Το χιόνι έπεσε μα ..τόσο λίγο!

glitter-graphics.com

Το έκανα το Σαρακοστιανό τραπέζι μου σήμερα με τα εγγόνια , τη κόρη και το γαμπρό μου και τη φίλη μου τη Μαιρούλα με τον γιο της που την ευχαριστώ μιας και με βοήθησε στα..πιάτα. Βλέπετε ακόμα έχω τα χάλια μου απο πόνους και η επιμονή του Δημήτρη μου να κατέβω μαζί του στη Μοδιάνου για θαλασσινά καθώς και η ορθοστασία απο το πρωί δεν μου έκανε καλό .
Ένα θα σας πω για να καταλάβετε οτι δεν είμαι καλά:  Δεν έκανα δικό μου γλυκό για το τραπέζι τελικά και αγόρασα έτοιμα! Αυτό απο μόνο του τα λέει όλα!
 Όμως φίλοι μου ξαπλωμένη μετά στο καναπέ με ηλεκτρική θερμοφόρα ένοιωσα καλύτερα και βέβαια τα βήματα μου με οδήγησαν στον υπολογιστή μου για λίγη παρεούλα. Τότε απο την τραβηγμένη κουρτίνα κοίταξα έξω και ..χιόνι, χιόνι του φώναξα  ..όμορφες λευκές πεταλούδες που στροβιλίζονται σαν να χορεύουνε μπροστά μου.
 Κλείνω τα μάτια και είμαι μαζί του σε ένα σπίτι στο πιο απόμακρο χωριό χωμένο μες τα χιόνια με ένα τζάκι τεράστιο χωριάτικο γεμάτο κούτσουρα να καίγονται και να τα χαζεύουμε! Μια κατακόκκινη φλοκάτη στο πάτωμα κι εμείς ξαπλωμένοι επάνω της με κρασάκι και ξηρούς καρπούς που λατρεύω μα αποφεύγω γιατί παχαίνουν , κουβεντούλα, αναμνήσεις του καθενός απο μια παρόμοια χειμωνιάτικη βραδιά !!!! Η Κλώντη μας αραγμένη δίπλα μας και η τηλεόραση ανύπαρκτη μαζί με τις ειδήσεις της και τα χαζοπρογράμματα της.
Εντάξει..ξυπνάω ..μη φωνάζετε! Στο καναπέ μας είμαι και η ζέστη απο το τζάκι είναι η..ηλεκτρική θερμοφόρα...τι πεζότητα Θεέ μου.. μα χαιρόμαστε με  ότι έχουμε φίλοι μου!
Σας το είπα; αποφάσισα να κρατήσω την Σαρακοστή και να μη φάω κρέας πράγμα που δεν καλοάκουσε ο καλός μου αλλά συμφώνησε ..σιωπηλά ..πράγμα που σημαίνει  ότι θα μαγειρεύει για εκείνον μόνο ή θα δοκιμάζει τα δικά μου λαδερά ή θα κάνει οτι τα τρώει και θα ψήνει κρυφά μπριζόλες.
Το χιόνι σταμάτησε.. τι κρίμα..τουλάχιστον αύριο θα χάζευα ξαπλωμένη τα άσπρα κάγκελα...
Θέλω να έρθει η Άνοιξη..δεν τον μπορώ το χειμώνα.. δεν μπορώ το κλείσιμο στο σπίτι.. την υγρασία που με πείραξε τόσο πολύ ώστε να με κρεβατώσει..εμένα..που καθιμό δεν έχω...
Αν και αύριο Τρίτη εγώ σας εύχομαι καλή εβδομάδα και λέω να ξεκουραστώ ωστε τηνΤετάρτη να ετοιμάσω το τραπέζι έκπληξη και τη τούρτα για τον Δημήτρη μου για τα γεννέθλια του που φέτος είναι τόσο σημαντικά γι' αυτόν.

Ζωγραφίζοντας τα δωμάτια των εγγονιών μου!

