Στο Φαράγγι του Ενιπέα στον Όλυμπο !

Την έκανα την εκδρομούλα μου φίλοι μου και γύρισα φορτσάτη με τις φωτογραφίες στο χέριπου βέβαια δεν είναι τόσο καλές μα.. τι να κάνουμε βρε παιδιά..δεν τα πάω καλά με τις φωτο!
Λοιπόν μπήκαμε στο αμάξι, εγώ , η αγάπη μου και η ..Κλώντη!!! Είχα πάρει και μπουφανάκια εξτρά μα ...παρόλη τη βροχή και την υγρασία έκανε ζέστη(!). Εκεί λοιπόν που έλεγα στο Δημήτρη :- αχ! τι ωραία ..δεν βρέχει..να! το πρώτο συννεφάκι επάνω ακριβώς απο το αμάξι μας αν το πιστεύετε μας έριξε βροχή και μετά σταμάτησε.

Όμως στην εκδρομή μου αυτή είχα προγραμματίσει μια συνάντηση με τη φίλη μου Χριστίνα απο Κατερίνη. Στη Κατερίνη λοιπόν η πρώτη στάση, φιλιά , κακό και ένα σωρό πράγματα μας περίμενα στο υπέροχο σπίτι της που το αγάπησα απο τη πρώτη στιγμή γιατί εκτός του ότι ήταν του γούστου μου είχε τη αύρα της Χριστίνας με το φωτεινό χαμόγελο και τη γλυκειά της παρουσία.
Μας τα έδωσε ..ταπεράκι η έρμη γιατί εγώ το πρωί δεν μπορώ να φάω έτσι .

Φ θάσαμε λοιπόν στην επόμενο προορισμό μας ..Λιτόχωρο! Όμορφο μέρος μα ο Δημήτρης τσατίστηκε που δεν υπήρχαν πινακίδες και κάναμε συνέχεια βόλτες στο ίδιο μέρος γύρω γύρω... Τελικά βρήκαμε μια ταμπέλα προς..Όλυμπο και μετά μια ..μίνι προς Φαράγγι!


Μόλις βρήκαμε το δρόμο μας έζωσε η ομίχλη όμως το τοπίο ήταν μοναδικό μέσα σ' αυτό το ομιχλώδες όνειρο.Η Κλώντη με ..κόκκινο συνολάκι μας ανάγκασε να κάνουμε στάση για ..σωματικές της ανάγκες!

Τα δένδρα ψηλά , τα φύλλα χρυσοκόκκινες πινελιές στο καφέ χαλί της γης και η ομίχλη σαν αγκαλιά μυστηρίου μας έκαμνε να τα βλέπουμε όλα σαν πίνακα ζωγραφικής.

Ο ...ταξιδιώτης της ομίχλης! Σχεδόν δεν βλεπόμασταν.

Γυρίσαμε πίσω στο χωριό για να πάρουμε το δρόμο για το φαράγγι του Ενιπέα επιτέλους γιατί τελικά ...το χάσαμε καλέ!

Επιτέλους..το βρήκαμε, δίπλα μια ταβέρνα με όμορφα φαγητά αν και είχαμε τσιμπήσει τη τυρόπιτα της Χριστίνας κι εγώ προσωπικά είχα χορτάσει.
Αφήσαμε λοιπόν το αυτοκίνητο εδώ και πήραμε το μονοπάτι που απεδείχθει μοναδική εμπειρία απο κάθε άποψη.Τρελαίνομαι να περπατώ σε μονοπάτια με θέα.


Ο άνδρας μου τελικά χωρίς να με ακούσει και να φορέσει το μπουφάν του με ..σακάκι στο μονοπάτι λες και πήγαινε επίσκεψη !

Ο έρωτας παντού φίλοι μου ακόμα και εδώ στον Όλυμπο ( που πάω και τα βρίσκω η άτιμη) ! Το διάβασα και ήταν σαν να έβλεπα τον Απόλωνα να κυνηγά τη Δάφνη στα νερά για να την κατακτήσει και να την κάνει δική του.

Να πάρω και τυη σχετική πόζα μου για τα ..αρχεία της ιστορίας μου ! Το τοπίο πίσω μας υπέροχο και ο ήχος του νερού μας έδινε μια όμορφη διάθεση να γίνουμε ένα με τη Φύση. Τι μοναδικές ομορφιές έχει η χώρα μας βρε παιδιά, ο Δημήτρης μαγεύτηκε και έβγαζε βίντεο με το κινητό του!

