skip to main |
skip to sidebar
Μια φοβερά ζεστή μέρα φίλοι μου σήμερα ,ο Ιούλης κοντεύει στη μέση του να πάει κι εγώ φέτος το πήρα πιο ελαφριά το γεγονός οτι θα το περάσω αυτό το καλοκαίρι σπίτι !
Πέρσι αν θυμάστε ήμουν όλο γκρίνια και αχ! βαχ! φέτος μερικά πράγματα για μένα πήραν μεγαλύτερη αξία απο το να είμαι σε μια ακρογιαλιά. Υγεία να έχουμε και καλή διάθεση να περνάμε τα δύσκολα.
Έτσι σας επισκέπτομαι στα μπλοκόσπιτα σας όσοι δεν φύγατε δηλαδή , λίγη παρεούλα, καμμιά μικρή εκδρομούλα εδώ κι εκεί και περιμένω το Σεπτέμβρη που θα πάω για 4 μέρες στη Κρήτη να παραβρεθώ σε γάμο.
Μετά βέβαια έχω και τη βάπτιση του εγγονού μου.Μιας και τον ανέφερα, το πρωί πήγα να δω τα εγγόνια μου, τα χάρηκα και τα τρία, τους έκανα αγκαλίτσα και η μέρα μου φωτίστηκε μα το πιο λαμπρό ήλιο .
Ο μικρός Δημητράκης ζεσταίνεται... ο Πόκο φλερτάρει αδίκως τη Κλώντη... η Ιωάννα λίγο καλύτερα προσπαθεί να μη κουράζεται... η εγγονή μου δοκιμάζει ρούχα στο καθρέπτη και τα τακούνια της μαμάς.... ο Πασχάλης μασουλάει τα λουκανοπιτάκια που του έφερε ο παππούς του ..Ζωή φίλοι μου.. όπου υπάρχουν παιδιά υπάρχει ζωή.
Νάτος πια στη περπατούρα προσπαθεί να κατακτήσει το δωμάτιο , του χρόνου δεν θα μπορούν να το μαζέψουν!
Και ο παππούς γίνεται ξανά παιδί και παίζει με το μικρό που πια τον αναγνωρίζει και γυρίζει στο όνομα του.
Αυτά μου φθάνουν φίλοι μου για να μη σκέπτομαι οτι φέτος θα την περάσω πάλι σπίτι.. μόνο υγεία θέλω για όσους αγαπώ και είμαι ευχαριστημένη.
Τα βράδια , στο μικρό μπαλκόνι μας με το Laptop και τον Δημήτρη μου παρεούλα χαιρόμαστε τη κληματαριά μας που πια γέμισε με τσαμπιά.
Οφείλω να πω και για το κοριτσάκι μιας φίλης μου την Ελισάβετ που σήμερα έμαθε οτι πέρασε στη Φυσικομαθηματική Θεσσαλονίκης και χάρηκα όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε γιατί υπάρχουν κάποια παιδιά που διαβάζουν και μοχθούν χωρίς μεγάλη βοήθεια και με το κόπο των γονιών τους που δουλεύουν σε σκληρές συνθήκες .Είναι αυτοί οι αφανείς ήρωες , οι απλοί άνθρωποι που αγωνιούν κάθε μέρα για το αύριο .
Η χαρά τους χαρά μου .. είναι σαν να πέρασε η δική μου κόρη! Μπράβο Ελισάβετ , σε θυμάμαι μικρό παιδάκι στη πολυκατοικία όταν ήρθατε με τα κοτσιδάκια και το τσιμπιδάκι στα μαλλιά. Σε θυμάμαι κοπελίτσα όταν φύγατε.... σου εύχομαι να κατακτήσεις το αύριο χωρίς όμως να ξεχάσεις το χθές παιδί μου .
Το έκανα το μπανάκι μου φίλοι μου, υπέροχο όπως το φαντάστηκα και μάλιστα με υπέροχη παρέα!
Οι φιλοι μας ο τόσο φιλόξενος και γλυκός Θανάσης ο Μακεδόνας, ( όπως ακριβώς τον περίμενα ) η γυναίκα του η καλή μου Έφη , η πάντα πρόσχαρη Φωτεινή και ο γλυκούλης άνδρας της ο
Alterego .
Το σπίτι τους μας δέχθηκε με αγάπη και το τσιπουράκι για την Αχτίδα γλυκόπιοτο σαν τη φιλία τους με όμορφο μεζεδάκι λίγο πριν πάμε για βουτιές!
Αυτός που ρητωρεύει είναι ο Δημήτρης μου που χάρηκε αφάνταστα τη παρέα τους και μου έφαγε μετά τα αυτιά να μου λέει πόσο καλοί άνθρωποι ήταν!