Μόλις γύρισα φίλοι μου απο την κόρη μου και τα εγγόνια μου όπου ζωγράφισα τα δωμάτια τους απο το ...πρωί. Αν και πολύ κουρασμένη και ελαφρώς κρυωμένη σας βάζω τις φωτογραφίες γιατί περιμένουν τα εγγόνια μου να τις δουν..οπότε...η γιαγιά δεν χαλά χατήρι!

Ήθελε πολλές νεραιδούλες η γλυκιά μου Βάσια..

Να βάλεις και πουλάκια γιαγιά μου είπε!

Επιτέλους τελείωσα...πάω για συνέχεια στο δωμάτιο του Πασχάλη!

Εδώ το θέμα είναι το ...διάστημα.. Η μαμά τους θα βάλει και αστεράκια ενδιάμεσα φωσφωρούχα..

Έβαλα και ένα διαστημόπλοιο μα ..η φωτογραφία δεν ήταν καθαρή οπότε....
Σας εύχομαι καλό ΣΚ , πονάω πολύ απο την ορθοστασία  και το ..ανέβα κατέβα στη σκαλίτσα και στην καρέκλα..οπότε...φιλάκια Αχτιδένια!

Η κόρη της ψυχής.

Την  Νεφέλη ( στα μπλοκ ) την πρωτογνώρισα σαν διαχειρίστρια στη πολυκατοικία μου πριν πολλά πολλά χρόνια.. φοιτήτρια εκείνη τότε στη σχολή Αισθητικής των ΤΕΙ ... η πρώτη συνάντηση και γνωριμία μας ήταν λιγάκι ..εκρηκτική ! Είδα μια πολύ ψηλή μελαχρινή και υπερβολικά αδύνατη κοπέλα να μπαίνει στο μαγαζί μου και να μου κάνει παράπονα για ένα θέμα κοινοχρήστων..με κοίταξε με ένα βλέμμα παγωμένο και το ..φρύδι ανεβασμένο ( το κάνει όταν τσατίζεται και θέλει να ... ψαρώσει τον άλλο).
Καθισμένη εγώ η..πανύψηλη ( 1.59) την είδα εκείνη (1.80) σαν την Τοσοδούλα που βλέπει τον Γίγαντα.. Την επισκέφτηκα την επόμενη μέρα για να λύσω το πρόβλημα της και αρχίσαμε να γνωριζόμαστε μέρα με τη μέρα. Στην αρχή απλοί χαιρετισμοί, μετά μια κουβεντούλα, ακολούθησε ένα δικό μου γλυκό πότε πότε σπίτι της και μετά...μετά....
Πιστεύετε ότι μόνον οι δεσμοί αίματος δένουν τους ανθρώπους;.. όχι φίλοι μου..υπάρχουν δεσμοί ψυχής που σαν το κολάι σε ενώνουν και σε κάνουν ένα.
 Έγινα η ..Μάμυ της και ο Δημήτρης ο Νταντούλης!!!! Όταν πηγαίναμε στους γονείς της στο χωριό φώναζε μαμά και γυρνούσαμε δύο!
 Νομίζω ότι πιο πολύ ήταν στο σπίτι μου παρά στο δικό της. Ατέλειωτες βραδιές με τσάι ζεστό και πίτες και άλλες τόσες με κρασάκι στο μπαλκόνι, ξενύχτι με κουβεντούλα και γλυκό δικό μου.. Θυμάσαι Αθηνούλα μου; Η Κλώντη περνούσε τα κάγκελα και πήγαινε στο κρεβάτι της στο διπλανό διαμέρισμα να κοιμηθεί κοντά της...εκδρομές ξαφνικές εδώ κι εκεί.. πάντα σαν μάνα με κόρη χωρίς ούτε μια φορά να πούμε μια κακή κουβέντα μεταξύ μας..
Ήταν ένας παράξενος δεσμός ..ένα μίγμα κόρης και φίλης. Έλεγα και λέω σ' αυτήν όσα δεν έχω πει σε κανένα..και εκείνη έχει πει σε μένα όσα μόνον η ψυχή της ξέρει..
 Έζησε τις χαρές των γάμων των παιδιών μου . Θεέ μου τι ατελείωτα γέλια.. τα τρία κορίτσια μου...  τα δύο διαμερίσματα έγινα κοινοί διάδρομοι.
Έζησα τον πόνο της όταν τελείωσε κάτι που την πλήγωσε όσο δεν παίρνει , ξενύχτησα με τη σκέψη της, άκουγα το τραγούδι της και έκλαιγα εγώ...
Μου στάθηκε σαν κόρη στα δύσκολα όταν έμεινα για μήνες ακίνητη σε μία πολυθρόνα με το άσχημο σπάσιμο μου.. μου έκανε ατελείωτες φορές μασάζ  για να με βοηθήσει.. Ένα κορίτσι μοναδικό πιστέψτε με, που σπούδασε ολομόναχο δουλεύοντας σε χίλιες δουλειές για να συντηρήσει τις σπουδές και το σπίτι της.
 Σας έχω πει πολλές φορές ότι σε μένα η αγάπη έχει για πρώτο σκαλοπάτι την εκτίμηση και η Νεφέλη την κέρδισε με το παραπάνω.
Δεν νομίζω να την αγαπούσα περισσότερο αν ήταν πραγματική κόρη μου μα την λέω ..ψυχοκόρη γιατί αυτή η λέξη σημαίνει κόρη που την διαλέγεις ... κόρη της ψυχής.
Ο ήλιος ξαναβγήκε στη ζωή της και την είδα να χαμογελά ξανά..και τότε κατάλαβα με πόνο είναι αλήθεια ότι θα την έχανα από κοντά μου...γιατί ο Βασίλης της θα την έπαιρνε στην Αθήνα ( το τέρας..! Τον βρίζω πότε πότε για να με ...φοβάται)..
Μα όταν αγαπάς κάποιον θες πάνω απ' όλα την δική του ευτυχία.. και χάρηκα που  την βρήκε..
 Την φιλήσαμε νύφη, χόρεψα στο γάμο της , την αποχαιρετήσαμε με πολύ πόνο μα ικανοποιημένη  με την ευτυχία της.