Φωτογράφισα τον ουρανό επάνω στο βουνό , αυτό το φως.. κάπου βλέπω την ..Ήρα να κυνηγά με την παντόφλα τον Δία που ..ξενοκοιτούσε πάλι κάποια μικρούλα.

Ο΄΄ηχος παίρνει μορφή μπροστά μας ..το ποτάμι φαίνεται πια απο ψηλά και όσο πάμε ερχόμαστε πιο κοντά του.

Φθάσαμε στο σημείο που το νερό διοχετεύεται στη πόλη για πόσιμο και υπάρχει ο καταράχτης.

Μοναδικό θέαμα, το ερωτεύτηκα ..

Ο Δημήτρης αγαπά το νερό όσο τίποτε άλλο ( Ψαράκι το πουλάκι μου στο ζώδιο)

Έχω κρεμαστεί για να βγάλω τη φωτογραφία κι εκείνος μου λέει : - αν πέσεις κακομοίρα μου δεν θα έρθω να σε βγάλω! ( λες και θα σωζώμουνα αν έπεφτα!)

Το μονοπάτι είναι αρκετά μεγάλο, υπάρχει και μια διακλάδωση που πας σε ένα καταφύγειο 5 χλμ, το διάβασε και έπαθε ψιλοεγκεφαλικό. Ούτε κουβέντα να του πω να πάμε.Δεν τα πάει καλα με το περπάτημα..

Γυρίζοντας βρέθηκε στο στοιχείο του ..μαγαζιά...ψώνια...φρούτα..κάστανα ..απο όλα πήρε!


Φύγαμε σχετικά νωρίς και αποφασίσαμε να πάμε στη Βέροια για καφέ σε μια φίλη μας. Η Κλώντη πτώμα και βρεγμένη ξάπλωσε στο μαξιλαράκι της στα γόνατα μου για τον υπνάκο της αφού έφαγε μια σακούλα κροκέτες!

Η φίλη μας έλειπε και έτσι πήραμε το δρόμο γιοα Έδεσσα στα γνωστά μας μέρη.Όμως απο μάκριά είδαμε μια μεγάλη μαυρίλα και βροχή, λίγα χιλιόμετρα μετά μας σταμάτησε η αστυνομία και μας έστειλε απο άλλο δρόμο.Έγινε λέει ατύχημα, πλημμύρισε το ποτάμι, κατέβηκαν νερά , είχαν και νεκρό..
στεναχωρεθήκαμε..
Φθάσαμε στην Έδεσσα στα αρχαία της κάτω στο λόγγο, η εικόνα της πόλης μέσα στην ομίχλη μοναδική ομορφιά.

Πήγαμε λοιπόν στους καταράχτες και είδαμε ένα θέαμα μοναδικό, το νερό ήταν το κάτι άλλο, χωρίς έλεγχο, η αστυνομία έλεγε στο κόσμο να προσέχει, τράβηξα άπειρες φωτογραφίες μα δυστυχώς το νερό που πεταγώτανε έβρεχε το φακό, βγήκαν χάλια και σκοτεινές όσο φλας κι αν είχα. Σας βάζω μερικές κάπως καλύτερες.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γινότανε...

Το νερό πέφτει με τόση δύναμη που πλημυρίζει τα πάντα στο λόγγο.

Η δύναμη της φύσης σε όλο της το μεγαλείο.

Αυτός εκεί κάτω είναι ο 'ανδρας μου , πήγε και πίσω απο το καταράχτη και τον έβγαλα φωτογραφία μα ..ήταν πολύ σκοτεινή.

Πήραμε το δρόμο του γυρισμού..κάναμε 386 χιλμ οι αφιλότιμοι και πιστέψτε με αν δεν μας περίμενε ..το σπίτι μας με τις υποχρεώσεις του ..θα κάναμε κι άλλα. Γύρισα λοιπόν και με περίμενε η γυναίκα για τη μητέρα μου να φύγει, έκανα και μπάνιο τη Κλώντη που ήταν χάλια και τον εαυτό μου μετά.
Αυτά λοιπόν απο τη Κυριακή μου και σας υπόσχομαι και άλλη τέτοια εκδρομούλα( σκασίλα σας μεγάλη θα μου πείτε) τι να κάνετε θα με ανεχθείτε βρε παιδιά τι φίλοι είστε..Το τελικό δίδαγμα της ημέρας.. είμαι γεννημένη να .. ταξιδεύω ..μπας και έχω κάτι απο τσιγγάνα και δεν το ξέρω;