- Πως τους ξεχωρίζεις βρε κορίτσι μου , μου είπε!
- Βλέπε μπροστά σου καλέ.. μη με ρίξεις σε κανένα ντουβάρι!
Λίγο πριν φύγουμε η σχετική φωτογραφία με.. πόζα. Φίλοι μου σας ευχαριστώ, περάσαμε υπέροχα μαζί σας, χαρήκαμε τον ανοιχτόκαρδο χαρακτήρα σας και την απλότητα της ψυχής σας.
Ο ψηλός κύριος απο πίσω καταγγέλω οτι ποζάρει ρουφώντας τη κοιλιά του και βάζοντας μπροστά το καημένο το Γιώργο!
Αποχαιρετήσαμε και πήραμε το δρόμο για Καλλικράτεια !
Μια στάση να κάνει οΔημήτρης μου μια ακόμα βουτιά μέχρι εγώ να πιώ το καφεδάκι μου ξαπλωμένη σε μια ξαπλώστρα.
Μια στάση στον κουνιάδο μου για ένα γειά μα εκεί βρήκαμε και το φρεσκογεννημένο ανεψάκι μας, κοριτσάκι , μόλις 2 μηνών. Αχ! τα λατρεύω τα κοριτσάκια!
Καιι ο δευτεροπαππούς Δημητρης με το πιο μεγάλο για να μην υπάρχουν ζήλιες.
Τελείωσε η εκδρομή μας, ένα μικρό μαλλωματάκι για το ποιός θα κάνει πρώτος ντους ( μαντέψτε ποιά κέρδισε) και οι παππούδες που έκαναν τη ζωή της κοπέλας μαύρη με το να με ζητάνε. Πεστε ότι θέλετε...εγώ είμαι ακόμα στην αμμουδιά ή μάλλον στη βεράντα στην εξοχή με τους φίλους μου να πίνω το τσιπουράκι που άφησα στη μέση.
Καλή μας εβδομάδα φίλοι μου για αύριο, σας εύχομαι τη καλύτερη , όσο για μένα δουλειά και ελπίζω όλα να πάνε καλα΄με την κόρη μου.
Έφθασε κι όλας ακόμα μια εβδομάδα στο τέλος της, μια δύσκολη εβδομάδα για μας.
Όμως πάντα με μια καλή πρόθεση να δω τα πράγματα αισιόδοξα απεφάσισα να αφήσω τα μέλλοντα στο καλό Θεούλη και στη φωνή που μου λέει μέσα μου οτι όλα θα πάνε καλά και οτι και αυτή η δοκιμασία θα πάρει τέλος. Απλά νομίζω οτι εκείνη που περνά το ζόρι και... χορεύει στο ρυθμό είναι η Ιωάννα μου μα ... ξέρω ακόμα όμως οτι είναι δυνατή και οτι δίπλα της έχει ανθρώπους που την αγαπούν.
Θαύμασα σήμερα την εγγονή μου που σαν ... γνήσια δική εγγονή καθάριζε πατάτες και μου είπε:
- Γιαγιά, εγώ μαγειρεύω πια αυτές τις μέρες για να βοηθήσω και μου αρέσει!
Ήταν σαν να έβλεπα τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρή και η μαμά μου ήταν γιατρός σε νοσοκομείο εκτός Θεσσαλονίκης και αργούσε να γυρίσει, εγώ μαγείρευα μόνη μου και έκαμνα γλυκά για να χαρώ τον έπαινο της όταν τα έτρωγαν.
Ευτυχισμένη λοιπόν για το γλυκό μου κοριτσάκι, το δικό μου κοριτσάκι , το αγκαλιάζω και του λέω ένα μεγάλο μπράβο.
Αύριο θα μείνω σπίτι γιατί έχω και δουλειά στο εργαστήρι μου που το παράτησα λιγάκι και που πρέπει να ξαναμπώ απο εβδομάδα για κάποιες παραγγελείες που δέχθηκα .Θα κάνω κι εγώ λοιπόν τη δική μου προσπάθεια μιας και είναι αγιογραφίσεις που με δυσκολεύουν πια λόγω του προβλήματος μου με την Πάρκινσον .Όμως νομίζω οτι στο τέλος η αγάπη μου για αυτό που κάνω θα με βοηθήσει .
Σας εύχομαι καλό ΠΣΚ κι εγώ θα περάσω καλά μιας και δέχθηκα τη πρόσκληση για την Κυριακή να την περάσω παρέα με τους αγαπημένους φίλους την Φωτεινή, τον alterego , τον Θανάση το Μακεδόνα και την Έφη κάπου στη Χαλκιδική. Νάτο λοιπόν το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα...έρχεται!
.