Φανταστείτε τον έρμο το Βασίλη με δυο πεθερές;  Νομίζω ότι εμένα φοβάται πιο πολύ παρά τη πραγματική γιατί όταν τον χαιρέτησα στην εκκλησία του είπα : " Πρόσεξε γαμπρέ...Στο σπίτι μας υπάρχει πάντα γι' αυτή ένα δωμάτιο ( τρέμε Βασίλη..) και ένα κλειδί όπως έδωσα και στις πραγματικές μου κόρες.."
Πριν λίγο καιρό την έβαλα στα μπλοκ για να την κάνω να μην αισθάνεται μακριά μου. Καθηγήτρια πια σε σχολή στην Αθήνα, αποφάσισε να μάθει μαγειρική ( τον τάραξε στη δίαιτα τον έρμο) και έτσι αρχίσαμε τα πάρε δώσε με τα μπλοκ..
Αυτή είναι η γλυκιά μου Νεφέλη, η ψυχοκόρη μου, η κόρη της ψυχής..
Ελπίζω να την κάνετε κι εσείς παρέα και να την γνωρίσετε όπως ακριβώς είναι..μοναδικά ειλικρινής και ευαίσθητη, το άκρων άωτον της ευγένειας και της διακριτικότητας.. η δική μου Αθηνούλα..

Απο γραφείο σε γραφείο...

