τα παγόνια και τα πουλιά, τους σκίουρους και τους φασιανούς..

Γυρίσαμε σπίτι για τη σχετική βραδυνή ..μακαρονάδα του άνδρα μου...και πήγαμε την Αντιγόνη μας στο σταθμό για το τρένο της.. Μας υποσχέθηκε την επόμενη φορά ένα ..τριήμερο να την πάμε και στα γύρω...εκτός πόλης..

Αντιγόνη μου χάρηκα που σε γνωρίσαμε, ήσουν ένα δροσερό πλάσμα που μας χάρισε χαμόγελα αυτή τη μέρα, αυτό το καιρό που το χρειαζόμουν... Πήρα και ανοιχτή πρόσκληση για το σπίτι της στην Αθήνα πάντως ..μα που να πρωτοπάω.. ας ήμαστε γεροί και όλα θα γίνουν .Φιλάκια Αχτιδένια!

Θύμησες που πονάνε μαζί με τη βροχή..

Κοντεύει μεσάνυχτα.. και η βροχή που ξέσπασε με κράτησε να βγω στο μπαλκόνι με τη πετσέτα τυλιγμένη μετά απο το ντουζ που έκανα λόγω ζέστης.. 

" Έλα μου είπε ο Δημήτρης μου..έγινε η επιθυμία σου ..βρέχει..βρέχει αρκετά..Να παρακαλάς να κρατήσει κανά δύο ώρες για να φέρει δροσιά!"

Τον πήρε ο ύπνος στη πολυθρόνα του μπαλκονιού κι εγώ γράφω στο Laptop τις ..αμπελοφιλοσοφίες μου ακούγοντας τον ήχο της βροχής.. υπέροχος ήχος.. πάντα τον λάτρευα.. είναι σαν τον ήχο των κυμμάτων της θάλασσας το ίδιο μαγικός ιδιαίτερα τη νύχτα.. Ευτυχώς που η κληματαριά του άνδρα μου μας κρύβει απο τα αδιάκριτα ίσως μάτια των γειτόνων ..Για φαντάσου να με βλέπανε με τη πετσέτα και το..laptop στο μπαλκόνι..να αφουγκράζομαι τη βροχή και να ψάχνω για αστέρια στο ελάχιστο κομμάτι που αφήνουν τα χτιστά τέρατα των πόλεων.. Δεν μελανχολείτε με τη βροχή; πάντα τέτοιες στιγμές θυμάμαι τις Γαλλίδες καλόγριες στο σχολείο μου , ιδιαίτερα την soeur Elisabethe που μας μάθαινε πιεστικά τους στίχους του Verlain για τη βροχή..τότε τους μάθαινα μηχανικά.. τώρα ο κάθε στίχος έχει σημασία για μένα..

Ερχεται η θύμιση της μητέρας μου με τους στίχους αυτούς τώρα και νομίζω οτι αυτό δικαιολογεί το κόμπο στο λαιμό μου και το δάκρυ στα μάτια μου... Είμαι γιαγιά και όμως η θύμιση της είναι ακόμα οδυνηρή για μένα μαζί με το χαμό της. Μου λείπεις μαμά.. θα το καταλάβουν όλες οι κόρες όταν γίνουν σαν κι εμένα.. κύκλος ζωής..πάντα ο ίδιος..

Όταν είχα κάτι που με στεναχωρούσε πήγαινα στο δωμάτιο της και της το έλεγα.. ακόμα και όταν  δεν το καταλάβαινε ή το ξεχνούσε σε ένα λεπτό.. Ο Δημήτρης μου έλεγε να μη της τα λέω και ίσως στεναχωριέται μα εγώ..συνέχιζα να τι κάνω όποτε είχα κάποιο πρόβλημα..κρυφά..σιγανά..κλεφτά..γιατί εκείνη το καταλάβαινε ...γιατί ήταν η..μαμά μου... Είδατε τι κάνει η βροχή; Αμπελοφιλοσοφίες απο μένα κάτω απο τη κληματαριά..με τη πετσέτα, το laptop και τη Κλώντη να προσπαθεί να ανεβεί στην αγκαλιά μου... 

Πρέπει να ξυπνήσω το Δημήτρη να πάμε στο κρεβάτι μας..Αύριο περιμένω από Αθήνα μία απο εσάς , απο τη παρέα μας στο σπίτι να φάμε μαζί και να γνωριστούμε αφού το θέλει τόσο πολύ η μικρή μου Αντιγόνη ( για να τη ξεχωρίζω απο τη γιαγιά Αντιγόνη) θα χαρώ ιδαίτερα την επίσκεψη της γιατί έχουμε πολλά κοινά με τη μαμά της απο πολλές απόψεις.

Καλό μήνα λοιπόν..πέρασαν τα μεσάνυχτα, στέγνωσε το δάκρυ μου, η θύμιση έγινε γλυκόπικρη ανάμνηση και ο..άνδρας μου δεν λέει να σηκωθεί απο τη πολυθρόνα..
Καληνύχτα σας...η βροχή συνεχίζεται...σήκω πουλάκι μου και είσαι και βαρύς...( με σαλάτα τον έχω!!!!!!!!!!!!!!!..λέτε να μου το έσκασε όταν βγήκε έξω;)