Μια πολύ κρύα μέρα η χθεσινή  κι εγώ μπλεγμένη με υπηρεσίες και τράπεζες... με τον Δημήτρη μου βέβαια που με περίμενε .. από έξω . Δεν τον αδικώ γιατί αν ήταν εκείνος δεν θα άντεχε τα διάφορα χαρτιά που σε στέλνουν να βγάλεις από γραφείο σε γραφείο..
 Όρθια λοιπόν στο ΙΚΑ να επιστρέψω τα χρήματα της σύνταξης της μητέρας μου που της έβαλαν στο λογαριασμό της μετά το θάνατο της..τη τελευταία στιγμή μου λένε ότι χρειάζεται επιταγή τραπεζιτική.. Πίσω σε τράπεζα... δεν είχα βιβλιάριο, δίνω τη κάρτα μου γιατί δεν μου δίνει το μηχάνημα τόσα χρήματα... Η ταραχή μου βγάζει στην επιφάνεια το πρόβλημα με την Πάρκινσον. κρατώ το χαρτί που μου δίνει να συμπληρώσω και την κοιτώ σαν χαζή..δεν θυμάμαι που μου είπε να γράψω τι..Ευτυχώς με βοηθά αφού της εξηγώ γιατί τρέμει τόσο το στυλό στο χέρι μου...πρέπει να συνέλθω σκέπτομαι... Ευγενικός ο Διευθυντής με βοηθά στα γρήγορα και μου βγάζουν την επιταγή!
Τρέχα Δημήτρη μου και άρχισε πάλι βροχή... ξανά στο ΙΚΑ..ξανά ουρά.. Χαμόγελο ο ταμίας..
-Κυρία μου χαρτί δεν βγάλατε για ποιο λόγο μας επιστρέφετε αυτά τα λεφτά.. στο γραφείο 3 παρακαλώ..
Επιστρέφω σε λίγο αφού έχασα όρθια μισή ώρα να βρουν το φάκελο .. ξανά ταμείο... χαμόγελο..επιταγή..χαρτιά!!!
- Πρώτα κυρία μου θα δει τα χαρτιά η Προϊσταμένη, θα περιμένετε λιγάκι , δεν μπορώ να δεχθώ την επιταγή χωρίς την έγκρισή της. Άλλος ποιος έχει σειρά;
Από τη θέση μου ( όρθια βέβαια) βλέπω την προϊσταμένη να κρατά τα χαρτιά μου και να πιάνει κουβέντα με ένα φαλακρούλη που ως φαίνεται γνωρίζει καλά.. Περιμένω..ήρθα στο ΙΚΑ στις 11 παρά 15 αφού άφησα τη Κλώντη στο κομμωτήριο για λούσιμο... Περιμένω..η κυρία ακόμα μιλά με τον κύριο και τα χαρτιά στα χέρια της..12 παρά...περιμένω..έχουν περάσει 3 εντομεταξύ. Γίνεται 12, πονάω όσο δεν λέγεται από το γοφό μου...( ραμολιμέντο έχω γίνει με την αρθρίτιδα). Εδώ αρχίζω να..συγχύζομαι...
- Μήπως η Προϊσταμένη μπορεί να σταματήσει τη κουβεντούλα της και να δει τα χαρτιά μου ; ρωτώ με διαβολικό χαμόγελο..
Ο ταμίας ντρέπεται τελικά και της κάνει νόημα, έτσι επιτέλους κάνει το καθήκον της ... με το πάσο της βέβαια...έρχεται μου τα δίνει και μου λέει:
- Βιάζεστε τόσο να πληρώσετε;
-Αν θέλετε φεύγω..με την επιταγή δηλαδή..και αν με ξαναδείτε γράψτε μου, της σπάω χαμόγελο!
Η επιταγή εξαφανίστηκε στα χέρια του ταμία..ώρα 12 και 20..μάλιστα..12 και 20.. Τρέχω να βρω το Δημήτρη που σίγουρα σκέπτομαι έχει σκάσει στο αμάξι.. Εξαφανισμένος , το αμάξι εκεί ευτυχώς.. βρέχει κι όλας..ξεκλειδώνω μπαίνω μέσα και σκέπτομαι που μπορεί να είναι.. Τα φορτωμένα καροτσάκια με λαχανικά στα χέρια των γυναικών μου έδειξαν τα ίχνη που μπορεί να είναι.
- Συγνώμη κυρία μου έχει λαϊκή;... που; .. εκεί; Νάτο το καμάρι μου φορτωμένος.  Δεν μιλώ γιατί έχει και τα δίκια του, του έχει περάσει με τη λαϊκή και τα ψώνια..
Μόλις προλαβαίνω τη Κλώντη.. Κούκλα το κορίτσι μου..τι λέτε; Προσέξτε φιόγκο!!

Σπίτι.. ο γλυκός μου έκανε γεμιστά κι εγώ του κάνω γλυκό με μήλα που μου ζήτησε. Το απόγευμα με πήρε να πάμε βολτίτσα σε εμπορικό κέντρο να πάρω ότι θέλω ..λέει...Δεν θέλω τίποτε.. Θέλω να πάω και στο ΚΤΕΛ να στείλω το πίνακα μα δεν πρόλαβα το πρωί .. Το μαγαζί μας είναι αγνώριστο, άδειο , μισοδιαλυμένο. Σε λίγο θα πάω να παραδώσω στην εφορία τα τιμολόγια και τη μηχανή.. άλλες ουρές με περιμένουν .
Ο Δημήτρης μεταφέρει τα τελευταία μηχανήματα στην αποθήκη, το βαφείο διαλύθηκε, τα δύο κομπρεσέρ μεταφέρθηκαν ..δεν θέλω να κάθομαι ούτε για λίγο εκεί..θέλω να κρατήσω μέσα μου τη παλιά εικόνα του.
Είναι σαν ένα άδειο κλουβί με ανοιχτή πόρτα .. το πουλί πέταξε και έφυγε και η κούνια του άδεια κινείται...  Μετά που θα έρθουν από την εφορία να ελέγξουν  θα δούμε τι θα γίνει. Ο άνδρας μου από τώρα σχεδιάζει πως θα το αλλάξει.. εγώ αρνούμαι να το ζω όπως είναι τώρα.
Έτσι σήμερα  μετά την εφορία θα γυρίσω σπίτι , θα σερφάρω,θα γράψω το βιβλίο μου , θα ετοιμάσω το τραπέζι για τη κόρη μου την Ειρήνη που θα έρθει, θα πάρω τηλέφωνα τις φίλες μου..θα.. θα...
Η Κλώντη δίπλα μου μου κάνει πάντα παρέα..μυρίζει άρωμα και τα μάτια της με παρακολουθούν λες και ξέρουν τι μου λείπει..

Η ζωή φίλοι μου έχει πολλές όψεις

Δύο νέα παιδιά πέθαναν στο καθήκον τους χθες κι εγώ θα μιλήσω από τη μεριά της μάνας που θα κλάψει σήμερα τα μόλις 22χρονα αυτά παιδιά...

Είναι φοβερό να ήμαστε πια φοβισμένα πλάσματα στους δρόμους της ίδιας μας γειτονιάς, της ίδιας μας της χώρας. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι... εγώ που ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου , εγώ ... που συνελλήφθηκα και δάρθηκα ... εγώ που κάποτε κράυγαζα συνθήματα κατά του κατεστημένου ...εγώ. .θα έλεγα σήμερα το πρωί ότι είμαι υπέρ της θανατικής καταδίκης και της παραδειγματικής τιμωρίας όσων κάνουν πράξεις βίας.
Λυπάμαι μα είμαι σίγουρη ότι οι καταστάσεις των καιρών θα φέρουν χειρότερες μέρες και ότι η ανθρώπινη υπόσταση θα γίνει χνάρι ασυδοσίας και θηριωδίας πράξεων.
Πάντα αναρωτιόμουνα πως μπορεί ο άνθρωπος να αφαιρεί ζωή για χρήμα, πάθη και εκδίκηση.. τώρα πια είναι ένα δεδομένο που μας κάνει να αμφισβητούμε ακόμα και το γείτονα μας.
Σκληρά αισθήματα γεννιούνται στα παιδιά μας, φωλιάζουν στη καρδιά τους και τα κάνουν εκτελεστές και διεκδικητές των ιδεών τους με βία και και άρνηση των συνεπειών ων πράξεων τους. Θα ήθελα να ήμουνα στο προσκεφάλι των εκτελεστών αυτών και να τους ρωτήσω με το που θα ανοίξουν τα μάτια τους αν ..άξιζαν τα 1000 ευρώ που έκλεψαν τα δάκρυα και το σπαραγμό αυτών των μανάδων που σήμερα θα θάψουν μαζί με τα όνειρα τους όλα τα αισθήματα τους μέσα σε δυο μέτρα γης.
Έχουμε μπλόκερ που έχουν άνδρες αστυνομικούς που καθημερινά φαντάζομαι όταν φιλούν τον άνδρα τους στη πόρτα και του λένε καλημέρα ... είμαι σίγουρη ότι προσπαθούν να καταχωνιάσουν σε ένα χαμόγελο το φόβο και να ξορκίσουν τον εφιάλτη του..ίσως ..ίσως ..σήμερα πάθει κάτι, ίσως ..χτυπήσει το τηλέφωνο....
Λυπάμαι αφάνταστα τα παιδιά μου και τα παιδιά των παιδιά των παιδιών μου για το αύριο που τους ξημερώνει και που ακόμα και μια Αχτίδα βλέπει με φόβο και θλίψη..
Η ζωή φίλοι μου έχει πολλές όψεις , το ξέρω ..πάντα λέω ότι πρέπει να έχουμε καλή διάθεση και καλή πρόθεση για όλα μα ..υπάρχουν και μέρες που τα σύννεφα είναι τόσο βαριά που καμία Αχτίδα δεν περνάει...

Όταν η ανάρτηση δεν είναι παρά μια παρέα...

glitter-graphics.com

Περιμένοντας τη φίλη μας την Αρετή για καφέ στο σπίτι  και με την τυρόπιτα να ψήνεται είπα να καθίσω απέναντι σας στο καναπέ και να σας πω μια καλημέρα..
 Ξέρω οτι αυτό δεν είναι καν ανάρτηση ..το να σας λέω ότι αισθάνομαι χωρίς λόγο απλά με την δική μου ψυχική ανάγκη να μιλήσω σε φίλους... μα εγώ σπάνια κανω..αναρτήσεις... κουβεντούλα κάνω μαζί σας.
Όμως όταν κάθε πρωί ανοίγω μηχανικά τον υπολογιστή μου και βλέπω δεκάδες μέιλ απο ανθρώπους αγνώστους πολλές φορές που μου λένε τα προβλήματα τους , που μοιράζονται μαζί μου τη χαρά και τη λύπη τους πως μπορώ να μην αισθάνομαι οτι μιλώ και γράφω σε φίλους.
Το κινητό μου γεμίζει όπως κάθε αρχή του μήνα απο ευχές και ...σκάει ο άνδρας μου απο τη ζήλια του που το δικό του χτυπά απο μηνύματα που του στέλνουν...τα καταστήματα και τα σούπερ μάρκετ!!!!!!
Καλό μήνα φίλοι μου, είμαι και καλύτερα αν και ο καιρός δεν βοηθά καθόλου μα ...που θα πάει...η Άνοιξη θα έρθει και αυτός ο μήνας ο Μάρτης είναι σημαντικός για μένα και για τον άνδρα μου. Στις 9 έχει τα γεννέθλια του , θα του τα γιορτάσω αυτή τη φορά με κάλεσμα στο σπίτι αφού είναι τόσο σημαντικά τα 65 του χρόνια .
Το παράξενο είναι οτι χαίρεται που βγαίνει στη σύνταξη και κοιτά με μισό μάτι όποιον με ρωτά αν θα συνεχίσω να ζωγραφίζω..
Λέω λοιπόν η ...πονήρω να πάω με τα νερά του τώρα..να με έχει όλη μέρα στο σπίτι ... στη κουζίνα του... στις ατελείωτες βόλτες του , που θα πάει... θα με βαρεθεί και θα μου φτιάξει πάλι μια γωνιά να ζωγραφίζω.
Καλό μήνα φίλοι μου, είμαι ήρεμη με καλή διάθεση γιατί σκέπτομαι οτι η ζωή είναι τόσο σύντομη και τόσο απρόβλεπτη που δεν χρειάζεται να την δυσκολεύουμε κι εμείς.
Πάρτε την πως έρχεται, χαρείτε την ή πολεμήστε την ... όμως ζήστε την !